Tagalog Declamation Piece Novels & Stories

ulit ko. The celebration began. Tita and Immanuel moved to the stage, joined by his father and his sister, Daniah. As they addressed the crowd, their words brimmed with gratitude for everyone’s presence and for honoring their invitation to such an elegant affair. Halos magpalamon pa nga ako sa lupa ng ma-mention ako ni Immanuel nang siya na ang nagsalita sa stage.

Isa itong nagwawalang deklarasyon ng pag-aari. Ang mga labi ni Chance ay gumalaw nang may matinding pwersa at panggigigil, pinipilit na buksan ang bibig ni Nayah. Napasinghap ang dalaga sa gulat at init, at iyon ang naging pagkakataon ng Alkalde upang tuluyang sakupin ang kanyang hininga. Ang dila ni Chance ay mainit at mapusok, ninanakaw ang bawat natitirang depensa sa sistema ni Nayah. Amoy na amoy niya ang halimuyak ng mamahaling whiskey at mint na lalong nakakalasing.

At halos malaglag ang panga ko nang makilala ang lalaking nagsasalita. "I am inviting eveyone to please find my future wife Ms. Luciana Bitangcol at handa akong magbigay ng malaking pabuya sa kung sinumang makakapagturo sa kinaroroonan ngayon ng bababeng mahal na mahal ko. Sweetheart, kung nasaan ka man ngayon I want you to know that I love you so much! I am begging on my knees for you to come back to me. Sa harap ng buong sambayanang Pilipino na nanonood ngayon, taos at buong puso akong humihingi ng kapatawaran sa nagawa kong pagkakamali at panghuhusga sayo. Mahal na mahal kita sweety at hindi ko hahayaang mawala ka pa sa 'kin at magkawalay tayo." Puno ng emosyon at pagmamahal na salaysay n

Nag-umpisa na itong magligpit ng mga platong huhugasin nito. "P-Pero C-Carl,"Patuloy ni Dhalia. Pilit na inaagaw nito ang sponge na may sabon. "Puwedi ba sweetheart, maupo ka nalang diyan. Panuoren mo nalang akong maghugas okay... relax ka lang diyan. Katatapos lamang ng final examination niyo. Nextweek malalaman mo na kung isa ka sa mga gagraduate, kung papalarin... baka ikaw pa ang makasungkit sa pagiging "SUMMACUMLAUDE".

) Sabi ng batang lalaki habang nakatingin kay Deolino at nagkakamot ng ulo. "Nganong ako man? Pagtuon mo ug tagalog dira. Gusto man kaha mo muadto ug Manila? Maayo ng karun palang, ga-practice namo ug tagalog." (Bakit ako? Mag-aral kayong magtagalog. Hindi ba at gusto niyong pumunta ng Maynila? Kaya mabuting ngayon palang ay mag-aral na kayong magsalita ng tagalog.) Sagot naman ni Deolino at tuluyan nang tinigilan ang pagbabasa sa newspaper. Naka-ekis na ang kanyang mga braso sa kanyang d****b habang nakatingin sa mga bata.

Isang masigarbong palakpakan ang dumagundong. “To formally start our program, let us all rise for the doxology to be rendered by Mr. Rodolfo Capili, one of our Judges for tonight’s event. This will be followed by the singing of our Philippine National Anthem.” Dagdag pa nito. Tumayo ang lahat ng tao. “I’m Timmy Dulay, your host for tonight, and this is, Miss Santa Barbara Comprehensive School 2005 Coronation Night. So, let’s not prolong the waiting of our audience. Isang masigabong palakpakan naman diyan!”

Tumigil ang lahat. Ang katawan na bumagsak— hindi si Torren. Hindi ako. Kung hindi— ang leader. Nanlaki ang mga mata ng lahat. Tahimik. Mabigat. At sa sandaling iyon— alam kong wala nang balikan. Dahil ang ginawa ko— ay deklarasyon ng digmaan. “Freya…” Mahina ang boses sa likod ko. Napapikit ako sandali.

At iukol ang susunod na bahagi ng sermon sa pag-aanyaya sa madla na umawit ng patungkol sa kadakilaan ni San Diego de Alcala at manalangin ng isang "Aba Ginoong Maria." Ang unang bahagi ng sermon maingat na pinaghahandaan ni Padre Ignacio dahil ito ay sa Kastila niya binigkas ngunit ang huling bahagi ay hindi na niya pinaghandaan sapagkat bibigkasin niya ito sa Tagalog. Dahil ang tingin ni Padre Ignacio sa mga taga San Lorenzo ay tanga at walang kamalay-malay sa sining ng pagbigkas.

“Kung ganoon, ipapakita ko sa’yo na hindi ako basta-basta aalis. Kung hindi ka natatakot, ipakita mo sa akin na kaya mong ipagtanggol siya mula sa sinumang lalapit — at ipapakita ko rin sa buong bayan na hindi lamang pag-ibig ang nasa likod ng iyong tapang, kundi isang bagay na mas malalim.” Naparalisa ang ilang tagamasid. Ang pahayag niya’y tila panukala, parang laro na may malisyosong hangarin. Ngunit bago pa man makatalastasan ang maramihang bulungan, naglakad si Kael papasok sa pagitan ng dalawa. Malamig ang titig niya.

magalang na pahayag ni Gabriel sa matandang lalaki saka siya tinanguan nito at lumabas na rin. Nanatili pa rin ang pag-uusap nila Katherine at ni Mr. Rodelio. Muling nagsalita ang dalaga, "Please, Lolo Delio," sinubukan niyang makumbinse ito subalit nabigo na siya.