Tagalog Story Novels & Stories

I cant find the right word to answer my own question. "Would you be my leading lady in our very own story? Hindi man ikaw ang unang karakter na nakasama ko sa kuwentong 'to... Pangako, ikaw at ikaw lang ang babaeng nanaisin kong makasama sa bagong kabanata na bubuksan ko at isusulat natin iyong magandang wakas sa dulo."

namamangha kong tugon na tinawanan niya. Nagpatuloy siya sa pagkukwento habang ako ay tahimik lang na nakikinig. Kalaunan ay nag-share na rin ako ng kwento ko. Mula sa kung paano kami nagkakilala ni Gab, hanggang sa mapunta nga ako sa sitwasyong ito. Kung hindi pa ako napatingin sa malaking glass window sa gilid ng bar, hindi ko malalaman na gabi na pala. Madilim na sa labas.

Simula't sapol kasi ay NPA kami o no permanent address kaya hindi na bago sa amin ang mapaalis sa tinitirahang bahay. "Dating bahay ito ng mga magulang ng kaibigan" sagot niya. "Mabuti nga at nagkita kami sa palengke noong isang araw at naisip niyang patirahin tayo dito tutal wala na naman daw tumitira" Bahagya akong tumango tango sa kwento ni inay saka ako humiga katabi ng mga kapatid ko. "Matulog na tayo" sabi niya saka humiga at hinipan ang kandila.

Tumangu-tango ang lalaki at sumimsim ng alak, "Matagal na kaming magkakilala, bata pa ako at bata pa siya na sobra. I was fifteen years older than your mother. My family always spent our vacation in this coastal area in Albay. Kung hindi mo naitatanong, ang nanay mo ay anak ng isang patapon na militar na Espanyol. Anak siya sa isang babaeng nag-aabang at nagtitinda ng isda. Ang ginagawa ko parati kapag bakasyon ay sinasamahan ko siya. Nagkaroon ng Inez, at nagkaroon ng Ziana." Great. Halos maikuyom niya ang mga kamao. Ang ganda ng kwento nito, masyadong safe. Mula umpisa tapos ay parang lukton na tumalon na sa last page ng kwento. Bigla itong natawa kaya napatingin siya, "You look so disgust

sagot ni Nikolo, habang ang kanyang boses ay puno ng pagmamalasakit. “Anong kwento ang gusto mong ibahagi sa akin?” tanong ni Abigail, umaasang mas mapapalalim ang kanilang usapan. “Marami. Pero isa sa mga paborito kong kwento ay tungkol sa isang batang lalaking lumapit sa akin. Sabi niya, ‘Kuya, gusto ko ring maging katulad mo.’ Tila ang simpleng pangarap na iyon ay nagbigay sa akin ng dahilan kung bakit ako nandito,” kwento ni Nikolo, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa pagkukwento.

naguguluhang tanong niya. "Isang mansyon ito, na pag-aari ng lolo ko at nandito ka sa underground. Kaya nakakapagtaka na nakapasok ka rito. Nakakandado ang lahat ng pinto rito," tugon pa rin ng unang nagsalita kanina. "A-ano? B-bakit narito ako? Please, ilabas niyo ako rito. Ayoko rito," naiiyak ng pagmamakaawa niya sa mga lalaki.

“Unlock it!” “Shit!” I heard him curse. “I forgot the key inside.” My eyes widened. “W-What?!” "Sumilong muna tayo roon!” “What?!” Wala akong nagawa nang lumapit siya sa akin at ginamit ang mga kamay para takpan ang bahaging ulo ko. Tumakbo kami sa waiting shed at doon sumilong. Damang-dama ko ang malamig na tubig ng ulan sa buong katawan ko.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

“Magpahinga ka. At mag-isip-isip ka na rin.” Napatingin siya sa bahay. Pamilyar, pero parang hindi na. Parang ang layo na ng lahat ng alaala niya dito. Bata pa siya no’ng huli siyang nakapunta sa lugar ng kaniyang Lola. Nasa dulo ba naman ng Pilipinas. Hindi na siya nakasagot, tanging tango na lang ang nagawa niya sa kaniyang Mommy kahit ramdam niyang parang may unti-unting nadudurog sa loob niya.