Superior In Tagalog Novels & Stories

Para sa kan'ya, si Angenette ang pinakamaganda sa lahat at siya ang babaeng mahal niya. "Mas maganda ka sa paningin ko, Angenette. Inside and out," nakangiti at malambing niyang sabi. "Pasensya na sa mga sinabi ni Mama. Kung alam ko lang na iyon pala ang plano niya, hindi na lang sana kita dinala sa amin," paulit-ulit niyang paghingi ng tawad.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

Magkalapitang tatlong nasa unahan kaya kailangang mabilis at maisunod agad ang isa pa. Napasipol si Dante nang maunahan siya ni Troy sa pagbaril sa huling target nila. Hindi pa rin talaga niya ito matalo sa bilis ng baril. Siya na ang nagsalita sa radyo upang bigyan ng go signal ang kasamahan. "Clear!"

Sabi niya na kinagat kagat ang hinlalaki. " Yan, ang landi. " Sabi ni tasia at sinapok siya. " Grabe ka naman. Malandi agad? " Mahinhin niyang sabi sa taklesang kaibigan. "O sige ode hindi. Ano crush mo iyon?" Ani tasia. "Parang oo, parang love at first sight." Sabi niya na nangalumbaba pa. Sinapok nanaman siya nito.

saad ko "kaya nga bilib nako sa Bestfriend natin isang isa nalang pwedee na niyang iuwi ang"best in marupok" award sa sobrang rupok dinaig pa si god sa sobrang mapagpatawad" saad naman nito "pagnakita ko talaga yang xian na yan makakatikim siya saken ng isang masakit na suntok yung hindi talaga siya makakatayo para yun sa panloloko niya kay venice" saad ko

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Swimmer, masungit, suplado, paper works dito paper works doon, at ang tinagurian nilang supremo. At sila ang savage4! Ang kinakabaliwan, hinahangaan at iniibig ng karamihan, kinakatakutan at kinaiinisin naman ng iba. Nang dahil sa magulang nila ay nabuo ang kanilang samahan, mula bata hanggang ngayon ay matalik na mag kaibigan.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.