Tagalog Story Novels & Stories

Mahal ko pa yun eh! Tss. umalis na ako doon at umuwi na. Ayoko na masaktan pa kapag alam ko na nasa iisang lugar lang kaming dalawa. Yun nga lang may kasama siyang iba. _____________________ Kinabukasan ay nagising ako ng tanghali na. I mean ginising lang talaga ako ng kasambahay namin. Utos raw ni dad. Masakit pa naman yung ulo ko dahil nakainom ako kagabi tapos ginising pa ako ng tanghaling tapat!

Hindi naging madali ang umpisa ng kwento namin ni Ice, at sana ngayon na masaya na kami ay magtuloy tuloy na. Maraming salamat sa lahat ng walang sawang sumuporta at nagbasa sa aming storya, muli ako si Talliah Jae nagpaalam na hanggang dito nalang ang kwento namin ng isang lalaking hindi ko kilala sa una at ngayon ay kasama ko ng bubuo ng isang masayang pamilya. Paalam at salamat! __________________WAKAS___________________

Ngayon ko lang naramdaman na ibang-iba talaga ang Maynila sa Tarlac. “Good morning po, Ate.” bati ng isang batang naglalako ng sampaguita. Napangiti ako at binigyan siya ng limang piso. “Ingat ka palagi,” sabi ko bago ako sumakay sa jeep.

"Nag-nagpakasal ba agad tayo?" Ngumiti siya at tumango. "Ayoko na kasing mawala ka pa sa akin," aniya dito. "Anong sabi ng parents natin? Na-nasaan na nga pala sila? Puwede ba tayong dumalaw sa kanila?" Natigilan siya sa tanong nito. "Ahmm... w-we are both orphans..." "Ohh..." malungkot na anito. Mabilis na niyakap niya ito. "Ang isa't-isa lang ang mayroon tayo, Mi-Agatha..." aniya dito na muntik pang madulas sa tunay na pangalan nito.

Tree House siya. "Medyo masungit ang nakatira d'yan," napaigtad ako ng may biglang bumulong sa 'kin. "Ha?" "Masungit ang nakatira d'yan Sa Tree House. Ubod ng sungit," tumawa ito bago siya umalis. Napatingin ako sa malaki at magandang Tree House na nasa harapan ko. Bago ako tumalikod. Ngunit saktong pagtalikod ko ay nakita ko ang isang taong paparating.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

Uso na ba ang time machine dati? “Bakit po magkaiba ang mundo nila?” takang tanong din ni warfreak. Umupo naman ang matanda sa rocking chair niya saka diretso niya kaming tiningnan. “Yung singsing na yan.” Turo niya sa kulay berdeng singsing. “Yan ang singsing na madalas nating nakikita sa mga history drama ng Korean pero ang sabi nila hindi lang Korea ang merong ganiyan, hindi ko alam kung anong bansa yun, pagmamay-ari yan ng lalaki habang itong silver na singsing naman ay pagmamay-ari ng babae. Pinagtagpo sila sa magkaibang mundo pero nagmahalan sila.” Tutok na tutok na rin kaming dalawa ni warfreak sa kwento niya. Gusto ko ring malaman kung anong nangyari sa kanila.

Pinahid ko ang mga luha sa'king mata at lalo na ang Isang balding Sipon na kanina pa tumutulo. *Sobs* Hindi ko na napigilan na umiyak ng malakas dahil sa narinig kong kwento, Iyak lang ako ng iyak habang nagki-kwento itong taong 'to sa harap ko. Hindi ko alam pero parang gusto kong paniwalaan ang mga pinagsasabi niya. Nakakalungkot ang kwento ng buhay niya.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.