Talking With Friends Novels & Stories

“Friends lang na may magandang usapan tungkol sa music.” “Via,” sabi niya habang sumandal sa gilid ng mesa ko, iyong pose na parang magbibigay siya ng lecture tungkol sa reality. “Friends don’t give diamond necklaces to friends. Usually book, maybe wine, maybe a CD. Pero ito? Ito ay lalaki na gustong ligawan ang isang babae. Simple.” Napabuntong-hininga ako. Ramdam ko na naman ang pamilyar na frustration sa dibdib ko.

No exceptions and no buts. Kung anu-ano rin ang pinag-usapan nila. Nangako sa isa't isa na this is not the end of their budding friendship, but it's just the beginning. Nagpalitan sila ng email address at nagbigayan ng F******k at cellphone numbers.

At sa simpleng bagay na iyon ay wala nang mapaglagyan ang kasiyahan na nararamdaman ko. Naging tuloy-tuloy ang pakikipag-communicate ko sa mga nakilala kong bagong kaibigan dahil sa 4SBLUE. Lalo na kay ate Rica na ilang araw ko nang nakakapalitan ng mga chat sa social media at mga text messages. "May bago ka ng friends huh," puna sa akin ni Jenny habang naglalakad kami palabas ng campus. "True! Mas lagi na niyang kausap ang mga iyan kaysa sa atin," pagsang-ayon naman ni Veron sa sinabi ni Jenny.

nagtatampong sabi ko. Natawa ito. ["Don't worry, my friend will be gentle.] natatawang sabi nito. Ngumuso ako. Sino ba yung friend niya na yun? ''Ano gawa mo?'' tanong ko para maiba ang usapan. [''Nothing.''] tipid nitong sagot. ''You should bond with your cousins there.'' ["I want to see you."] "I want to see you too." Natahimik ito saglit na ikinataka ko.

Tiningnan naman nito ang nakalahad kong kamay tsaka inabot. "Friends." mahinang wika nito kasabay ng pagpisil sa palad ko. Nakahinga ako ng malalim. Kapagkuwan ay tumalikod ito naglakad ng ilang step. Pagkatapos ay muli itong humarap sa akin at nagsalita.

"At may mangyari na sa amin." Tumawa ako. "Ang bilis ahh!" "Anong magagawa ko. Mabilis ang kaibigan mo." Dumating kami sa hide out. Kumpleto na ang lahat. "Terrence, I miss that conversation with you. Sana ay hindi pa huli ang lahat. Friends?" tanong nito sa akin. Sabay lahad ng kamay nito.

I'm happy for her. We’ve been textmates after that. Minsan natatawa ako mag-isa sa mga nonsense messages from her. It’s actually fun having conversations with friends. Ngayon ko lang napagtanto na may saya palang nakukuha sa pakikipag usap sa kaibigan.

Maya maya, bigla siyang napabuntong-hininga. “I’m sorry about earlier. My friends can be... annoying sometimes.” Nagulat ako. Hindi ko inaasahan ang paghingi niya ng paumanhin. Nauna pa siyang magsalita kaysa sa akin. “It’s okay, sir. I’m used to it,” sagot ko nang mahina. “They’re not bad people. Just a little too loud. And a little too interested in things they shouldn’t be talking about.” Tumango lang ako. Hindi ko na kinailangan magsalita kasi naiintindihan ko naman sila. Hindi ko rin naman gustong idetalye kung ano man ang narinig ko kanina.

"You're right, still not enough to describe what is the real meaning of friends or friendship" Tumalikod na siya sa akin na para bang walang nangyari na diskusyonan. Paika-ika pa siya sa paglalakad niya, kita ko kung paano siya mapahawak sa kaniyang ulo dahil sa kalasingan niya. Who wouldn't? Kung nagpakalunod naman siya sa alak ng anim na oras, wala akong kaalam-alam kung nagpahinga ba siya o nagtuloy-tuloy lamang sa pag-inom?

Grabe siya! "Usually, in the movie or books that I've read, friendship happens when two or more person meet accidentally. And I'm just wondering if it can happen in real life." Nakangiting sabi niya. He's still a kid, right? Tell me! Kasi kung hindi, mababatukan at masisipa ko siya. Of course it can happen in real life. But why is he saying this to me? I'm not really interested in this thing but I can't understand why is he pursuing it? Friends with me? Oh no, he can't lie to me.