Talking With Friends Novels & Stories

Nagulat talaga aki kanina and I was really taken a back. "You might be wondering why I talked to you suddenly. It was my job before not to talk to you and distant myself. Sorry about that, but now since my job is done and we will be going to the same school, I need at least one friend there." Paliwanag nito kahit hindi ko naman tinanong. Maybe I was that too readable for him to know what am I exactly thinking. "You don't have any friends?" Nagtatakang tanong ko rito. With his looks, kung wala siyang kaibigan, I'm sure na marami naman ang magkakagusto sa kanya.

hiling ko. Nagkaroon ng saglit na katahimikan. Paano nga kaya kami mag-uusap? Hindi naman kami ganoon ka-close ni Zach. Ayoko ring magtanong sa kanya tungkol sa bestfriend niya nang ganun-ganun na lang at baka sabihin niya pakialamera ako. Kahit na close sila ni Jude kasi classmates sila, hindi rin naman siya yung tipong manghihimasok sa buhay ng iba. Naputol ang usapan naming tatlo nang may tumawag kay Jude. Sinagot niya iyon.

Wala naman kasi akong masyadong experience kung pano manirahan doon. Ang tahimik ni Kiyo, siya lang ata ang hindi sumabay sa usapan namin. I guess I made new friends again.

I gave him a smile which means thank you at tumango lang siya. Sa buong tanghalian ay tahimik lamang kaming kumakain. Walang nagtangkang magbukas ng topic, kahit ang mga kaibigan kong likas na maiingay ay nagmistulang pinipit na bawang din sa isang tabi. "Why so quiet, guys? Okay, I will start a conversation para naman hindi masyadong tahimik." Napunta ang tingin naming lahat kay Allyson nang bigla siyang magsalita out of nowhere.

Nakita ko pa si Seya na nasa likuran namin kaya pinagpatuloy ko lang ang pagwawalis. "Highschool friend at classmate ko pero hindi naman na kami close ngayon. Hindi na talaga," saad ko. Nakita ko naman sa aking peripheral vision na napatango-tango siya kaya nakahinga naman ako nang maayos. "You don't need to explain yourself, Tita Vivi," singit sa usapan namin ni Seya. Napatingin naman ako sa kaniya at saka sunod tinignan si Silas na nakatitig din pala sa akin.

Kaya mabilis akong pumunta sa isang gilid na wala masyadong tao. Nakatayo ako sa hindi mataong bahagi ng silid at sumandal ako sa dingding. The noble ladies are busy talking with their female friends while the noblemen are busy talking to their male friends. I am sure they are talking about politics. That's the purpose of gathering. Widening the connection, befriending the people that they can get benefits.

Mahigit isang oras na kaming nakaupo roon, hinihimay ang bawat detalye ng weekend ko kasama si Dylan—mula sa tingin niya, sa katahimikan niya, hanggang sa mga salitang hindi ko makalimutan. “Sinasabi ko lang, you could create some… reasonable misunderstandings.” Tumigil siya sandali, parang pinipili ang mga salita. “Like having dinner with a male friend. Or posting a casual Instagram story. Or maybe mentioning someone you've been talking to a lot lately kapag nandiyan siya.”

“Are you usually quiet? I mean, kasi ate, napapansin ko na sobrang tahimik mo.” I casually laughed at her observation. “Nagsasalita lang ako kapag kinakausap. Hindi ko alam kung paanong mag-open ng conversation. Alam ko man pero hindi ko kayang maunang magsaita,” I answered her sincerely. “So, pati sa friends mo?” She asked curiously. She could pass as a reporter. Marunong siyang magmani-obra ng usapan. Which I sometimes envy. “Kapag kasama ko sila, feeling ko madaldal na ako. But just because they have always been encouraging me to speak up kaya palagi nila akong kinakausap.”

Wika ko at sinilip ang cellphone niya. Nilakhan niya ako ng mata. A strong friendship doesn't need a daily conversation and doesn't always need togetherness, as long as the relationship lives in the heart, true friends will never part. "Kayo na?" Nakangising wika ko. Umismid siya at bahagyang tumango. "Yes,kami na." Sagot niya pagkatapos namula ang pisngi. Tumili ako at saka siya niyakap. Atleast kahit papaano? Nagising na siya sa katotohanan.

Ilang beses kong tinry na mag-reach out sa mga dati kong closest friends. "Hey, can we talk?" Seen. "Please, I just need someone to talk to." Blocked. Mas masakit pala 'pag yung mga taong tinulungan mo noon, biglang wala na sa oras ng kagipitan. Hindi ko rin masisisi sila. Sa mata ng publiko, ang pagkatao ko ay isang eskandalo na dapat iwasan.