Talking With Friends Mga Nobela at Kwento

) Tumango ako. "Al-a… geureonde geos-i gaeinjeog-il ttaemune, ttae ttaseuhae naneun geulimyeon jeongmal dangsin-deul, na-ui chingudeul-eun il-gwa gwallyeobsi anh-eun iyagi-reul hallae. Neomchigeodo haeyo." (I know… but it’s a different level when it’s personal, so sometimes I just want to talk to you, my friends, about things that aren’t related to work. It’s tiring too.)

“Friends lang na may magandang usapan tungkol sa music.” “Via,” sabi niya habang sumandal sa gilid ng mesa ko, iyong pose na parang magbibigay siya ng lecture tungkol sa reality. “Friends don’t give diamond necklaces to friends. Usually book, maybe wine, maybe a CD. Pero ito? Ito ay lalaki na gustong ligawan ang isang babae. Simple.” Napabuntong-hininga ako. Ramdam ko na naman ang pamilyar na frustration sa dibdib ko.

No exceptions and no buts. Kung anu-ano rin ang pinag-usapan nila. Nangako sa isa't isa na this is not the end of their budding friendship, but it's just the beginning. Nagpalitan sila ng email address at nagbigayan ng F******k at cellphone numbers.

“Sorry, wala lang ako sa mood. Gusto ko lang mapag-isa muna. Nag alala ka ba?” Tumango ako, hindi naman ako galit. Hindi naman kasi dahil halos magkapatid na ang turingan namin eh kailangan lagi kam naguusap. Ang friendship ay hindi lang tungkol sa pag-uusap at parating available sa isa’t isa. May kanya-kanya naman tayong personal space, that space must be respected. “Your complexion does not look good. Mukha kang bilasa bruha, hindi ba dapat fresh ka since nakapag bakasyon ka?”

At sa simpleng bagay na iyon ay wala nang mapaglagyan ang kasiyahan na nararamdaman ko. Naging tuloy-tuloy ang pakikipag-communicate ko sa mga nakilala kong bagong kaibigan dahil sa 4SBLUE. Lalo na kay ate Rica na ilang araw ko nang nakakapalitan ng mga chat sa social media at mga text messages. "May bago ka ng friends huh," puna sa akin ni Jenny habang naglalakad kami palabas ng campus. "True! Mas lagi na niyang kausap ang mga iyan kaysa sa atin," pagsang-ayon naman ni Veron sa sinabi ni Jenny.

nagtatampong sabi ko. Natawa ito. ["Don't worry, my friend will be gentle.] natatawang sabi nito. Ngumuso ako. Sino ba yung friend niya na yun? ''Ano gawa mo?'' tanong ko para maiba ang usapan. [''Nothing.''] tipid nitong sagot. ''You should bond with your cousins there.'' ["I want to see you."] "I want to see you too." Natahimik ito saglit na ikinataka ko.

Tiningnan naman nito ang nakalahad kong kamay tsaka inabot. "Friends." mahinang wika nito kasabay ng pagpisil sa palad ko. Nakahinga ako ng malalim. Kapagkuwan ay tumalikod ito naglakad ng ilang step. Pagkatapos ay muli itong humarap sa akin at nagsalita.

Matatag ang tono ng kanyang boses nang magsalita sya. May sigarilyong nakasabit sa kanyang mga labi nang sya ay gumalaw. "Tama iyan. Makipaglaro ka sa mga friends mo ngayon! Wag ka na magtanong ng marami!" Inulit ng ibang mga kalalakihan ang sinabi nya. "Ikaw… Bakit ka ganyan makipag-usap sa akin? Gerald! Ayaw mo bang idisiplina sila? Pakinggan mo kung papaano sila makipag-usap sa akin ngayon!"

"At may mangyari na sa amin." Tumawa ako. "Ang bilis ahh!" "Anong magagawa ko. Mabilis ang kaibigan mo." Dumating kami sa hide out. Kumpleto na ang lahat. "Terrence, I miss that conversation with you. Sana ay hindi pa huli ang lahat. Friends?" tanong nito sa akin. Sabay lahad ng kamay nito.

I'm happy for her. We’ve been textmates after that. Minsan natatawa ako mag-isa sa mga nonsense messages from her. It’s actually fun having conversations with friends. Ngayon ko lang napagtanto na may saya palang nakukuha sa pakikipag usap sa kaibigan.