Nakakabagang isipin na kahit moderno na ang mundo, madalas pa ring nag-iiwan ang lipunan ng matagal na marka ng takot at panghuhusga laban sa LGBTQ+. Nakikita ko ito sa mga maliit na bagay: biro na sinasabi sa kanto, tanong ng magulang sa anak na tomboy o bakla, hanggang sa opisina kung saan naiipit ang tao dahil ayaw niyang magpakatotoo.
Para sa akin, malaki ang ginagampanang papel ng kasaysayan at relihiyon—hindi dahil sa relihiyon mismo, kundi dahil sa kung paano pinaikot at ginamit ang mga aral nito para panatilihin ang status quo. Hindi rin nakakatulong ang kakulangan ng tamang edukasyon tungkol sa sex at gender; kapag kulang ang impormasyon, napupuno iyon ng tsismis at takot. Marami rin ang natatakot maglabas ng suporta dahil nakikita nilang politikal at sosyal na panganib ang pag-a-open up.
Bilang kaibigan, nakakita ako ng pagbabago kapag may mga simpleng aksyon: pakikinig nang hindi naghuhusga, paghingi ng tamang impormasyon, at pagsuporta sa mga batas na magbibigay ng proteksyon. Hindi perpekto ang bilis ng pagbabago pero sa maliit na pakikipag-usap at pagiging visible natin, nakikita ko ang mga pag-usbong ng mas mabuting pag-unawa at respeto.