The House Horror Novels & Stories

Ito yung tipo ng mga bahay na madalas na ginagamit sa mga horror movies dahil makaluma ang disenyo. Sinubukan ko pang katukin ang ding ding sa tabi ko pero mabilis din natigil nang marinig ang mahinang pag-ubo ng ginang. “Ikaw na ang huling boarder na hinihintay ko. Iyong kwarto mo ay nasa itaas, sa dulo. May maliit na sala rin sa itaas kung sakaling hindi ka komportable dito sa ibaba, pero ang kusina at kainan ay malapit lang sa hagdan.” Paliwanag nya.

Akala ko pa naman nakakatakot dahil ang ganda ng mga props parang totoo iyong dugo at medyo nakakakaba iyong sound effect. Biglang may humawak ng paa ko, malamig parang yelo, sakto naman namatay iyong flashlight namin ni dean. Okay binabawi ko na pala, wala na akong makita kundi dilim at kunting liwanag mula sa ilaw na pakurap-kurap. Diritsuhin lang ang daan at huwag pumasok ng kwarto para agad makalabas sa horror house.

I frowned. "Now I know what scares you," he giggled. "Sige lang, Lev. Make fun of me. Kapag ako nakaganti, huwag kang umiyak," irap ko. "Nakakatakot ka naman. Hoy! Huwag ka nammag masyadong seryoso diyan. Quiet people are always the scariest. What more if ikaw yun." "Nakakatakot pala ha," I paused as I spotted a horror house. "Horror house tayo. The last one that screams, wins."

halos kahawig na nga ng bahay ni slendrina. "This house is not ordinary...this is mysterious house...." He explained. Wew,,mahiwaga daw, sabagay anong malay ko kung mamaya biglang may mahuhulog na ahas my gash...... Napasigaw ako ng makita ko ang nakakakilabot na babae sa di kalayuan... "Bahay mo ba talaga to? Baka naman nasa horror house tayo?" Reklamo ko sa kanya. "Of course" walang emosyong wika nito..

Tamang-tama na hindi ‘yon naka-lock kaya naman pumasok na ako sa loob. Madilim ang buong mansyon nang maglakad ako papuntang sala. Tahimik at malamig na animo’y isang haunted house. Hinanap ko ang switch ng mga ilaw mula sa mga pader na nakita ko. Nang makapa ang tamang switch ay pinindot ko ‘yon. Lumiwanag ang buong first floor. Sumambulat sa akin ang makalat na sala. Sa ibabaw ng mga antigong upuan at mesita ay maraming papel at bote ng beer ang nakakalat. Mayroon ding ash tray at iilang upos ng sigarilyo sa carpeted floor. Iniikot ko ang paningin ko. Halos wala masyadong linis ang bawat furnitures. Pati ang sahig ay may makapal na alikabok.

Hindi ko rin naman kasi kabisado ang pasikot-sikot dito, medyo malayo na rin ang hagdan kung sa likod ako dadaan. Nang makababa sa ground floor ay nakita ko ang iilang kwarto na nakahilera doon. Para itong maze na kung papasok ka sa isa doon, ay malamang hindi ka na makakabalik. Tila horror house ang ambiance ng lugar na iyon, idagdag pa ang kinakalawang na railings at maduming sahig. Ewww! Bakit kaya ganito ang hide-out ni Austin Monticllio? Naisip ko tuloy na isa siyang drug-lord, baka dito niya pinapatay ang mga bibiktimahin niya.

At saka ayoko pang makita sina mom and dad. "Kahit nga ako, miss ka." Saglit akong natulala nang marinig ko ang binulong niya. "Alam mo iyong nakakatawa?" aniya. "When you left the house, Manang Kora's been nagging me to fix the light at the C.R kasi para dawng nasa horror house iyong panay patay-sindi n'yon. E, hindi naman daw niya kayang gawin kasi ikaw iyong umaayos n'yon noong nandoon ka kaya ako iyong kinukulit niya. Hanggang ngayon hindi ko pa iyon nagagawa kaya sigiradong nakaabang iyon mamaya sa pinto, di ko nga lang alam kung ano ang dala niyang pamalo."

He pinch my chin and curve his lips a bit. Yumuko ako, darn it! Naniwala pala! "Tara na sa horror house! May kasama na si Venice!" Palakpak ni Issay. Tila gustong gusto ang ideyang magkasama kami ni Ellwood. Pinandilatan ko ito nang mata ngunit mabilis na itong tumalikod at hinila si Allan patungo nga sa horror house. "Ano, tara?" Humilig pa ang ulo nito para tingnan ang magiging reaksyon ko.

Ang makapal nitong kilay at magandang mga mata, dati sa tuwing titingin ito halos kapusin ako ng hininga, pero ngayon isang normal na lalaki na lang ang nasa harapan ko. "Kun–" Napatigil ako ng may marinig kaming tumili mula sa loob ng horror house, nagkatinginan pa kami ni Keir bago kami tumakbo papunta roon. "Teka, hindi ka pwedeng pumasok. Paano kung mapahamak k–" Hindi na ito natapos ng bigla siyang hawiin ni Keir, at mahigpit akong hinawakan. "Bakit ba ang init ng ulo mo kay Blake?" Tanong ko rito ng makapasok kami sa madilim na horror house.

Habang tumatagal, lalong kinikilabutan si Rhian. Simula pa lang ng pagkabata niya, takot na siya sa kahit anong nakakatakot. Kahit alam niyang peke ang mga multo roon, hindi niya mapigilan ang kaba dahil sa tunog at ilaw na patay-sindi. Lalo na ngayon, hindi niya alam kung kailan at saan biglang lilitaw ang mga nakakatakot na staff ng horror house para manakot.