Iba't Ibang Teorya Ng Wika Novels & Stories

Wala pa. Dalawa ang mukha ng kapangyarihan ng salita. Ang una ay ang bu-buo sa indibidwal at ang pangalawa ang sisira sa sariling mundo. Ito ay naka-depende sa tao kung paano gagamitin. “Ate, bili na po kayo, eight thousand lang po.”

"Ganoon ba? Hindi ko kasi mapigilan na ganoon magpaliwanag." "Malawak lang siguro ang scope of understanding mo," bawi ko sabay gawa na naman ng espesyal na termino. "Kasi nagpapaliwanag ka sa isang topic pero nabanggit mo na naman ang isa. It's a good thing na may ginagamit kang ibang perspective to compare. Kaso lang, mostly sa mga nakikinig eh hindi rin nila alam ang ibang theory na binanggit mo. Imbes na maliwanagan eh mas lalong nalito."

“Hindi ko maintindihan. Anong ibig mong sabihin?" Pinitik ni Maya ang kanyang mga daliri. "Ang ibig kong sabihin ay nakakakuha ka ng dalawang tao na may mga problema sa pagliko, at gumagana sila batay sa iyong mga teorya ayon sa pagkakabanggit. Tapos, magkasabay sila. Hindi ba ang nagwagi ay kumakatawan sa tamang teorya?"

natatawa nitong wika. "ANo ka ba naman, porket naalala ko lang ang ating kahapon, stress agad iyang naiisip mo? SAbi naman ng Doctor maayos naman ang kalagayan namin ni Baby! Sadyang OA lang talaga itong si Gabriel. Parang siya pa ang mas nahihirapan eh." natatawa kong wika dito.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

mapait ang ngiting wika nito "Kinuha nila tayo para mag nakaw at sa oras na wala tayong naibigay sa kanila wala tayong pagkaing makukuha at sasaktan nila tayo." "Pero masama ang magnakaw.."mahinang wika ko "Wala na tayong magagawa kaysa naman saktan nila tayo diba?" "Bakit hindi na lang tayo tumakas?"umaasang wika ko malungkot itong ngumiti saka umiling "Hindi pwede eh bantay sarado tayo saka mas sasaktan at ikukulong nila tayo sa kwartong sobrang dilim at hindi papa kainin."

nakangiti niyang wika "Kakaiba? Tsk, ano ba ang mga pinagsasabi mo?" seryoso kong tanong sa kanya "Basta, kakaiba. At huwag mo nang tanungin sa akin kung ano ang kaibahan mo sa lahat, dahil hindi ko din naman sasabihin. Sige na, I know that you're tired kaya naman, magpahinga ka na muna." nakangiti niyang wika

BYEONGYUN’S POV “Ayon sa tala ng United Nations Educational Scientific, and Cultural Organization o UNESCO, 2 268 wika ng daigdig ang maaaring maglaho na sa hinaharap kung hindi magkakaroon ng konkretong pagpaplano at aksiyon sa pagsagip dito,” usal ni Deborah habang hawak ang isang yellow paper na pinagsusulatan niya ng draft ng kaniyang essay para bukas.

seryosong awat ko dito HInawakan ko pa ito sa braso para lang tumigil na ito eh. Ilang saglit namang kaagad na ibinaling nito ang nagtatanong na mga titig sa akin. Hindi marahil nito inaasahan na aawat ako kaya naman muli akong nagsalita "Bugbog sarado na siya. Parang hindi niya na kayang mag handle ng another pananakit pa. Baka---baka mamatay na siya kapag patuloy mo pa siyang pahirapan." seryosong wika ko

Seryoso niyang wika. “Hmmp, matigas talaga ang ulo mo, maldita ka. Alam mo, kagaya ka din ni Vanilla noon. Inofferan ko ng ilang milyon pero tinangihan niya pero ang ending, naghiwalay pa rin sila. Pero alam mo…kung kagaya ka lang siguro ni Vanilla na kayang magbuntis ng maraming anak, kaya naman siguro kitang tangapin sa pamilya namin eh. Kaya lang, hindi! Isa kang inutil na mukhang papatay sa lahi namin kaya kahit na ano ang gawin mo, hinding hindi ka namin magugustuhan.” Seryoso nitong wika.