Tagalog Sermon About Encouragement Novels & Stories

~~~ "Hindi natin kailangang mag-agawan. Napakasarap isipin na hindi natin kailangang mag-unahan. Hindi tayo mauubusan ng biyaya sapagkat sa bawat isa sa atin ay may nakalaan. Kaya may batayan 'yong sinasabi ng karamihan na: Kung para sa 'yo, para sa 'yo. Kung hindi para sa 'yo anuman ang gawin mong pilit hindi ibibigay sa 'yo. At kung sakaling ibigay man siguradong ikalulungkot mo. Ngunit kung para sa 'yo, ano mang gawing pilit ng ibang tao na maagaw ito darating at darating iyon sa 'yo. Para lamang sa 'yo." May kakaibang init na lumukob sa dibdib ni Monica dahil sa sermon ng pari sa misa. Matiim siyang nakikinig magmula pa kanina. Napakaganda ng mensaheng hatid nang sermon ng pari. Ganoon n

Kaagad naman ng nag-aya sina Vincent paalis at baka mahuli pa raw sila. "Mahal aalis na kami." Akma pa lang hahalik si Rigor ng ako na ang naunang humalik sa kanya. "Good luck!..” Nakangiti kong saad. Kahit na construction lang ang na-applayan nila ay kailangan ko pa rin siyang i-cheer. Hindi naman kasi biro ang pagiging construction. Nakakalungkot man ang sinapit namin, ngunit alam ko na muli kaming makakaahon.

Dali-dali kong hinatak si gwapong nilalang papunta sa may altar. "Father, simulan na ang kasalan. Ngayon na, as in now na! GO! BILISAN NIYO NA, WALA NG KARAKARAKARAKA. GUMORABELS NA TAYO PARA MAKAPAG I-DO NA AKO!", sabi ko kay Father na nagulat pa at natatarantang sinimulan na ang seremonya. Lord, thank you talaga! Mahal niyo nga ako! Thank you!

Hindi na ako nakipagtalo at sinakyan ko na lang ang trip niya sa buhay. “Hihilingin kong malasin sa buhay si Yevhen Villamayor. At huwag na huwag mong mapapatawad 'yong boss mo na iyon kapag humingi ng dispensa sa'yo, ha. Lagot ka sa akin, Masien,” dirediretso niyang sermon na nagtunog Devin. Nagpanting tuloy ang aking mga tainga at lalo akong narindi. Ang lakas-lakas na nga ng radyo ni Ama sa labas tapos sinisimulan pa akong sermunan ni Klein.

"Bakit ka pa dumating? Dapat hinayaan mo na lang akong mawala." "Dok! Dumating ako kasi feeling ko kailangan mo ako! At tama nga ako! Kailangan mo nga pala ako! Akala ko okay ka na? Sabi mo sa akin pipilitin mong maging okay? Bakit ganito? Paano kung hindi ako dumating? Patay ka na ngayon!" sermon niya sa akin habang umiiyak. Dahan-dahan akong bumangon. Ramdam ko pa ang pamamanhid at sakit ng katawan ko dahil sa alak at sa nangyari.

Sermon ko sa kaniya Napailing ako habang inaalala ang nangyari kagabi. "At isa pa, hindi pa ako gaanong marunong mag-drive ng kotse mo. Halos kinakabahan ako sa buong biyahe dahil baka magasgasan ko yang mamahalin mong sasakyan." Bahagya akong napairap muli. "Pasalamat ka talaga at naawa ako sa iyo kaya dito kita pinatuloy." Seryoso kong dagdag habang nakapamewang pa rin sa harap niya.

sermon ni Papa na direktang nakatingin sa akin. Ngumisi ako. Hindi naman na bago sa akin ang sermon ni Papa. Immune na nga ako roon at tinatawanan ko na lang. "You think, 'Pa na I don't do nothing, na naglalakwatsa lang ako at nagpapakasarap sa buhay? At kong iyon man ang ginagawa ko, karapatan ko naman sigurong mag-enjoy. You stressing me out with the company even you know I can't handle it in an instant. I need more time to learn, 'Pa at hindi iyon madali," dahilan ko.

"HINDI OKAY LANG, IKAW NALANG PARA---" NAZLI NAMAN! AKO NA MUNA ANG BAHALA DITO. UWI KA MUNA AT KUMAIN. KANINANG UMAGA PA NA WALA KANG KAIN. SIGE NA UWI KA MUNA AT MAGPAHINGA" sermon niya sa akin. "PERO KAILANGAN AKO NG ANAK KO RHY" rason ko pero ayaw ko pa talagang umuwi.

Hindi na ako nagalit pa o sinermunan sila tungkol sa hindi nila pagkakasabay-sabay sa pagsayaw. Naisip ko na hindi naman talaga nakakatulong sa mga taong nagkakamali na sermunan pa sila o ipamukha pa lalo sa kanila 'yong pagkakamali nila to make themselves better. Kabaliktaran pa 'yong nangyayari, e. Mas na-do-down lang sila sa mga sermon na 'yon, and as for me, I'm just giving them reasons to think that they were imperfect and I'm dying down their confidence to improve more.

kagad ko din namang paliwanag dito "Mabuti naman kung ganoon. Ikaw Elias ha...umayos ka! May anak ka na at talikukran mo na kung ano man ang mga nakasanayan mong gawin noong wala ka pang anak. Utang na loob, tigil-tigilan mo na iyang pambababae mo!" seryoson nitong sermon sa akin. Hindi ko tuloy mapigilan ang mapakamot ng sarili kong ulo