Novel & Cerita Tagalog Quotes About Family

Talaga bang para sa akin ito? “I was always convince that having a family will make any man a better one,” sabi ng nakangiting matanda bago ito tumingin sa akin. “How are you, hija? You must be something for the eldest Lardizabal to show himself to the world. Ni minsan ay hindi siya nagpakita sa kahit na anong pagtitipon na may kinalaman sa negosyo.”

Alam ko, hindi magiging madali ang lahat, lalo na sa mga susunod na buwan, pero ramdam ko na sa lugar na ito, kasama ang mga taong mahal namin, handa kaming harapin ang bawat hamon. Pagbalik namin sa loob, nagtipon ang buong pamilya para sa simpleng salu-salo. Habang nag-uusap-usap, naalala ko yung mga kwento ni Mama tungkol sa aking pagkabata at mga pangarap ko. “Alam mo, anak,” sabi ni Mama, “kahit anong mangyari, nandito kami para sa’yo. Kahit kailan, ang pamilya ay mananatiling buo.”

sagot niya rito habang sinabayan itong mag grill. "That's good. Oh, anyway. Pasensya ka na kung hindi ko naihatid sa huling hantungan si Lolo Tasyo mo." Natasha instantly felt sad when she remembered her beloved grandpa. "It's fine and I understand you. Remember, family is more important than Anything else. So, don't feel guilty dahil kung ako ang nasa posisyon mo... for sure hindi rin ako makakadalo. Remember, minsan mo lang nakakasama ang pamilya mo na nasa probinsya."

Matapos mangalit , talagang hindi siya natuwa kay Yesha, pero dahil sa utos ng asawa, nagtiis na lang siya, "Basta, umasta kang matino sa mga kaklase ni Xoe mamaya. Mga anak sila ng mga sikat at mayayaman, hindi gaya mo na galing sa baryo at lansangan, lahat ng kailangan mo ay nandito, pwede kang mamili ng kung anong gusto mo." Umupo si Yesha, uminom ng gatas, at nakinig sa mga sinasabi ni Mrs. Moon, bago tumugon ng malamig, "Hindi ako sasama, hindi mo na ako kailangan hintayin."

“Gusto kong umuwi ng La Union.” Napahinto siya sa pagtawa at napakunot-noo. “Why?” “I suddenly miss my family. Ang tagal kong ‘di na sila nakikita.” Kahit pa nakakausap ko sina Mama sa chat, sa video call or call ay ay iba pa rin kapag talaga ‘yong nakikita at nakakasama ko sila. Ang mga Kuya ko’y may sarili ng pamilya at busy din kaya minsanan ko ring nakakachat.

Palagi nitong pinapaalala sa kanya na magiging maayos rin ang lahat. "Ayos lang 'yon , bro. Alam ko naman ang nangyayari sa inyo ng pamilya mo. If you need anything, 'wag kang mahihiyang humingi ng tulong ko." sabi ni Sage sa sinsero nitong boses.

Naiiyak na sabi niya kaya niyakap ko siya. "Dito tayo bubuo ng pamilya. Isang pamilya na nagmamahalan, mahal na mahal kita love." Malambing na sabi ko sa kanya at hinalikan ko siya sa labi niya. "Opo, bubuo tayo ng isang masayang pamilya. Thank you, dahil kahit na mahirap akong intindihin ay ginagawa mo pa rin. Mahal na mahal rin kita, Chiefy ko."

wika nito “Hindi mo naman ako kailangang pasalamatan, ginawa ko yun dahil gusto ko at isa pa ako nga dapat ang mag pasalamat sa pamilya niyo eh kasi kinupkop niyo ako dito simula nung mamatay yung mga magulang ko” seryosong litanya ko sa kaniya “Wala eh matalik na magkaibigan ang mga pamilya natin kaya sino pa ba ang magtutulungan?” sagot niya sa akin

"Pinili mo ang babaeng iyon!" "Pinili mo ang batang iyon!" Parang may apoy na sumiklab sa dibdib ko. Mabilis akong lumapit sa mesa. "They are my family!" Mariin kong diin. "My wife." "My son." "Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin!" Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Pamilya?" "Naging pamilya mo lang sila dahil pinili mo sila!"

I paused and everyone clapped their hands habang nakatingin sa pamilya ko. “To my extended family, thank you so much also for all the love and support that you have showered me over the years. Bata pa lang ako, I grew up having five mothers and five fathers. Kaya naman hindi ako nagkulang noon when it comes to love, support, at syempre, pangaral, sa twing nakakagawa ako ng pagkakamali. Thank you so much at mahal na mahal ko po kayo!” yumukod ako sa harap ng mesa ng mga elders and they all gave me their nod and loving smile to acknowledge my words of love for them.