Novel & Cerita The Glass Is Half Empty

Panenermon ng isip niya. Ibinaling na lang ni Elvis ang atensyon sa paligid niya. Luminga-linga siya sa kabuuan ng glass house, at labis na namangha. Hindi naman kasi niya inakala na glass house pala ang labas na may kalakihan rin. Half glass house, at half wooden house, at labis talaga siyang napahanga sa laki nito.

The glass I am holding right now almost shattered on my hand. "'Te, kelan pa?" galak na tanong ni Martha. "Just now. We're a couple for today up to the lifetime." "Ay, ang taray!" "Korni," sambit ni Von at tumagay na rin ng alak. I straightly drink the liquor filled in my glass and dropped it too hard. "Someone's going to be mad," bulong ni Von at saka tinungga ang tagay. "Sino?" tanong ko nang hindi siya tinatapunan ng tingin.

Itinaas ko ang baso't tipid na ngumiti. "Cheers to n-new beginnings. For you." "And epic endings. For you." She clinked our glasses and in one go, emptied her tumbler. I did the same. I drink the content of my glass trying but failing to shake the foreboding sense inside me. Nang mapangalahati ko iyon doon ko na-realize na dapat hindi binabalewala ang instinct. "W-what is h-happening?" I slurred. Sinapo ko ang noo't napasinghap.

Bakit kahit nahihilo ako ay naaalala ko pa rin lahat? I'm not drunk yet. At least, not drunk enough to pass out. I remained seated on the floor while staring at the now empty wine glass. Gustuhin ko mang uminom pa, wala na din naman palang natira. One sip made me cry like a dying wolf yet this whole glass couldn't knock me out. How ironic.

reklamo nito. "Fine!" Nag salin na ako sa wine glass nito at nilagok. Grabe parang walang lasang alcoholic drink ang wine na 'to. Talagang pang ladies wine nga lang. "Ikaw ayaw mo talaga?" alok ko dito. "Thanks na lang at mag enjoy ka, bawal talaga." wika nito. "Fine! Sige, tapusin ko lang 'tong half bottle uwe ko na lang ang half." wika ko.

Pakiramdam ni Jann ay natutunaw siya sa pares ng mga matang nakatingin sa kanya ngayon dahilan para matulala siya ng ilang segundo. "This glass is mine! Kumuhah ka ngah ng saay 'yo duhn. Don't you know that it's bad to share the same glass at ah time." Tatawa tawa itong parang bata bago pa tuluyang umupo hawak ang basong tinutukoy nito. Tila hinipan ng masamang hangin ang binata dahil sa ginawa ni S sa kanya dahilan para matigilan siya at walang magawa kundi tingnan na lamang ito habang umiinom.

Nagtatakang tanong ni Nate. Napansin ko rin ang paglapit ng mga bodyguard nito pero hindi naman nagpahalata ang mga ito. "Maybe, the glass is not that good when it was moulded. It needs a high temperature to liquidized a sand." Sagot ko na lang. Napangiti naman si Nate sa naging sagot ko. "It's a wonder that you did not freak out with what happened." Saad nito sa akin. I smirked. "A broken glass is not enough to surprise me." Sagot ko na lang rito.

Nalaglag ang panga ko. Balak pa yata akong lasingin ng mga ito ha. “Ilang segundo?” “30 seconds.” Napamura ako at tawa naman sila ng tawa. Luge! That pushed me to really do the dare. Ayokong magpaka-wasted! “Sige, g. Tangina niyo!” tawa ko. Nanguha muna ako ng isang shot glass sa aming mesa at straight na nilagok iyon. Muling naghiyawan ang mga kasama ko.

Humigpit ang hawak ko sa wine glass. Kasi naramdaman ko yun. Exactly. Kapag kasama ko siya— magulo pero complete. Kapag wala siya— safe pero empty. At mas natatakot ako sa emptiness kaysa chaos. That’s the problem. “Torren…” bulong ko. Pero hindi ko alam sasabihin. Kasi paano mo aaminin na: you’re losing yourself willingly? Bigla niyang inalis ang wine glass sa kamay ko.

Hinawakan ko ang glass wine at inikot ikot yun bago uminom para lang mawala ang pagkabagot ko sa party. Naiwan sa ere ang wine glass ko nang magtama ang mata namin nang lalaking nasa kabilang lamesa. His beautiful hazel brown eyes are now piercing to me. Matatalim ang tingin na ibinibigay sa akin. Sh*t! I miss him so bad! I wanna run to him!