Takot Ka Ba Sa Dilim の小説・ストーリー

Idlip lang. Ilang sandali pa nga hinatak na ako ng kadiliman pero bago tuluyang mawalan ng ulirat may naramdaman pa akong humawak sa balikat ko at may magaan na kamay na humawak sa aking ulo at sinandig sa isang matigas na bagay. Gusto ko man dumilat pero hindi ko na nga nagawa pa. Sobrang bigat na talaga ng talukap ng mga mata ko. Tuluyan na nga akong kinain ng dilim..

Tahimik kaming nakaupo ni Damien sa living room. Tanging ilaw ng kandila ang nagbibigay-liwanag sa paligid. At sa unang pagkakataon... Parang hindi siya mukhang nakakatakot. Parang normal na tao lang. Gwapo pa rin. Nakakainis pa rin. Pero normal. At iyon ang mas nakakagulo. "Takot ka ba sa dilim?" Bigla niyang tanong. Napakurap ako.

"Hindi ako lumalaban." "Tumahimik ka!" Tumahimik ako. Sobrang nanginginig ang aking katawan. Madilim, sobrang madilim. Hindi ako natakot sa dilim noon. Ngunit hindi ito ordinaryong dilim. Ito ay ganap na dilim, walang kahit katiting na liwanag. Walang tunog maliban sa aking sariling hininga. "A-Alex... pakiusap... natatakot ako..."

Takot siya sa dilim in a first place. Nanigas siya sa takot at halos hindi maniwala na nasa ganun sitwasyun si Ella.Ngayon lang niya matatanggap na sabihan siyang tanga.Nangpalinga linga ang dalaga na tila nanghahanap kung saan puwedeng tumakbo kung saka sakali pero dead end ata ang luga kaya lalong nanginig sa takot ang dalaga.

gulat kong turan dito. "Of course, I am your best of friends!" sagot ni Delilah sabay kumpas nang kamay sa ire. Umirap ako rito. "Ang mabuti pa mag-aral na lang tayo," saad ko rito. "Ayaw mo lang i-share, e. Sus, others mo na sa'kin, ha?" reklamo pa nito.

Kailangan naming makaligtas. “Ate, kailangan na nating makaalis dito. Baka…baka lumabas na sila diyan at pati dito sa kinaroroonan natin ay suyurin na rin nila. Alis na tayo!” pabulong na wika ni Delilah. Kaagad din naman akong tumango At sa kadiliman ng gabi, kaagad naming binaybay ang mga masusukal na bahagi na kagubatan.

Jelly "Let's go, delikado dito" Gulong gulo ang utak ko habang nakasunod kay Dante. Hindi ko alam kung saang pasikot sikot na kanto ang dinaanan namin, paglabas sa isang eskinita ay saka lang bumungad sa akin ang limang black na magarang sasakyan. Magkakasunod ang mga ito na nakaparada sa gilid ng daan

depensa niya pa. “Tch, syempre hindi mo aaminin. Sabi ko naman sayo kapag iiyak ka sa harap ko dapat hindi yung pupunta ka pa sa dilim, hindi ka naman maiintindihan ng dilim. Mabuti pa ako kaya kitang maintindihan, kaya kong maging tissue or unan mo sa tuwing umiiyak ka.” “Ha? Baliw kana talaga ako? Ganyan ka pala kapag lasing? Ang kulit mo lalo."

Pakiramdam niya tuloy ngayun, parang may kidnapping yatang magagandanap ah? “Mam, malapit na po tayo. Huwag po kayong mag-alala, safe po ang lugar na ito.” Muling wika naman ni Dark. Mahinahon ang boses nito at wala siyang nababanaag na panganib pero hindi niya pa rin maiwasan na mag-alala. Abot-abot din ang kaba sa puso niya na hindi niya maintindihan “Sigurado ka ba? Bakit parang ang dilim naman yata ng dinadaanan natin? Hindi ba tayo naliligaw?” mulling tanong niya dito

Naiinis akong naghanap ng masisilungan nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong mahanap na kahit na anong lugar upang sa ganoon ay masilungan ko. Ito ang tinatawag na Sitio Dilim dahil wala talagang kahit na anong ilaw dito. Hindi pa rin ito nararating ng elektrisidad kaya naman wala ring mga kabahayan dito.