The Grounds Of Miguel นิยาย & เรื่องราว

Sinundan siya ng mga ito sa paglalakad niya. Sumiklab ang galit ni Mang Miguel at kilala siya sa kanyang mainitin na ulo, at mula pa noon ay tinitingala niya si Hector bilang huwaran, kaya’t hindi niya matanggap na sinisiraan ito ng kahit sino. “Umalis ka na! Kung hindi, ako na ang—” Hindi nito natuloy ang sasabihin nang may biglang magsalita.

Hindi detalyado. Isang pakiramdam lang. Isang yugto ng buhay na minsang naging mahalaga. Huminto siya sandali. Hindi para balikan. Kundi para kilalanin. At pagkatapos, nagpatuloy siya sa paglalakad. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nakaupo sa porch, hawak ang tasa ng kape. Tahimik ang gabi. May mga tunog ng kuliglig sa paligid.

Ibinaba naman ni Miguel ang dalang malalaking bag sa ibabaw ng kama at nanatiling nakatayong pinagmamasdan ang bawat kilos ng dalaga. Ang presensya ni Miguel ay nagdudulot ng tensyon sa katawan ni Gabriella. Pinipilit niyang kumilos ng normal at huwag mataranta. Nakakaintimidate din ang bawat tingin nito sa kanya. Aware siya na sa bawat kilos niya ay nakamasid lamang ito. "I'm Miguel Javier Mortiz," pormal ang tono nito. Napahinto si Gabriella sa ginagawa dahil nasa harapan na niya ang binata.

tanong ni Hugo. "May ilaw, brother. Mukhang dito ang tungo kaya't maghanda kayong dalawa ni Eric," isahang tugon ni Miguel. Siya naman kasi ang nasa main entrance ng mansion subalit nasa labas siya. He disguised himself as ordinary man who is still working outside ti have more money.

Hindi na siya nagulat. Hindi na rin niya pinunan agad. Sa halip, umupo siya sa sala at walang ginawa. Hindi siya nag-scroll sa phone. Hindi siya nagbasa. Umupo lang. At huminga. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa porch, nakatingin sa kalangitan. Walang iniisip. Walang hinahanap. May dumaan na ilang segundo—o minuto—na hindi niya namalayan.

Hinugot ni Miguel ang sinturon at naglakad nang walang pakialam habang nakikinig. Si Mayumi ay nakaluhod sa kama, ramdam ang bigat ng presyur mula kay Miguel, at nagpatuloy, "Isa siya sa mga kakaunting kaibigan ko rito sa Cebu. Ang apelyido niya ay Sandoval at abogado siya. Nagkataon lang na kumain kami nang sabay ngayon. Mr. Lopez, sana ay huwag kang magkamali ng pagkaintindi."

bulong ni Lisa kay Miguel, hindi pa rin makapaniwala. "Parang ito na ang pinakamagandang lugar na napuntahan ko," dagdag ni Miguel na napapangiti habang iniikot ang tingin sa paligid. "Mas malaki pa ito sa mansion nila Alejandro." sabi ni Francis na abala din sa pagtingin sa paligid.

Hinawakan ni Miguel ang kamay ni Celeste saka niya iyun hinaplos. “Marami ka ng pinagdaanan Celeste ngayon ka pa ba susuko kung kailan malapit ka na sa finish line? Hindi marunong sumuko ang Celeste na nakilala ko sa France.” Pagpapalakas ni Miguel sa loob niya. “Pero nasa Pilipinas tayo ngayon Miguel.” Ani ni Celeste na pareho nilang ikinatawa ni Miguel.

Umiyak siya na parang bata dahil sa kabila ng mga nagawa niya, may tiwala pa din sa kanya ang kaibigan. "Salamat, Elias. Salamat, Joanne."Masayang sabi ni Miguel. Binuksan ni Elias ang gate. Pumasok si Miguel sa garden, pero hanggang doon lang muna dahil naroon ang dalawang kambal. At sa unang pagkakataon, matapos ang tatlong taon, nakatayo si Miguel sa loob ng bakuran ng Smith Mansion — hindi bilang kontrabida, kundi bilang isang tatay na humihingi ng pangalawang pagkakataon.

Bumagsak ang likod ni Erol sa pinto ng kanyang Maybach nang may mabigat na tunog. Sa isang iglap, si Miguel—kahit kinakatal sa matinding sakit—ay gumapang patungo sa mga halaman sa gilid ng kalsada, desperadong sinusubukang makatakas. Kumikislap sa purong kasamaan ang mga mata ni Blake. Ilang hakbang lang, nahabol niya ito, sinunggaban ang buhok sa batok ni Miguel, at marahas na hinila pabalik na parang isang magaan na aso lamang..