Take A Chance Novels & Stories

Pero nang maalala siguro niyang hypothetical lang, natawa siya nang bahagya. "Huh? Tinatanong pa ba 'yan? Of course it's possible! But it depends." "Depende?" Mas lalo kong hindi magalaw ang pagkain at napakunot-noo sa sinabi niya. "It depends on whether they're willing to risk the friendship. Either they go for it or they don't. Mga gano'n." "Talaga?"

Tama nga yung sinabi mo sakin na hindi napapagod ang mundo sa kaka-ikot dahil sa araw- araw na ginawa ng Diyos, hindi pa ako nasanay parang tanga lang ako dito eh, umiiyak tapos tatawa, iiyak, tatawa. Alam mo kung alam ko lang na last day na nating pagsasama ito sa isa't-isa, sana hindi nalang tayo umuwi, sana nilaan ko nalang ang buong araw ko sayo, sana sinabi ko na sayo ang dapat kong sabihin pero sana, sana, sana nalang yun eh. Ang pag- asa na yun ay wala na. Tama nga yung qoutes na binigay mo sakin. 'Chances won't wait for you forever if you let everything passed by, you'll never find out how how beautiful life can really be. Don't be afraid to try and try cause if you don't risk someth

ya. Sa mga ginawa niya noon, sino ba kasi ang hindi matatakot na baka gawin niya ulit yun sa'yo di ba? Pero alam mo ba Josh? Mas natakot ako nung akala ko nawala na talaga ng tuluyan sa akin si Kyle at hindi ko siya nabigyan ng chance. It's scary to give out another chance without an assurance that he won't hurt you ever again but it's scarier being hunted by "what if's" for the rest of your life because you didn't give him a chance. May kanya-kanya tayong choice pag napunta tayo sa sitwasyon na napuntahan ko... Siguro ang iba, hindi na talaga bibigyan ng chance yung taong nakasakit sa kanila kasi ayaw na talaga nilang masaktan pa. But with me, I chose to give Kyle a chance. And I know, no m

mabilis na sagot ko at akmang pagsasaraduhan na siya ng pinto nang magsalita siya ulit. "But, it means there is still a chance right? No matter how unclear it is?" dagdag pa nito. "I'm willing to take that chance."

Aish, bahala na! "Fine! I'll choose the dare," suko ko at mariing napapikit. Nakakainis, gusto ko sana na si Chance ang maging first kiss ko eh! The problem is, ayokong malaman niya na crush ko siya, nahihiya ako no. Saka isa pa, Chance is already taken so ayoko naman na masangkot sa malaking gulo ano.

Natatawa niyang sambit. Im not sure kung ako ba talaga ang hinihintay dahil nakita kong umandar na ang sasakyan, nakakamatay talaga ang pagiging assumera Ivy. Kaya naman ay yumuko ako para hindi masyadong nakakahiya ngunit biglang tumigil ang sasakyan sa gilid ko. Bumaba si Chance at binuksan ang pinto. Diko pa masyadong maintindihan pero nung nag signal siya na sumakay na ako ay pinatos kona agad. Sayang ang grasya at para mas tumagal rin ang sapatos ko kasi dina kailangan ilakad sa maputik na daan. “You’re joining the pageant, right? Have you tell mom about this?”

"Eh pa'no kung hindi ako manalo?" "Manalo o matalo, basta alam mong masaya na sya, ipaubaya mo na lang sa taong mas deserves ang katulad nya. Remember chance , hindi lang sya ang babae sa mundo baka 'yong para sa'yo nasa tabi- tabi lang o hindi naman kaya na traffic lang. But habang hindi pa nangyayari ang sinasabi ko gumawa kana ng paraan. Tandaan mo, chance ang pangalan mo so it means marami ka pang chance upang manalo. Remember that son."

Bago ako nag decide na umuwi that day kasama si Chance. I wished everything would be fine. I'm always praying for that, and hoping that god will grace me.

Bulong niya habang naramdaman ko namang hinalikan niya ang noo ko. "Please baby, give me a chance, please... please..." Paulit-ulit na bulong niya habang wala akong imik at hindi nagsasalita. Ano bang chance ang gusto niyang ibigay ko? Ano bang chance ang gusto niyang matanggap mula sa akin? At tsaka ano pang purpose ng chance na 'yon? Wala na. Wasak na lahat.

Keila felt like she was standing on the edge of a cliff, ready to leap, but still unsure of what would happen if she did. She took a deep breath and nodded. “Okay,” she said, her voice steady now, as if she had made a decision. “We’ll take it slow.” Clyde’s smile widened, and the tension between them seemed to melt away. “I promise, no rush.” But as the night wore on, Keila couldn’t shake the feeling that they had just taken the first step into uncharted territory. The future was uncertain, and there were risks involved. But for the first time in a long time, Keila felt like maybe, just maybe, it was a risk worth taking.