Take Me To The Beach Mga Nobela at Kwento

Pagkatapos ng agahan, isinakay niya ito sa sasakyan at sinamahan papunta sa paaralan. Habang nasa loob ng kotse, patuloy ang kasiyahan ni Mia habang nakatingin sa labas ng bintana. "Mommy, pagkatapos po ng nature trip natin, pwede rin po ba tayo magpunta sa beach? Gusto ko pong gumawa ng malaking sandcastle!" Napangiti si Lila habang minamaneho ang sasakyan. "Siyempre naman! Pero dapat ikaw ang magpapakita sa akin kung paano gumawa ng matibay na sandcastle, ha?"

“A-ako nga ho, may p-problema po ba sa luto ko?” May ilang segundong tinambol ang puso niya dahil mataman siya nitong pinagmasdan. “Ang ganda n’yo po pala Ma’am, ako nga po pala si Zela, katiwala po ako sa kalapit-bahay ninyong beach house. Ang totoo po n’yan ay wala pong problema sa luto ninyo. Nagustuhan po kasi ng amo ko.”

The dance of the tide leaves behind intricate patterns, a transient artistry that mirrors the transient nature of life itself. Walking along the beachline is like embarking on a journey of self-discovery. The sand beneath your feet becomes a guide, leading you through the labyrinth of thoughts and emotions. The gentle caress of the breeze and the taste of salt in the air awaken the senses, creating a profound connection with the world around you. The beachline is a sanctuary for introspection, a place where the mind finds solace and clarity amidst the vastness of the sea.

"Kung sakaling aabot pa ako sa kaarawan nya, pwede bang sa beach natin ganapin? sa tabi ng dagat? yung tayong tatlo lang?" Alam kong may taning na ang buhay nya pero bakit ang sakit sakit pa rin na isipin na isa sa mga araw na ito ay maaari na nga syang mamaalam. "oo, naman. magandang ideya yon. Isa pa, nakakawala ng stress ang simoy ng hangin sa beach. Siguradong mag-eenjoy din si Seve. ibibili natin sya ng salbabida." nagpipigil lang ako ng luha. sinusubukan kong ipakita sa kanya na malakas ako pero natatakot din ako.

"Tara na, huwag ka ng makipaghilaan!" Wala na akong nagawa pa kundi sumakay sa chopper. Nakakainis talaga si Awi, alam naman niya na gusto kong nagtatrabaho. Masaya ako sa aking ginagawa. "At nakapag-empake ka na pala," reklamo ko habang nakatingin sa dalawang maleta. "Syempre, ako pa!" "Saan ba tayo pupunta?" "Mag-beach lang tayo. Beat the heat of summer." Nagsuot na siya ng earphone at hindi na ako pinansin pa.

Aniya at marahang pinisil ang kamay ko. "Actually..." Napabuntong-hininga siya. "...I'm pretty sure my mom would adopt you if she had the chance." Natawa ako nang malakas. "I don't think so." "You'll see." Ilang minuto pa ang lumipas bago tuluyang pumasok ang convoy sa isang private beach resort. Napanganga ako. Malawak. Tahimik. Crystal blue ang dagat. Halos walang ibang tao.

"Gusto ko pong gumawa ng sandcastle kasama kayo." Napatingin ako kay Rhenan. Tahimik siyang ngumiti. "Sige." Sagot niya. "Weekend, beach tayo." Masayang pumalakpak si Rhenfield. "Yey!" Dumating ang Sabado. Maaga kaming bumiyahe papunta sa isang tahimik na beach resort. Pagkababa pa lang ng sasakyan ay agad nang tumakbo si Rhenfield sa buhanginan.

Pero kahit iyon ang hirap pa rin makuha. Dumilim ang mukha ni Levi pero nanatili itong mahinahon. "Kung ang dahilan mo ay ibang lalaki, hindi kita pagbibigyan. Magpahinga ka ngayon at kumain ng marami. Bukas aalis tayo. We'll take a break." "Saan na naman tayo pupunta?" "Hawaii, gusto mo mag-beach, di ba? Pack some clothes. I will give you back the phone later."

Nang maubos na ang kinakain na ice cream ni Jared ay tumayo na ito. "Tara." Aya nito. "Saan?" Takang tanong ni Angela. "Punta tayong beach." Naglakad lang sila dahil medyo malapit lang naman sa kanila ang beach. Nang makarating na sila ay hinubad na nila ang mga sapatos nila at nagpaa nalang para madama ang buhangin.

Text iyon galing sa tito ko. [ TITO BAKS: They have a family outing tomorrow at Trizzéi Beach Resort. ] Oh, perfect! We're also going there. See you there, Mr. Hot Guy, Faller Coleman!