Tears Of Themis Characters Novels & Stories

Matapos ang isang mabigat at nakabibinging katahimikan, muling nagsalita si Tres—ngunit ngayon ay mababa, malamig, at mapanganib ang kanyang tinig. “Let her live.” Saglit siyang tumingin muli sa larawan bago itinuon ang tingin kay Atreus. “And I command you to look after her—starting from now on.” Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. “She’s mine.”

Tsismosa talaga tong baaeng to. End of chapter 20

All those tears caused by my heartache, suddenly altered, and became a tears of happiness I onced prayed. I am Samantha Laire Santiago-Madrigal, and this is how my story ends. WAKAS.

namamaos na boses na wika niya sa akin. Tumango na lang ako sa kanya at hinayaan mo na siyang sumandal sa aking kaliwang balikat. Tinitigan ko ang mukha ni Xerxes. Mahahaba ang kanyang pilik-mata partida naka-salamin pa siya pero kitang-kita ko pa rin sa aking p'westo niyon. Ang tanso niyang mga mata na lalong bumagay sa kanya. Kung first time mong makita si Xerxes, aakalain mong masungit ang isang ito dahil sa tabas ng kanyang mukha at isama mo pa ang makakapal niyang kilay.

Lahat sila ay natigilan tsaka sabay sabay na lumingon sa pinanggaling ng daggers and they all stunned after seeing a woman who look at them with her emotionless green eyes. “D-dawn,” END OF CHAPTER 10

Ang lahat ng mga bisita ay sa amin nakasulyap habang nagsikalat ang mga pink na confetti sa buong paligid. "H-hindi ko alam ang pinagsasasabi mo, Mahal. Ikaw ang ama nitong dinadala ko kaya bakit—" Isang malutong na sampal ang naramdaman ko dahilan para ma-out of balance ako at matumba. Sinampal ako ng mommy ni Rome na galit na galit ang mukha nito. "How dare you fool my son?! How dare you fool our whole familya with that bastard you are carrying?!" anas sa akin ni Tita Veronica, ang ina ni Rome.

Hawak pa rin ang armalite sa kaliwang kamay n'ya, ang isa n'yang kamay ay iginiya n'ya para mapanatili ang ulo ni Papa sa direksyon ko. I furrowed my brow at him before I plastered a smile. "She looks different isn't she? Artemis Thaleia became an art, a master piece created by me and her hatred for you." Bulong n'ya rito saka dinilaan ang gilid ng tenga ni Isaiah at malakas na tumawa. A kind of laughed that willl send chills on someone's spine.

Tila may isang emosyon ang mabilis na tumama sa kaniya na hindi niya mawari. "Hey... 'Diba nag-usap na tayo? If there's anything that's bothering you, know that I'm always here. I'm your friend, right? Ako na muna si Drey. Kalimutan mo muna ang pagiging Dok. Agustin ko. Okey?" Marahang tinapik ni Drey ang mga balikat ni Matilda na nagpagaan naman ng kaniyang nararamdaman. Mabilis at maikling ngumiti si Matilda bilang tugon. Mula sa pagkaka-luhod upang makausap nang malapitan si Matilda ay marahan na siyang tumayo upang bumaling kay Eleonor at upang magkaroon sila ng maikling diskusiyon.

Pinilit ko silang gisingin ngunit katulad nang nangyari sa akin kanina ay muli kong nakita ang nakaraan. Sinalo ni Letemis ang walang buhay na katawan ni Keres. Nakangiti si Keres habang patuloy niyang nililisan ang mundong kanya’ng nakagisnan. Pumapatak ang luha ni Letemis dahil sa nahawakan niya nga si Keres ngunit wala na itong buhay. Nagwakas ang sumpa ngunit nakaramdam siya nang kalungkutan para sa pag-iibigan ni Zereus at Keres. Tumatakbo ang diyosa ng paglikha kasama si Zereus. Nanlaki ang mga mata ni Zereus nang makita niyang nawala na ang babaeng iniibig niya. Para lamang itong natutulog ngunit alam nila na hindi na nila makikitang magising si Keres.

"Hades, hindi mo ako laruan. Wala akong alam sa mga pinagsasabi mo—sa mga bagay na binibintang mo sa akin. Ni hindi ko nga alam kung sino na talaga ang totoong Xerxis." Tears streamed down her cheeks, her beautiful eyes pleading silently. Confusion tangled in her gaze, as if the weight of everything crashing down was too much to bear. "I'm not yours," she said again, louder. "Nakuha mo man ang katawan ko, pero hindi mo ako pagmamay-ari." Hades' eyes darkened, a flicker of something—anger, and surprised by the sudden fire in her tone. He chuckled—a low, cold laugh that echoed through the room.