Novel & Cerita Telephone Conversation

Kinabukasan, nagising sila sa ingay ng telepono ni Tyler. hindi ito tumitigil sa pag-ring. *]:pointer-events-auto scroll-mt-[calc(var(--header-height)+min(200px,max(70px,20svh)))]" dir="auto" data-turn-id="request-WEB:e582b03d-9964-4b37-9558-ec0040f06119-0" data-testid="conversation-turn-2" data-scroll-anchor="true" data-turn="assistant">

Ngunit habang lumilipas ang oras, walang sumasagot. Bahagyang nanginig ang kamay ni Annabel na may hawak sa telepono. Ramdam na rin ng lahat ang paglamig ng atmospera, kumalat ang banayad na pagkailang sa pagitan nila. “The number you have dialed is unavailable or outside the coverage area. Please try again later.” Isang malamig na voice recording na boses ang umalingawngaw mula sa telepono ni Annabel.

“I actually like that you're curious about how these things work.” Bumalik kami sa masayang pagkain. Ipinagpatuloy namin ang usapan tungkol sa aming mga paboritong pagkain at mga plano para sa susunod na araw. Ngunit wala pang limang minuto, muling umilaw at tumunog ang kaniyang telepono. This time, isang encrypted notification message. Binasa niya iyon. Bahagyang kumunot ang kaniyang magandang noo.

ramdam niya ang lahat ng sakit sa boses nito habang nagsasalita. “M-maari ba tayong mag-usap ng personal?” Hiling niya rito. “What for? Mas mainam nang wakasan na lang natin ang lahat sa telepono dahil baka mas lalo lang akong masaktan kapag nakita kitang muli, Millet. But at least hindi mo na ito pinatagal pa. Baka mas madali ko itong matatanggap. . .”

Or as much as possible limit the casualties and injuries of my people. But there's also a weakness that I-- myself know. And that's for me to know. I'm going to hide it 'till the day I am at six feet below the ground. Tumunog naman ang isang magic tool na kung tawagin ay 'Telegram'. Ginagamit ito upang makapag-usap ang isang tao na nasa malayong lugar at ipaabot ang kaniyang mensahe.

Kapag tumawag naman siya ay sobrang dali lang naman ng aming pag-uusap at tila parang mga walang laman na topiko ang aming pinag-uusapan. Kung dati rati ay halos magdamagan kaming nag-uusap sa telepono o video call sa phone subalit ngayon at tila bente minutos na lang ang pinakamahaba at pinakamatagal na pag-uusap namin dalawa. Dati rati ay siya talaga itong unang tumatawag sa akin subalit ngayon ay iba na halos hindi niya na ako matawagan at ako na itong palaging tumatawag sa kanya.

Nawala ang kanyang pag-iisip nang makatanggap siya ng tawag mula kay Nathan habang nasa kalagitnaan siya ng pag-check ng ilang importanteng bagay. Minsan ay nag-iiwan ng mensahe si Nathan. Ngayong tumawag siya, hindi karaniwan, nagsalubong ang kanyang mga kilay habang sumagot. “Hello, Mr. Anderson,” pormal niyang tawag. Itinakda niya ito sa loudspeaker habang patuloy siyang gumagana. "Are you busy? Tapos na ako sa meeting ko," sabi niya.

Kahit alam naman niyang malayong-malayo iyon sa katotohanan. Inis namang dinampot ni Hector ang telepono saka walang anu-ano’y sinagot ang tawag. “Hello?” inis na bungad nito sa kabilang linya. “I told you I’m busy right now. Do not call me.” Ani nito at mabilis na pinatay muli ang tawag sa kabilang linya.

Ng nasa loob na ako ng cubicle ay inayos ko ang sarili ko. Habang nag aayos ako ay narinig kung nagbukas ang pinto senyales na may pumasok rito. Akmang bubuksan ko na sana ang pinto ng biglang may narinig akong kausap niya sa telepono. "Ow hello! Okay lang naman. Ikaw kamusta?" sabi nito sa kausap.

“Hello?” Katahimikan. Walang tunog. Ni hininga ay walang marinig. Pagkaraan ng ilang segundo, isang mahinang click—naputol ang linya. Ibababa sana ni Alec ang telepono habang nagkatinginan silang dalawa ni Irina, parehong naguguluhan. Maya-maya, bahagya siyang napakunot-noo. “Baka naman… kapatid ko?”