Telephone Conversation Novels & Stories

Kapag tumawag naman siya ay sobrang dali lang naman ng aming pag-uusap at tila parang mga walang laman na topiko ang aming pinag-uusapan. Kung dati rati ay halos magdamagan kaming nag-uusap sa telepono o video call sa phone subalit ngayon at tila bente minutos na lang ang pinakamahaba at pinakamatagal na pag-uusap namin dalawa. Dati rati ay siya talaga itong unang tumatawag sa akin subalit ngayon ay iba na halos hindi niya na ako matawagan at ako na itong palaging tumatawag sa kanya.

Nawala ang kanyang pag-iisip nang makatanggap siya ng tawag mula kay Nathan habang nasa kalagitnaan siya ng pag-check ng ilang importanteng bagay. Minsan ay nag-iiwan ng mensahe si Nathan. Ngayong tumawag siya, hindi karaniwan, nagsalubong ang kanyang mga kilay habang sumagot. “Hello, Mr. Anderson,” pormal niyang tawag. Itinakda niya ito sa loudspeaker habang patuloy siyang gumagana. "Are you busy? Tapos na ako sa meeting ko," sabi niya.

Kahit alam naman niyang malayong-malayo iyon sa katotohanan. Inis namang dinampot ni Hector ang telepono saka walang anu-ano’y sinagot ang tawag. “Hello?” inis na bungad nito sa kabilang linya. “I told you I’m busy right now. Do not call me.” Ani nito at mabilis na pinatay muli ang tawag sa kabilang linya.

Ng nasa loob na ako ng cubicle ay inayos ko ang sarili ko. Habang nag aayos ako ay narinig kung nagbukas ang pinto senyales na may pumasok rito. Akmang bubuksan ko na sana ang pinto ng biglang may narinig akong kausap niya sa telepono. "Ow hello! Okay lang naman. Ikaw kamusta?" sabi nito sa kausap.

Tahimik ang buong paligid, tanging tibok ng orasan at mahinang lagaslas ng hangin mula sa kurtina ang maririnig, ngunit agad itong nabasag ng sunod-sunod na pagtunog. Mabilis na inabot ni Carolina ang telepono. Mahigpit ang hawak niya, halatang sabik at balisa. “Hello…” malamig ngunit nanginginig ang tinig niya. Mula sa kabilang linya, sumagot ang isa sa kanyang pinagkakatiwalaang tao. “Madam Carolina…” bumungad ang tinig, may halong pag-aalangan.

“Hello?” Katahimikan. Walang tunog. Ni hininga ay walang marinig. Pagkaraan ng ilang segundo, isang mahinang click—naputol ang linya. Ibababa sana ni Alec ang telepono habang nagkatinginan silang dalawa ni Irina, parehong naguguluhan. Maya-maya, bahagya siyang napakunot-noo. “Baka naman… kapatid ko?”

Matapos ang maikling paalala, binaba na niya ang telepono. Patuloy na nagmaneho si Harold, ang kanyang mga labi nakatikom, habang ang malamig niyang ekspresyon ay nagbibigay ng takot sa sinumang makakakita. ...... Patuloy ang paglipas ng oras, at si Nicole ay parang sasabog na ang utak dahil sa dami ng mga termino at plano na kailangang intindihin... Ang dalawang kausap ay walang tigil sa diskusyon, tila mga eksperto sa debate, kaya’t hindi na ito pangkaraniwang tagpo!

Agad niyang tinakpan ang mouthpiece ng telepono bago nagsalita. “Kanina ka pa ba riyan? Wala ka na ba talagang manners? Kanina ay inistorbo mo ang pamamahinga ko, ngayon naman ay in-invade mo ang privacy ko. Can’t I have peace and quiet habang nakikipag-usap ako sa telepono?” “Hah! Ikaw ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito, Sam.” “Aba’t…look, if you don’t mind…I will just finish my conversation sa kausap ko.”

That's inappropriate. Isang hingang malalim muna ang pinakawalan ko at nang masiguro kong wala na s'yang kausap sa phone ay nagsalita na ko. "M-Mr. Walton, may kailangan po ba kayo?" "Sit, may pag-uusapan tayo"

"Sige lang, kumain kayo. Dahil ito na ang huling meryenda n'yo rito sa marangyang conference room na ito. Wala nang susunod, kahit pa isang simpleng pagkape matapos ang araw na ito!" Kasabay ng kanyang pananalita, biglang tumunog ang kanyang telepono. Isang request para sa video call ang lumitaw sa screen. Kumurba ang labi ni Richmond, unti-unting lumapad ang ngisi niya bago pinindot ang sagot.