Teorya Ng Wika Novels & Stories

Wala pa. Dalawa ang mukha ng kapangyarihan ng salita. Ang una ay ang bu-buo sa indibidwal at ang pangalawa ang sisira sa sariling mundo. Ito ay naka-depende sa tao kung paano gagamitin. “Ate, bili na po kayo, eight thousand lang po.”

Baka mas lalong pumasok sa utak, at nasayang rin ang mga pinag-aralan. “Pagkatapos nito, inom tayo.” Wika ni Theo. Tumango naman ang dalawa, kahit midterms palang ‘to. Still, exam pa rin at dito rin naman ibabase ang grade. Kaya talagang nangangamba ang lahat, mahirap naman talagang hindi pumasa. Mapupunta sa wala ang lahat ng pinaghirapan kung hindi ka pumasa.

natatawa nitong wika. "ANo ka ba naman, porket naalala ko lang ang ating kahapon, stress agad iyang naiisip mo? SAbi naman ng Doctor maayos naman ang kalagayan namin ni Baby! Sadyang OA lang talaga itong si Gabriel. Parang siya pa ang mas nahihirapan eh." natatawa kong wika dito.

muli niyang wika Kaagad akong nag-angat ng tingin at may luha sa mga matang tumango "Yes....hindi tayo dapat susuko. And Loveria, pwede bang huwag na muna nating sabihin kay Prince ang tungkol dito? Kapag malaman niya, tiyak na masasaktan siya. Hindi siya pwedeng ma stress, ayaw ko din na ang sakit niya ang maging dahilan para mawalan siya ng pag-asa sa buhay." puno ng pait sa tono ng boses na wika ko Kaagad din naman tumango si Loveria

Tumatalon na wika niya pagkatapos ay niyakap ako nang mahigpit. Ganito lagi ang eksena naming mag-iina. Kakain si Theo kapag umuuwi ako habang si Tim naman ay nagbabasa ng libro at pinapakain ko after one hour. Marunong silang makaintindi ng tagalog pero hirap sila magsalita. Madaas kasi ay kinakausap ko sila gamit ang Filipino language habang sumasagot nan sila ng wikang Ingles.

mayabang nitong wika. Tinaasan ko ito ng kilay at nakipagtitigan sa babae,Akala Niya masisindak Niya Ako. "hoy babae,baka nakakalimutan mo.Pareho lang tayong tauhan ni tanda.Pero Kong balak mong gawin Ang kaladkarin Ako palabas ng kumpanya,edi gawin mo.Tingnan lang natin Kong sino Ang magwawagi sating dalawa."nakangisi Kong wika rito.

Chapter 5 Napa-facepalm ako ng maalala ko na naman ang sinabi kong nag-violet si sir. Naalala ko kulay pala ang violet. Nakakahiya. "Huhuhu... bwesit na 'yan. Paano kasi ang daming magkakatunog na salita sa English. Violet, Violence, Violent, Violins, and many, many more. Nagkandabali-bali na ang dila ko sa pagsalita ng English na 'yan. Nakakaintindi naman ako kaya lang, hindi nag-exercise ang dila ko sa pagsasalita ng English. Tagalog lang talaga at Ilocano ang kaya ng dila ko," maktol ko habang kausap ko ang sarili ko.

Kahanga-hanga na magamit ng isang tao ang wika ng hayop upang makipag-usap sa mga Wolfire. Lalong lumaki ang ngiti sa mukha ni Darryl. Sinabi niya, "Upang sabihin sa iyo ang totoo, ang wika ng hayop ay hindi isang lihim na kasanayan, ngunit mahigpit ang pamantayan sa pagmamana ng kasanayan. Kailangan mong matugunan ang dalawang kinakailangan bago ituro ito sa iba." May malalim na tingin si Darryl sa kanyang mukha, ngunit may bakas ng kapilyuhan sa kanyang mga mata.

lumuluha nitong wika Kaagad din naman akong umiling. Dahan-dahan akong bumangon at akmang hahawakan sana ito sa kamay pero napansin kong mabilis itong lumayo "Yaya, bakit po?" nagtataka kong wika dito. Kaagad din naman itong umiling

wika ko sa mababang tono. Patunayan niya. Hindi ako magpapadala sa kaniyang mabubulak-lak na salita. Ang mga salitang sinasabi niya ay parang sisidlan na walang kalaman-laman. Hindi iyon magkakaroon ng kahulugan hangga't hindi iyon nagkakaroon ng laman. Hanggat walang kahulugan ay wala din itong katotohanan.