The Glass Is Half Empty Novels & Stories

Naibagsak ko sa sahig ang hawak kong champagne glass. "Oops! Nabasag tuloy," wika ko. Tiningnan niya ako na may pagtataka sa mukha. Siguro ay na-we-weirduhan siya sa mga kinikilos ko. "You see those broken glasses? Ako 'yan, I am so broken right now and so lost. You love her but at the same time you love me too? That's not love dear, it's called selfishness. You can't have both of us, don't be too greedy, kaya ang daming single sa mundo eh," I added.

Kahit pa malinaw na iyon sa kanya. My eyes darted to the shot glass with ice and a liquor bottle beside it. The bottle was half empty, or half full. Teka lang... umiinom siya? Magaling na ba siya?! Bakit alak ang hawak niya at hindi gamot?! Kaninang umaga lang ay may sakit pa siya — o ayaw niyang lumabas ng silid. Ngayon, nakaupo siya sa rooftop na may bote ng alak sa harap niya na parang walang nangyari.

Nasaan na ang lukso ng dugo? "So, why am I here?" Dinampot ng modelo ang goblet glass na may lamang tubig. Isang champagne glass ang dinampot din ni Malee. "I'll be frank with you miss Clarkson. Gusto kitang kuning endorser para sa aking clothing company sa Thailand." Sumimsim sa kanyang champagne si Malee. "Just name your price."

Nandito kami sa labas ng yate nakaupo sa lapag sa pinakadulo ng nguso ng yate. A glass of orange juice was offered while a glass of wine was held in his hand. I was about to reach for the wine glass when he stretched his hand away from me. “Be good. Drink this now, and later you'll take vitamins after we eat." On rare occasions, his voice is as tranquil as the ocean.

Hindi nakakasuffocate ang feeling kasi glass wall ang harapan—kitang-kita ko ang labas kaya may iba akong nakikita bukod sa mga dingding. Pero kahit ibato ko na 'yung side table o hampasin ng cabinet ang salamin, ni gasgas wala. Makapal. Parang puso ni Kiann. Nasa tapat pa rin ako ng glass wall ngayon, pinagmamasdan kung pa'no nilalamon ng dilim 'yung huling sinag ng araw. Gano'n din kasi ang buhay ko ngayon. Unti-unting nilalamon ng dilim.

“I’m okay.” She didn’t know how long she could mask her pain through a smile. She felt helpless. Kinuha niya ang glass sa gilid at ininom ang laman na wine nun sa isang lagukan. GREY’s jaw dropped when he saw Zariyah drink the wine in her glass in just one gulp. Akala mo’y parang uminom lang ito ng tubig sa baso. “Hey!” saway niya rito. Zariyah had already emptied her glass. “Hindi yan tubig. That’s wine,” paalala niya rito.

Ralia POV Hindi ko na alam kung pang-ilang glass ko na ng wine. Basta ang alam ko lang ay ang init na ng pisngi ko, ang gaan ng ulo ko,at parang ang lambot ng buong mundo ko ngayon. Hindi naman ako lasing, okay, maybe konti lang. Pero sapat lang siguro ‘yung tama para masabi kong nawala na ang hiya ko.

reklamo pa niya habang pinupunasan ang kanyang mga labi. "You shouldn't emptied your wine, ano ka ba?" saway nito ng makita na ang lahat ng inabot na wine glasses sa kanya ay halos naubos niya. "You shouldn't emptied these," inagaw nito ang hawak na wine glass sa kanya.

Tulala lang ako sa kanyang mukha habang nagsasalita siya and I can feel and sense na calmness in his heart. “An hourglass symbolizes the idea of inevitability, that all of the happenings in our life run on cycles, and although we do have choices in our life, there are some cycles that just cannot be stopped.” Lumingon siya sa akin. He is smiling at me pero kita ko sa kanyang mga mata ang lungkot. I know that he is referring to his brother. “It also indicates the balance and cycle of life. When the other side of the glass is empty it means someone just died, and when you flid the other side of the glass, it means that a new life was born.”

May half-empty glass ng whiskey sa tabi ng keyboard. Ang ganda pa rin niya kahit pagod. Pero ngayong mas tinitigan ko siya nang malapitan, nakita ko ang bigat sa ilalim ng mga mata niya, ang pangingitim sa ilalim ng cheekbones, ang hindi pantay na paghinga. “Hey,” bulong ko. “Matulog ka muna. Hindi mo kailangang tapusin lahat ‘to ngayong gabi.”