Telephone Conversation Novels & Stories

Matapos ang maikling paalala, binaba na niya ang telepono. Patuloy na nagmaneho si Harold, ang kanyang mga labi nakatikom, habang ang malamig niyang ekspresyon ay nagbibigay ng takot sa sinumang makakakita. ...... Patuloy ang paglipas ng oras, at si Nicole ay parang sasabog na ang utak dahil sa dami ng mga termino at plano na kailangang intindihin... Ang dalawang kausap ay walang tigil sa diskusyon, tila mga eksperto sa debate, kaya’t hindi na ito pangkaraniwang tagpo!

Agad niyang tinakpan ang mouthpiece ng telepono bago nagsalita. “Kanina ka pa ba riyan? Wala ka na ba talagang manners? Kanina ay inistorbo mo ang pamamahinga ko, ngayon naman ay in-invade mo ang privacy ko. Can’t I have peace and quiet habang nakikipag-usap ako sa telepono?” “Hah! Ikaw ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito, Sam.” “Aba’t…look, if you don’t mind…I will just finish my conversation sa kausap ko.”

That's inappropriate. Isang hingang malalim muna ang pinakawalan ko at nang masiguro kong wala na s'yang kausap sa phone ay nagsalita na ko. "M-Mr. Walton, may kailangan po ba kayo?" "Sit, may pag-uusapan tayo"

"Sige lang, kumain kayo. Dahil ito na ang huling meryenda n'yo rito sa marangyang conference room na ito. Wala nang susunod, kahit pa isang simpleng pagkape matapos ang araw na ito!" Kasabay ng kanyang pananalita, biglang tumunog ang kanyang telepono. Isang request para sa video call ang lumitaw sa screen. Kumurba ang labi ni Richmond, unti-unting lumapad ang ngisi niya bago pinindot ang sagot.

Nang matapos na niyang ayusin ang sarili, tumawag si Beckett gaya ng ipinangako niya. “Nandito ako, nasa lobby. Bumaba ka na." Napakaganda ng boses ni Beckett. Nag-usap sila sa isa't isa sa pamamagitan ng social media messenger, at ito ang unang pagkakataon nilang magkausap sa telepono. Bumilis ang tibok ng puso ni Tanya. “Sige, sasama na ako.”

Sa unang pagkakataon, nakita niya, sa sarili niyang mga mata, ang mga simpleng saya na naranasan ng mga ordinaryong tao. Pagkatapos, bigla na lang naputol ang pag-uusap nila ng tumunog ang telepono. Mabilis na sinulyapan ni Jennica ang numero sa screen bago pinindot ang answer key at inilagay ang telepono sa kanyang tenga. "Hi, Tita Maine." Nakapag-hi lang si Nicole nang makarinig siya ng nag-aalalang boses sa kabilang linya.

The soft hum of dozens of voices echoed across the production floor. Halo-halo ang tunog ng mga keyboard na mabilis na pinipindot, sunod-sunod na pag-ring ng mga telepono, at magkakapatong na English conversations ng mga call center agents na abala sa kani-kanilang customers.

Eksaktong tumunog ang telepono ni Theo. Likas na inabot niya ito upang tanggihan ang tawag. Ngunit matapos makita ang caller ID, natigil siya. Tahimik siyang nagsabi ng ilang salita sa kaniyang assistant bago humingi ng paumanhin sa pagpupulong at lumabas. “Hello?” Isang pamilyar na boses ng babae ang nanggaling sa linya. “Senior...”

Muli niya itong naisip noong Miyerkules ng umaga at naghintay siya hanggang hapon, hanggang malinis na ang kanyang mesa at tapos na ang meeting sa Hartwell at wala na siyang praktikal na dahilan para maghintay maliban sa pagtiyak, kahit isang beses pa, na ginagawa niya ito sa tamang paraan. Kinuha niya ang telepono at tumawag. Sumagot si Dante sa ikatlong ring. Nasa neutral at propesyonal na tono ito na ginagamit niya sa mga tawag na wala pang malinaw na kategorya.

“Gusto n’yo na ba ngayon, o mamaya na lang?” “Mamaya na lang!” agad niyang tugon, bahagyang defensive ang tono parang ayaw maramdaman na inaalagaan siya ng ganung level. Pero hindi pa siya nakakahinga nang maayos mula sa awkward na usapan nang biglang tumunog ang hawak niyang telepono. Ring. Ring. Napatingin siya sa screen. At doon siya napatigil.