The Glass Is Half Empty Novels & Stories

Maingat na sinalinan ang wine glass. Saka niya iminulat ang kanyang mga mata na parang malulunod ka sa nararamdaman niyang pagkamunhi sa mundong to. “Tomorrow, we will be having a full moon. Give me the cards.” Agad kong lapag ng briefcase sa mesa. Kinuha niya ang wine glass. Saka nga napakalayo ng paningin habang pinapaikot-ikot ang alak sa baso.

Muli niyang hinawakan ang wine glass. “Gusto ko sanang uminom ng todo kaya lang sensitive ang tiyan ko kapag napaparami ng alak. Pero para po sa inyong lahat, ikakalahati ko ang wine glass na ito. Sigurado naman akong mga gentleman kayo na kapag nagsuka ako dito ay ihahatid niyo ako sa hospital.”

Maingat na sinalinan ang wine glass. Saka niya iminulat ang kanyang mga mata na parang malulunod ka sa nararamdaman niyang pagkamunhi sa mundong to. “Tomorrow, we will be having a full moon. Give me the cards.” Agad kong lapag ng briefcase sa mesa. Kinuha niya ang wine glass. Saka nga napakalayo ng paningin habang pinapaikot-ikot ang alak sa baso.

ROUGE VALDERAMA’S POV The glass in my hand was already half-empty, but it still felt like nothing. Useless. Gaya ng mga bagay na ginagawa ko para lunurin at sirain ang sarili ko sa loob ng dalawang taon. I took another slow sip of whiskey, the burn sliding down my throat, mixing with the cigarette smoke curling around my fingers. The mansion was too quiet again...too clean, too big, too empty.

Sinalinan nito ng wine ang dalawang wine glass. "Gutom na ako. Tsk, ayos na ako sa tubig kaya huwag mo nna akong bigyan ng wine." sagot ko din dito. Natawa ito. Inilpag sa harapan ko ang wine glass na may laman nang wine bago ito nagsalita

mahina niyang bulong. Habang sinusuri ang mga bote ay may isang bagay na nakaagaw ng pansin niya. Isang bote ng wine ang nakapatong sa mismong bar counter. Katabi nito ang isang wine glass na kalahati pa ang laman. Mukhang may nauna sa kanya. Ngunit dahil walang tao sa paligid, ipinagkibit-balikat niya iyon, siguro ay may nakalimot lamang.

reklamo ko agad. "That glass is one-way, don't worry. You can see the outside, but they can only see their reflection," paliwanag niya, halatang nawawalan na naman ng pasensya sa tanong ko. "Now, move, before I lose my temper."

sagot ni Seb. "Half empty." sagot ko. "How heavy is this glass of water?" Tanong ng speaker sa aming lahat habang inaangat ang hawak-hawak niyang baso na may lamang kalahating tubig. May mga sumisigaw na 8 oz, 10 oz, 5oz at kung ano ano pang numero na maisip ng ibang estudyante. Isa si Sining sa nagtaas ng kamay at sumagot ng 12 oz na parang sigurado pa nga siya sa sagot niya dahil nagrequest pa siya na hawakan 'yong baso.

Ayaw ko na ng isa pang nakakainis na babae sa buhay ko. "Hoy, daya mo naman! Kami lasing na tapos ikaw wala pang tama!" Ino-offer niya ang hawak niyang glass na may lamang wine sa akin para inumin ko samantalang wala akong balak na tanggapin iyon. "Eh... malamang umiinom kayo at ako hindi, so paano ako malalasing?"

Mayroon ding maliit na sala set at may malaking glass window sa dulo kung saan kita ang buong siyudad. Kung normal na araw at napadpad ako sa ganitong lugar ay paniguradong maglilikot na ang mga mata ko at matutuwa, pero dahil hindi normal ang sitwasyon ko at may kasama pa akong isang lalaki sa kwartong 'to ay hindi ko na alam kung paano pa lalaban ang matinding kaba. Tumayo siya sa harap ng glass window. Nakatalikod siya sa akin pero kita ko ang repleksiyon niya sa malinaw na bintana.