Takot Ka Ba Sa Dilim Novels & Stories

"Bakit hindi mo subukan?" Ibinahagi ni Subject Three iyon ang parehong walang muwang na pag-asa—na ang magandang itsura ay maaaring makapagpaayos ng mga bagay. Pero imbes na pasalamatan, sumimangot si Damion, "Bakit ka nakaayos? Sinusubukan na mangakit ng ibang lalaki, hindi ba? Kailangan ng anak natin ng pera para sa lahat at nandito ka sinasayang ito sa bagong damit? Hanggal ka!"

Tumango naman siya at ngumiti "I guess our class dismissed" sabi ko at ngumiti Tutor tutor tutor ka lang, kahit anong gawin mo hanggang dun ka lang A kaya you must know your limitations. Turuan mo siya pero iwanan mo ang sarili mo dahil nakahihiya lalo pa't kong malalaman niya ito. Secured yourself sa mga gantong bagay, dahil alam kong sanay ka na sa ganito!

pinakita nito ang mga daliri dahil sa pagkalimot ng term dito sa tagalog. “dilim (daliri) ba, ay parang… parang hinahaplos ang mga mangingisda. Daming kuha tapos isang araw daw, may nawalang lalaki sa laot. Naabutan ng unos pero tinulungan ng diyos ng karagatan na pusit na makabalik ang lalaki ng… lakin (ligtas).” Nakatingin lang siya sa matanda dahil wala siyang maintindihan sa sinabi nito.

Aella's POV Kung may isang bagay man na talagang kahinaan ko simula pa noong bata ako, ’yun ay ang matinding takot sa dilim. Kaya ko namang harapin ang mga deadlines, ang mga lasing sa compound, o kahit ang matatalas na dila ng mga tsismosa, pero kapag binalot na ng kabuuang kadiliman ang paligid, literal na nagpapanic ang buong sistema ko.

huminto siya para sabihin yan Agad din naman siyang nagpatuloy sa pagkanta. "Bago tayo magkayakap sa dilim." nakapikit niyang kanta, pati sa pag pikit gwapo parin hays "Heto na ang pinaka-hihintay natin Heto na tayo magkayakap sa dilim O kay sarap ng mga nakaw na sandali Habang tayo'y magkayakap sa dilim." "Halika na at sumiping na sa kama Lasapin natin sarap ng pagsasama

RENATA Madilim. Wala akong makita ni kaunting liwanag man lang sa lugar na ito. "Nasaan ako?" nangangapa sa dilim na sabi ko. hindi ako umalis sa tinatayuan ko nang makarinig ako ng kalansing na nagmumula sa kung saan. "Sino'ng nandiyan? Magpakita ka!" Sumisigaw na sabi ko, ngunit tanging echo lang ng boses ko ang aking naririnig.

“Basta mag-iingat ka sa lakad mo. Kumakagat na ang dilim.” That brought a smile to her lips as she nodded her head. “I will, Manang Josa. Thank you so much!”

I maybe got insane. Tumayo ako, saka muling humarap sa kaniya. "Let's go? Baka maabutan tayo ng dilim. Wala pa naman tayong nakikitang pwedeng tuluyan." Yaya ko sa kaniya. Tango lang ang sinagot niya. Hahakbang na sana ako ng may naisip. "Raden," baling ko sa kaniya. Kumunot naman ang noo niya.

baka tinago na ng mga kalaban ko? Hays, bakit dumidilim? Akala ko nga puno lang pero bakit ang dilim ng kalangitan, napahinto ako at napatingin sa langit, ang ibang bahagi ay maaraw ang ibang bahagi ay natatakpan ng makakapal na ulap. “Mukhang uulan.” Sambit ko. Kinabahan ako kase ang dilim ng ulap na tumatakip sa liwanag, parang pabagsak na ulan, nakakatakot paano kung abutan ako dito?

Wika pa nito. "Mommy gustuhin ko man,pero hindi ko alam kong paano makakabalik. Hindi ko alam ang daan,masyadong madilim." "Makinig ka sa boses na tumatawag sayo,pakinggan mo ang panaghoy ng dalawang taong nagmamahal sayo,ang boses nila ang magsisilbing liwanag sa dilim mo,makinig kang maigi sa halinghing nila."