Tagalog Kalibugan Stories Novelas e Histórias

Kumbaga, talipapa at mall sa mundo ng mga tao. Ang iilang bulungan at mga nagliliparang ibon lamang ang ingay na maririnig dito. Napakapa naman ako sa suot ko, parang ang dumi ko ng tingnan kung ikukumpara ako sa mga bampira dito hindi tulad ng mga taga Ssilacc na ang linis kong tingnan.

Gabby, Shae, and Vino were more cautious, but they were still excited to experience the Night Cirque for themselves. Jane, who was now in the window seat, gazed off outside the bus, feeling like she had accomplished something great. Her senses went back when she overheard a conversation behind their seat. They were discussing the hospital’s dilemma in regards to the patient-to-bed ratio. According to them, there's a surge of patients exhibiting flu-like symptoms similar to rabies. “I bet it’s the government’s doing,” one whispered. “What do you mean?” the other asks, intrigued. “Matagal nang bali-balita na may kinalaman daw mismo ang gobyerno sa pagpapakalat ng mga sakit noon para pigilan an

Kung magsalita ay parang siya pa ang biktima at kami ang nag-imbento ng kuwento. "Ay, Senyorita, huwag ka hong mag-alala," witty kong sagot habang lumalapit sa mesa para kumuha ng baso ng tubig. "Ang mga taga-Batangas ho, hindi mahilig magpalaki ng kuwento. Mas mahilig ho kami sa katotohanan. At tungkol naman sa mga regalo mo, napakaganda ho ng mga paper bags, mukhang mamahalin. Kaya laang, ang alam ko ho kasi, ang sugat ng masasakit na salita, hindi ho natatakpan ng silk scarf o organic tea. Mas mainam pa rin ho ang malinis na konsensya."

dagdag pa nito. "Pinatay nila ang mga magulang ko dahil ayaw nilang ibigay ang gusto ng mga ito. Ang gusto kasi ng mga tulisang 'yon ay isama ang isa sa aming kawaksi at gawing hostage. Pero 'di pumayag si Papa. Lumaban s'ya, kung kaya't nauwi sa karumal-dumal na krimen ang lahat. Ginawa ko ang lahat para mahuli ang mga tulisang may gawa noon. Pero nabigo ako. Hindi sila nahuli at hanggang ngayon ay nagtatago pa rin," mahabang salaysay niya kay Malaya na noon ay matamang nakikinig sa kan'ya.

singhal ko habang hawak na ang sabon, pero agad din niyang nakuha iyon pabalik at nagpatuloy sa paghagod sa balikat ko. "I know, baby," anito sa malumanay na boses, tila ba hindi siya apektado ng panggigigil ko. "And I already looked it up. I know what baog means now. It means you think you can’t give me what I want." Natigilan ako. Ang kaninang pagpupumiglas ko ay napalitan ng kakaibang kaba. "We’re going to the hospital today. We're going to see a specialist.”

nagpigil ako nang tawag dahil sa tanong Niya. "Napagod po kami,kasi namalengke po kami tapos nagluto po kami nang marami at marami-rami siyang nakain kaya siya nasarapan bakit po? Ano po bang iniisip niyo?".nakahinga Naman siya nang maluwag. "..at pangalawa Rin po,oo at naligaw ako dito pero hindi ibig sabihin na Hindi ko--ako kakilala nang anak Niya,in fact we are b-bestfriend! Hehe!". galing ko talaga gumawa nang storya!

Mabuti na lang dahil pagkadating namin doon naka-sakay kaagad kami at hindi pa gano'n ka dami ang tao. "Sinong gusto ng balut? Pinoy? Or chips?" sigaw na tanong ni Gael kaya nasapo ko na lang ang noo ko. Nakakahiya talaga ang babaeng 'to kahit kailan. Napatingin tuloy sa kanya ang mga kasama namin. "What is balut, Mommy?" tanong ni Kalix. Hindi pa nga pala sila nakakatikim no'n. "The balut is an egg but with a twist. There's a chicken inside!" English pang sagot ni Gael kahit mali-mali naman. "Chicken? Baka sisiw po, Tita," sabi ni Kalix sabay tawa.

galit kong sabi bago muling uminom pero tinawanan niya lang ako't ininom rin ang kaniyang kape. "May speedboat ka pala rito! Kung alam ko lang edi sana tumakas na ako!" Napapalakpak pa ako habang nakatingin sa sasakyang pandagat. Nakaparada ito di kalayuan sa kubo at natatakpan ng isang tela na pinapatungan ng mga dahon ng saging, niyog at kung ano-ano pang dahon. Iyon daw ang sasakyan namin para makalipat ng isla. Inihanda niya iyon dahil balak niya talagang mamasyal kami.

Hinayaan ko muna siyang magsalita. "Napulot ko lang 'yan sila sa kagubatan, mga nasa 10 gulang sila ng makita ko sila sa kagubatan, madumi, mabaho, parang isang taong hindi inaruga ng magulang. Noong una ay natakot ako sa kanila dahil nga sa kagubatan ko sila na kita, kaya agam-agam ko ay mga engkanto sila." Aniya. "Pero kalaunan, sumuka ng dugo ang isa sa kambal, dahil sa awa ay dinala ko sila sa bahay, dinala ko rin ang isa sa kambal na si Azul sa ospital dahil nga sumuka siya ng dugo. Napag-alaman kong ilang araw na silang walang kain. Dahil sa awa na rin ay inampon ko na sila. Ako na rin ang nagpangalan sa kanila dahil hindi naman nila alam kung ano ang mga panagalan nila." Kwento niya .

“Salamat sa inyo, tatay at inay. Kung hindi ninyo ako inalagaan at hinayaan na itupad ang aking pangarap, hindi ako makakarating dito.” Sa gitna ng mga bundok ng Bicol, sa tabi ng dagat, natagpuan nila ang tunay na kahulugan ng buhay — ang pagpapalago ng pag-ibig, ang pagtutulungan ng pamilya, at ang paglikha ng pag-asa para sa susunod na henerasyon. Ang kanilang kwento na nagsimula sa mga salitang “ikaw ang aking makasalanang kaligtasan” ay naging isang kuwento ng pag-asa, pagbabago, at walang hanggang pag-ibig. At alam nila na anuman ang mangyari, ang kanilang pamilya ay mananatiling buo — palagi, magpakailanman, at walang hanggan.