Telephone Conversation Mga Nobela at Kwento

Puri niya na ikinangiti ko. Magsasalita na sana ako nang biglang magring ang telepono kaya agad ko itong sinagot. "Hey! Nakikita ko kayo sa CCTV so ngayon pa lang I'm warning you again, bawal kang makipag-usap sa kanila." Bungad na agad ng hinayup*k sa kabilang linya kahit na hindi pa nga kami nagpapakilala sa isa't-sa.

Telepono lamang ang mayroon na nasa sala. Tumayo siya at hinabol si Van na papaalis na. “Teka! May itatanong sana ako.” Humarap si Van at tinaasan ito ng kilay. “Ano ‘yon?” “P’wede ba akong gumamit ng telepono? Gusto ko lang makausap ang mga magulang ko at sabihin na ayos lang ako.” Nagbabakasali lang siya na baka payagan.

Suminghot-singhot pa ako dahil barado na naman ang aking ilong. “You are always welcome, ijah.” Nagsimula na kaming mag-usap ulit. This time, mas nakaka-focus na rin ako. Iyon lang pala ang kailangan ko, ang may mapag hingahan ng bigat ng aking nararamdaman. Natigil lang ang pag-uusap namin ng tumunog ang aking telepono. “Excuse me, Tita, I just need to answer this call.” “Go on, ijah, just take your time.”

Inilabas niya muli ang telepono at itinapat sa tenga. "Hello!" "Oh hello ms. de chavez! napatawag ka?" Saad ng lalaking kausap. "Ano na? kailan ba tayo kikilos?" Iritableng tanong niya sa kausap. "Lasing ka nanaman ba? hahaha. chill ka lang! pinaplano ko pa ang lahat" Lalo siyang nairita sa pag tawa ng lalaki sa kabilang linya.

" Napatanga ako sa narinig. May kausap ba siyang iba o ako kausap niya? I didn't respond and stay quiet. Baka kasi di naman ako yung kausap niya- "Why you're not responding?!" Ha? Ako ba ang kausap niya? Teka, bakit niya ako hinihingian ng alak? Eh, telecommunication company ang account na hawak ko, di bentahan ng alak! I calm my system down. "Ahm, Sir. This is EXIV's representative. EXIV is a Telecommunications company. Maybe I can direct you to any company who sells—"

Tumayo si Alex sa harap ng grupo ng mga lalaki nang tumunog ang kanyang telepono. Kahit na ang mga kaganapan sa pamilya sa Ambrose estate ay mahalagang mga gawain, ang lahat ay palaging naka-on ang kanilang mga cell phone at pinahihintulutang umalis upang tumanggap ng mga papasok na tawag sa telepono. Naunawaan na sa napakaraming negosyo na patuloy na nagaganap sa buong mundo, mahalagang panatilihing maayos ang daloy ng komunikasyon, kahit na sa pamamagitan ng mga partidong tulad nito. Ngunit ang pagtawag sa telepono sa panahon ng parusang tulad nito ay hindi karaniwang ginagawa. Nakaramdam ng awkward si Alex sa biglaang pagkagambala at mabilis na kinuha ang kanyang telepono para ibaba ito.

Tanging ugong ng air conditioner ang maririnig. Kinuha ni Hendrick ang telepono at sinagot ang tawag. “Hello?” Sa kabilang linya ay walang malinaw na boses. Tanging mahihinang kaluskos at kung anu-anong hindi maintindihang salita. Parang may kausap ang tumatawag o nagsasalita mag-isa. Bahagyang kumunot ang noo ni Hendrick. Ilang segundo ang lumipas.

Hindi puwedeng magtuluy-tuloy lang kami na parang walang nangyari. Habang iniisip ko kung paano sisimulan ang pag-uusap, tumunog ang telepono sa mesa ko. Nakita kong galing ito kay Sebastian. "Evelyn," narinig ko ang boses niya, malamig ngunit may bahid ng pagiging mahinahon. "Can you come to my office for a moment?"

Tahimik ang buong paligid, tanging tibok ng orasan at mahinang lagaslas ng hangin mula sa kurtina ang maririnig, ngunit agad itong nabasag ng sunod-sunod na pagtunog. Mabilis na inabot ni Carolina ang telepono. Mahigpit ang hawak niya, halatang sabik at balisa. “Hello…” malamig ngunit nanginginig ang tinig niya. Mula sa kabilang linya, sumagot ang isa sa kanyang pinagkakatiwalaang tao. “Madam Carolina…” bumungad ang tinig, may halong pag-aalangan.

Pagpasok pa lang nila sa bahay ay agad nang umalingawngaw ang tunog ng telepono ni Theodore. Kinuha niya ito at sinagot habang si Mallory ay tahimik lang na nanonood sa gilid. Bagama't hindi niya marinig nang malinaw ang kabilang linya, ang tono ng boses ni Theodore ay seryoso at propesyonal, tila nakikipag-usap siya sa isang kagalang-galang na tao.