روايات وقصص ضمن Sweet Tooth Quotes

Punong-puno na siya dito dahil sa mga pinagsasabi nito sa card. “Gusto mo ba akong mamatay sa diabetes dahil sa ipinadala mong sandamakmak na chocolates? O baka naman tingin mo sa akin ay isang sakit na diabetes na pipira-pirasuhin ang puso mo?!” Bungad ni Maxine nang sagutin ni LV ang cellphone. [“Pardon?”] Mas lalong uminit ang ulo ni Maxine na isang salita lamang ang tugon nito sa haba ng sinabi niya.

“It's sweet.” Napangiwi ako sa kanyang sinagot. Grabe talaga ang reaksyon ng lalaking ito. “Ayon lang?” Tumango siya. Napailing na lang ako. This man is hopeless. “You know, minsan need mo ring kumain ng sweets para maging alive-alive ka. Nakakagising 'yan at nakaka-hyper.” Matabang kong sabi. “I don't like sweets.” “Yeah, yeah, right,” sumusukong sabi ko.

"It's not like we eat it everyday. Kain tayo ng ice cream saka nuod ng tv dun sa sala." "Why is it that every time you want to eat sweet you often drag me with you?" Matamis na ngumiti siya kay Lucien. "Cause eating ice cream with company is much sweeter than eating alone."

I feel so wanton from my actions but what can I do? “You taste so sweet, Chiquita.”

"How about, honey?" "Masyadong matamis." "Sugar?" "Baka magkadiabetes tayo." "Can you suggest?" Napahawak siya sa baba, nag-iisip ng maaaring isagot. "Mas sweet kasi kapag unique para hindi nakakaumay sa pandinig." "So?" Naghihintay ito ng sagot niya. Nakatitig lang sa kanya habang nakapangalumbaba sa counter.

KABANATA 93 “But I learned eating sugary pastries because of you. I never liked those stuffs but I learned to love those. At isa na iyon sa hindi nawawala sa tuwing kumakain ako. Kasalanan mo kaya hindi na pwedeng walang panghimagas pagkatapos kumain,” mahabang litanya niya kaya natawa ako. “Really? I love sweets also. It comforts me kahit nakakasira ng ngipin at nakaka-diabetes,” tumatawang wika ko.

Palusot na lang kasi ang ginagawa ko ngayon. "What do you want to eat? Spicy food?" "Don't want that." "I know." Napakunot ang noo ko. Alam naman pala niya eh tinanong pa. "Sour food?" "Nah, ayoko. Sweet---" "No, too much sugar ka na ngayon." Napapout naman ako. Paano niya nalaman ang bagay na yun na too much sugar na ako? "Hindi ko naman kinain ang asukal."

"Nag-eenjoy ka nga, kitang-kita ko. Kung maka-yapos kayo sa isa't isa ay ayos na ayos." "Really?" The corner of his mouth tugged up, amusement dance on her face too. "Nakita mo 'yun?" "Kitang-kita ko, ang sarap ninyo ngang tingnan. Ang sweet! Kulang na lang magka-diabetis ang mga nanonood sa sobrang tamis kung maka-ngiti." "Nakaka-umay ba kung gano'n?" subok pa nitong muli. "Umay na umay ako. Hindi nga ako naka-kain sa labis na pagka-umay, e."

inagaw ko sa kaniya ang kutsara sa kamay niya saka kinain ang naroon. "Mahilig ka talaga sa sweets, 'no?" aniya. "Oo, prone ako ng diabetes," ani ko at mahinang tumawa. Napatitig naman ako sa mukha ni Jairus. Hindi siya kumibo at nakatitig lang sa labi ko. "Bakit?" tanong ko. Binitawan niya ang nutella. Tinuro niya ang labi ko. Pinunasan ko iyon. "Parang bata!" aniya.

We're now staring at each other. "What's with this -- " I stopped talking when he leans his face down closer to mine. Leaving our faces gap with only an inch apart, I gulped trying to act as normal as I can. "You like sweets, right?" He asked me. I nodded with a smile on my face but I remember something. "But you don’t like it if I have too much of it." I pouted while scrunching my nose. “Pinagbabawalan mo nga ako kasi nakakasama sa health ko.” I said with disappointment.