Kalikasan Ng Wika Novels & Stories

Umirap si Pauleen sa ere. "That's not 'kabit' because that is bakit. And that's not 'mapagsisidkahan' dahil mapagdidiskitahan iyon. Alam mo Rancho minsan ang sarap mong ingudngod sa inidoro. Huwag ka nalang magsalita ng tagalog kung hindi mo kaya okay?" "You're the one who is prone to filipino languages. So you should understand me, dad? I want to enroll in a language school para naman magrakanoon ako ng learning about sa filipino languages and all of their beliefs and all."

" It is my business? Ani Blake. Magkapanabay nilang wika sa isa't-isa. Pagkuway nagsukatan sila ng mga tingin.

ulong niyang wika, napangiti ako ng patago dahil sa sinabi niya, pero nag kunwari akong hindi narinig, kasi dikodin alam kung tama ba ang narinig ko o nabungol lang ako "a-ano ang sabi mo?" kunwari kung tanung "ah dimo narinig?" pagtatanung niya na ikinatango ko naman "mabuti naman" napa simangut ako sa sinabi niya "ano ngayun?" pagtatanung ko "w-wala, siguro masarap ang pagkain sa Sixias restaurant" sagot niya na marahil dahilan niya lang para baguhin ang usapan "di iyon ang narinig ko kanina" pag sasagut ko naman "akala koba dimo narinig" pagtatanung niya kaya lumaki nalang ang mata ko "diko gaanong narinig" mabilis kong sagut dahil gusto kong marinig ng malinaw mula sa kanya ang salitang

seryoso kong wika "What? ako Talaga? HIndi ba pweden bukas na lang? I mean, feeling ko wala akong energy na magbantay ngayun. Baka mamaya, tutulugan ko lang iyang si Carlito lalo na at puyat din ako." seryoso nitong wika

seryoso niyang wika “Ano ang sabi mo?” kunot noo kong muling bigkas. “Teka lang, ano ang gagawin mo? Saan ito? Saan mo ako dadalhin?” yamot kong wika at hindi maiwasan na kabahan dahil ang tinatahak naming daan ay hindi ito ang way pauwi sa bahay. Kasalungat iyun kaya naman, kaagad akong nakaramdam ng pagpapanic “Teka lang, teka lang, ano ito? Saan mo ako dadalhin? Mr. Fulgencio,kung ano man ang iniisip mo, huwag mo nang ituloy ha?” kinakabahan kong bigkas.

muling wika nya sa akin "Lorena, ano ka ba? HIndi ganiyan ang makipag-usap sa guest noh! Doon ka na nga at ako na ang mag-eentertain sa kanya." wika naman ng isa pa "Nesha, sino ba ang mas senior sa ating dalawa? Gusto mo bang isumbong kita sa hr dahil sa ugali mong iyan? At ikaw naman babae, umalis ka na nga! Baka mamaya, makita ka pa ng head ng security sa cctv at kaami pa ang mayari eh." mataray nitong wika

mapang-asar niyang wika. Isang malutong na tawa ang kumawala sa bibig ni Zeus. Ilang segundo pa ang lumipas bago ito tumigil. "Be careful with your words, wife. Baka pagsisihan mo yang mga sinabi mo," mayabang nitong wika. "You're all talk, Zeus. Patunayan mo," mapanghamon niyang wika.

Nakahawak si Dustin sa baba niya, habang patuloy sa pag-obserba sa ginagawa ni Ciela. Sandaling nag-isip si Rhayan. “Hmmm, parang meron Dad, pero hindi ko sure kung anong language. Marami ka bang alam na language Dad?” tanong niya sa ama. “Mga 10 languages lang ang alam ko. Siguro naman sa sampung language na alam ko, may isa doon na walang ness.” natutuwang wika ni Dustin. “Okay sige Dad, ikaw na lang ang magtanong sa language na gusto mo.” suhestiyon naman ni Rhayan. Mukhang kailangan nila mag- adjust sa Ai Ciela niya.

Namangha si Trina nang matanaw ang malawak na karagatan at ang asul na langit na parang lumalapat dito. "Napaka ganda, anong tawag sa lugar na 'to?" namamanghang tanong ng babae. Ngumisi si Fernando. "Wala talagang pangalan ang lugar na ito ngunit pinangalan ko siyang Trixie." Napalingon sa kanya si Trina na napaka lawak ng ngiti. "Trixie? Bakit Trixie?" "Trixie, ibig sabihin sa ingles ay "bringer of joy". Sa tagalog, tagabigay ng saya. Kagaya mo, naghatid ito ng saya sayo, tama ba?" Lumingon siya sa dalaga.

kalmante ngunit may diin ko pa ring wika. Tila tinakasan naman siya ng katinuan dahil sa narinig. "What do you mean? I thought we're okay. 'Di ba pumapayag ka na sa gusto ng mga magulang natin?" ngayon ay naluluha na nitong wika.