Talking With Friends 소설 & 이야기

Habang nag-aayos ng kanyang mga gamit ay tinawagan niya sina Tanya at Tere. May GC silang tatlo kaya mabilis niyang na-contact ang dalawa ng sabay. Nag-video call sila. “Pwede ba tayong mag-meet sa labas ng campus, mga friend?” sabi niya. “O, bakit parang malungkot ang boses mo?” tanong ni Tanya

Maya maya, bigla siyang napabuntong-hininga. “I’m sorry about earlier. My friends can be... annoying sometimes.” Nagulat ako. Hindi ko inaasahan ang paghingi niya ng paumanhin. Nauna pa siyang magsalita kaysa sa akin. “It’s okay, sir. I’m used to it,” sagot ko nang mahina. “They’re not bad people. Just a little too loud. And a little too interested in things they shouldn’t be talking about.” Tumango lang ako. Hindi ko na kinailangan magsalita kasi naiintindihan ko naman sila. Hindi ko rin naman gustong idetalye kung ano man ang narinig ko kanina.

"You're right, still not enough to describe what is the real meaning of friends or friendship" Tumalikod na siya sa akin na para bang walang nangyari na diskusyonan. Paika-ika pa siya sa paglalakad niya, kita ko kung paano siya mapahawak sa kaniyang ulo dahil sa kalasingan niya. Who wouldn't? Kung nagpakalunod naman siya sa alak ng anim na oras, wala akong kaalam-alam kung nagpahinga ba siya o nagtuloy-tuloy lamang sa pag-inom?

Tapos hindi ko na siya pinansin pero siya itong daldal ng daldal pa rin sa akin habang naglalakad kami sa mahabang hallway ng building ng mga business major. "Sining, I bet you know a lot of students here. Ang daldal mo kasi." sambit ko para naman hindi siya magmukhang stupid na nagsasalita sa walang may pake sa mga sinasabi niya. "I have lots of friends kasi madaldal ako hahahaha!" "Friends?" "Yes! Of course! Sa daldalita kong ito, imposibleng wala nga?" "Pffft! Do all the people you talk to—do you consider them your friends?" I asked her seriously.

This guy is good at handling conversations, huh. Bumalik ang sigla ko kinabukasan. Maiingay ang mga kaibigan ko na nagtatawanan sa pinag-uusapan habang ako ay pangisi-ngisi lang. Uwian na at napagkasunduan naming kumain muna bago umuwi. "Birthday mo na next month, babe," Jayle said and clinged on my arm. "Anong plano? The usual?"

nagtatampong saad ko sa kaniya. "Hop in," saad nito pero hindi ako kumilos sa kinatatayuan ko kaya nilingon niya ako. "We will talk." "Bakit naman tayo mag-uusap, hindi naman tayo friends, 'di ba?" muli ay saad ko.

Nagulat talaga aki kanina and I was really taken a back. "You might be wondering why I talked to you suddenly. It was my job before not to talk to you and distant myself. Sorry about that, but now since my job is done and we will be going to the same school, I need at least one friend there." Paliwanag nito kahit hindi ko naman tinanong. Maybe I was that too readable for him to know what am I exactly thinking. "You don't have any friends?" Nagtatakang tanong ko rito. With his looks, kung wala siyang kaibigan, I'm sure na marami naman ang magkakagusto sa kanya.

Pero kapag unti-unti akong lalayo, malaki ang tyansa na hindi ko iyon magagawa. Hindi ko na alam ang gagawin ko. I have no one to talk to about what I’m thinking. My parents will tell me to take the risk of confessing for sure. Chance will hate me if I said that I'll end my friendship with Nico. I have no other close friends I can trust aside from Nico. I’ll decide all by myself and I hope it will turn out well.

halos pabulong kong tanong, pinipilit kong gawing kalmado ang boses ko kahit may kaba na akong nararamdaman. “Our friend,” simpleng aniya. Napatingin ako sa dalawa pang bata na abala na sa pagkukulitan sa sahig, nagbabanggaan ng mga laruan at nagtatawanan na parang wala silang pakiaalam tungkol sa pinag-uusapan namin ni Spencer. “I want to meet your friend,” sabi ko sa mahinahong boses. “But she doesn’t want to talk to other people—only us,” tugon niya naman.

Tanong ko. "Ah... Nothing, nevermind. it's almost 6:30 in the evening, I think your friends are waiting for you, you can go now. maybe let's talk some other time. " sagot niya. "Ah, Gano'n ba? Nandito rin ba ang mga friends mo babe? may kasama ka?" Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Yeah." Tipid niyang sagot. "Sige na nga, pupunta na ako sa kanila ni Sis, kita na lang tayo sa school bukas babe, Bye!" Nakangiti kong paalam at tumalikod na.