Novel & Cerita The Glass Is Half Empty

Binigayn nya ito ng isang glass wine at nilagyan ito nang laman. Agad namang ininom ni Glayscent ang alak na animo’y parang tubig lamang ang nilagok. “Hey, slowly, malalasing ka agad n’yan,” awat ni Lucas sa kanya, pero tinuloy nya parin ang pagtungga rito.

Kahit pa malinaw na iyon sa kanya. My eyes darted to the shot glass with ice and a liquor bottle beside it. The bottle was half empty, or half full. Teka lang... umiinom siya? Magaling na ba siya?! Bakit alak ang hawak niya at hindi gamot?! Kaninang umaga lang ay may sakit pa siya — o ayaw niyang lumabas ng silid. Ngayon, nakaupo siya sa rooftop na may bote ng alak sa harap niya na parang walang nangyari.

Nasaan na ang lukso ng dugo? "So, why am I here?" Dinampot ng modelo ang goblet glass na may lamang tubig. Isang champagne glass ang dinampot din ni Malee. "I'll be frank with you miss Clarkson. Gusto kitang kuning endorser para sa aking clothing company sa Thailand." Sumimsim sa kanyang champagne si Malee. "Just name your price."

Sobrang tahimik at niisa sa amin ay walang may balak na magsalita. Fox is just staring at his empty glass like it matter the most. Habang ako ay hindi mapakali sa ‘king kinauupuan. I want him to say something to ease my nervousness. Pero hindi. Nakatunganga lamang ito at mukhang na sa malalim na pag-iisip at walang balak na magpa-istorbo.

“I was just asking.” “Oh.” Napalabi ako at itinuro ang mga basong walang laman. “Those empty glasses are mine.” Isang baso lang naman ang gamit ni Miracle dahil sinasalinan lang niya iyon ng alam na iniinom niya at dala niya ang baso niya hanggang ngayon sa dance floor. Kaya lahat ng iba’t-ibang klase ng basong walang laman na nasa mesa ay sa akin.

Nandito kami sa labas ng yate nakaupo sa lapag sa pinakadulo ng nguso ng yate. A glass of orange juice was offered while a glass of wine was held in his hand. I was about to reach for the wine glass when he stretched his hand away from me. “Be good. Drink this now, and later you'll take vitamins after we eat." On rare occasions, his voice is as tranquil as the ocean.

Hindi nakakasuffocate ang feeling kasi glass wall ang harapan—kitang-kita ko ang labas kaya may iba akong nakikita bukod sa mga dingding. Pero kahit ibato ko na 'yung side table o hampasin ng cabinet ang salamin, ni gasgas wala. Makapal. Parang puso ni Kiann. Nasa tapat pa rin ako ng glass wall ngayon, pinagmamasdan kung pa'no nilalamon ng dilim 'yung huling sinag ng araw. Gano'n din kasi ang buhay ko ngayon. Unti-unting nilalamon ng dilim.

“I’m okay.” She didn’t know how long she could mask her pain through a smile. She felt helpless. Kinuha niya ang glass sa gilid at ininom ang laman na wine nun sa isang lagukan. GREY’s jaw dropped when he saw Zariyah drink the wine in her glass in just one gulp. Akala mo’y parang uminom lang ito ng tubig sa baso. “Hey!” saway niya rito. Zariyah had already emptied her glass. “Hindi yan tubig. That’s wine,” paalala niya rito.

Ralia POV Hindi ko na alam kung pang-ilang glass ko na ng wine. Basta ang alam ko lang ay ang init na ng pisngi ko, ang gaan ng ulo ko,at parang ang lambot ng buong mundo ko ngayon. Hindi naman ako lasing, okay, maybe konti lang. Pero sapat lang siguro ‘yung tama para masabi kong nawala na ang hiya ko.

reklamo pa niya habang pinupunasan ang kanyang mga labi. "You shouldn't emptied your wine, ano ka ba?" saway nito ng makita na ang lahat ng inabot na wine glasses sa kanya ay halos naubos niya. "You shouldn't emptied these," inagaw nito ang hawak na wine glass sa kanya.