Sweet Blue Flowers Novels & Stories

Biglang may kumatok ulit. Nagkatinginan kami ni Rain, both of us pausing mid-conversation. Pumasok si Cindy na may hawak na bouquet na balot sa soft cream wrapper, tied with a navy ribbon. The flowers were blue—soft, pale petals with a cooling calmness to them. Blue hydrangeas. “Miss Zhe, pinapabigay po sa inyo,” sabi ni Cindy, hawak pa rin ang bouquet na parang ayaw maipit.

As soon as I lifted my head, the sweet, heady scent of blossoms wrapped around us like a soft blanket. We were standing at the edge of an endless field that stretched all the way to where the dark sky met the horizon. Thousands upon thousands of flowers bloomed beneath the moonlight – purple lavender, white daisies, yellow sunflowers that still held their heads high despite the hour, and patches of tiny blue bells that seemed to glow like scattered stars on the earth. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko ngayon. Mga bulaklak na parang hindi totoo at parang kinuha lang sa panaginip, sa sobrang dami.

"Doon. Ang mga maliliit na kulay rosas na bulaklak ay bihirang mga halamang gamot. I bet she would be thrilled kung alam ni Kimi na nagtipon kami ng maraming." Sa katotohanan, ang mga bulaklak na iyon ay hindi nakapagpapagaling na mga halamang gamot. Ito ay ang Vanilla Flower, isang wildflower. Sinasamba ito ng mga bubuyog dahil sa mabangong samyo. "Oh talaga?" Tumingin dito si Wilfred at ang iba pa. Wala sa kanila ang napansin ng isang pukyutan sa isang puno ng ilang metro ang layo.

It's my the first time too this kind of flower, mukhang dito lang ito sa Mahonotopia makikita. It's almost similar to a rose's shape but it's more better and it kinda forms a heart shape. Ang kulay nito ay AquaBlue na may halong MintGreen. This flower is peculiar yet beautiful. "Hey." Tawag ng lalaking naka-maskara sa akin. "Y-yes?" I awkwardly said as I feel the awkward tension between us. "K-kung sakaling mabait akong tao tulad noong lalaki kanina. W-would you l-like me?" He asked not giving me a direct I contact.

Para agad na matapos. ''Ano po bang gusto niyong itanim ko?'' ''Mahilig ako sa kulay asul.'' ''Asul?'' ''Bulaklak.'' ''Asul na bulaklak.'' ''Mismo.'' ''Mahirap pong hanapin ang mga halaman na may bulalak na asul.'' ''May alam akong isa. At iyon ang gawin mong flowerbed.'' ''Ano po 'yon?'' ''Forget-me-not.''

Napakalawak ng lugar kahit sino hindi mag aakala na mayroon nito dito. Hinaplos ko ang rose na nadaanan ko. May yellow bells, sampaguita, tulips, sunflower, dancing lady, baby bloom, daisy at madami pang ibang klase ng bulaklak na ibat ibang kulay pero ang nangingibabaw dito ay ang bulaklak ng rosas. Ito talaga ang pinaka madami, may mga nakasabit sabit din sa kisame nito na flower pats.

natatawang tanong ko sa kabila ng pagpipigil ko na mabahing. Allergic kasi ang ilong ko sa mga bulaklak. "Hindi po sa akin galing ito. May nag-deliver lang po sa labas tapos ang sabi ay ibigay raw po sa iyo." Iniabot niya sa akin ang dambuhalang bouquet. "Chrysanthemum daw po ang tawag d'yan sa bulaklak. Pero ang tawag naman po sa Japan ay Kiku flower."

putol ni Apple, di mapigilang ngumiti. “Exactly,” sagot ni Lance habang inaabot ang bouquet. “Wala akong ibang gustong patunayan kundi ‘yung willing akong gawin lahat para magka-chance ulit. Kahit pa araw-araw akong tumayo dito na parang food delivery guy.” Natigilan si Apple. Pinagmasdan ang mga bulaklak—hindi rosas, hindi lilies, kundi pinatuyong statice flowers, lavender, at eucalyptus. Eleganteng rustic. Sakto sa aesthetic niya.

Isa na namang palumpon ng mga bulaklak. Hindi tulad ng mga rosas na madalas ipadala ni Dylan, ngayon ay halo-halo ng mga sunflower, daisies, at tulips. Maliwanag at masigla, ang ayos ng mga bulaklak ay parang sumisigaw, "Nais kong magpasaya ka." Kasama nito ang isang sulat. “Good morning, beautiful. Just a little reminder to start your day right. -D”