Novel & Cerita The Glass Is Half Empty

Itinaas ko ang baso't tipid na ngumiti. "Cheers to n-new beginnings. For you." "And epic endings. For you." She clinked our glasses and in one go, emptied her tumbler. I did the same. I drink the content of my glass trying but failing to shake the foreboding sense inside me. Nang mapangalahati ko iyon doon ko na-realize na dapat hindi binabalewala ang instinct. "W-what is h-happening?" I slurred. Sinapo ko ang noo't napasinghap.

Nakangisi at pilyo ang mga tingin. Naglapag ito ng isa pang shot glass na may lamang kulay asul. Hindi naman masamang uminom paminsan-minsan. Inalala ko pa kung may gagawin ba ako bukas. Nang walang maisip ay ininom ko rin ang alak. Let's raise a glass to my not-so-broken heart! Walwal muna, sawa na akong laging maingat ang galaw. Kahit ngayon gabi lang ay gusto kong kumawala.

Bakit kahit nahihilo ako ay naaalala ko pa rin lahat? I'm not drunk yet. At least, not drunk enough to pass out. I remained seated on the floor while staring at the now empty wine glass. Gustuhin ko mang uminom pa, wala na din naman palang natira. One sip made me cry like a dying wolf yet this whole glass couldn't knock me out. How ironic.

reklamo nito. "Fine!" Nag salin na ako sa wine glass nito at nilagok. Grabe parang walang lasang alcoholic drink ang wine na 'to. Talagang pang ladies wine nga lang. "Ikaw ayaw mo talaga?" alok ko dito. "Thanks na lang at mag enjoy ka, bawal talaga." wika nito. "Fine! Sige, tapusin ko lang 'tong half bottle uwe ko na lang ang half." wika ko.

Nalaglag ang panga ko. Balak pa yata akong lasingin ng mga ito ha. “Ilang segundo?” “30 seconds.” Napamura ako at tawa naman sila ng tawa. Luge! That pushed me to really do the dare. Ayokong magpaka-wasted! “Sige, g. Tangina niyo!” tawa ko. Nanguha muna ako ng isang shot glass sa aming mesa at straight na nilagok iyon. Muling naghiyawan ang mga kasama ko.

Humigpit ang hawak ko sa wine glass. Kasi naramdaman ko yun. Exactly. Kapag kasama ko siya— magulo pero complete. Kapag wala siya— safe pero empty. At mas natatakot ako sa emptiness kaysa chaos. That’s the problem. “Torren…” bulong ko. Pero hindi ko alam sasabihin. Kasi paano mo aaminin na: you’re losing yourself willingly? Bigla niyang inalis ang wine glass sa kamay ko.

Hinawakan ko ang glass wine at inikot ikot yun bago uminom para lang mawala ang pagkabagot ko sa party. Naiwan sa ere ang wine glass ko nang magtama ang mata namin nang lalaking nasa kabilang lamesa. His beautiful hazel brown eyes are now piercing to me. Matatalim ang tingin na ibinibigay sa akin. Sh*t! I miss him so bad! I wanna run to him!

"You are my other half, how am I suppose to live when you're gone?" "How could I live." I shouted out of fear and sadness. Half of my life, disappeared just like that. -E.I-

Bigla siyang tumayo mula sa pagka upo sa higaan at lumapit sa maliit na mesa na nasa gilid ng kama at kinuha ang wine glass na may laman na tubig. "Loving you is like this wine glass, it needs to be handled with care.. because it's fragile" Halos lumabas na sa ribcage ang puso sa bilis ng tibok, my god! kung totoo to wag mo na po ako gisingin Papa G. Bigla naman napawi ang ngiti ko, at naalala na ang lahat ng ito ay contrata lang, lahat ng mga sinasabi niya ngayon nakaplano na sakanya.

Hindi naman sa ayaw ko sa pagiging showy o clingy ng boyfriend ko kundi kinikilig na ako masyado at wala ng paglalagyan tong nadarama ko. Itong nararamdaman ko para sa kanya ay tulad na lang ng isang empty glass. Habang pinupuno mo ng tubig at di mo na namamalayan umaapaw na ito ng kusa, at sa pag-apaw nito hindi mo na masasalo lahat ng tubig, kumakalat na ito kung saan-saan, kaya ang nararamdaman ko kay Cloud gusto ko yung manatili sa tamang sukat lang, hindi umapaw baka bigla na lang mapalitan.