Novel & Cerita Haunted House In Baguio

Bago ako tuluyang makalayo, sumulyap akong muli sa headquarters namin, ang headquarters na naging tahanan ko na rin. Mula rito sa black bridge na tinatayuan ko, makikita mo sa malayong kaliwa ang dalawang magkatabing itim na gusali. Kapag nagawi ka rito sa Manila, imposibleng hindi nito maagaw ang atensyon mo. Ito ang pinakamalaking building sa buong siyudad, ang headquarters ng Westside Dragons. It’s twice- no, thrice as big as the other buildings around.

“Ha? Kelan?” “Ngayon.” “As in right now?” “Yup.” “Teka lang, Levi. Hapon na kaya at saka wala tayong dalang damit.” “Mas mainam.” Turan n’yang may pilyong ngiti sa mga labi. Gabi na nang makarating kami sa Baguio. Hindi kami nag-hotel, tumuloy kami sa isang transient house na pag-aari ng kaibigan ni Levi. Katiwala lamang ang naabutan namin dito. Maliit lamang ‘yong naturang bahay, pero napaka-elegante ng ayos nito. Bilang isang arkitekto, marunong akong kumilatis ng disenyo, kung ito ba’y pinagplanuhan ng maayos o binasta lang.

Mukhang haunted house na siya tingnan. May nakikita akong ilaw sa loob bahay kaya kaagad akong pumasok roon. Binuksan ko na rin ang ilaw ng cellphone ko. Bumungad sa 'kin ang nakakalat na mga lampara na may ilaw sa sahig at isang mesa. "Fatima!!" Sigaw ko sa pangalan niya. Pero wala akong naririnig na ingay kaya sumigaw ako ulit. "Fatima! Fatima!"

Nagtataka na napanganga siya dahil napakalaking mansion ang nasa harap niya. Napalunok siya. Bakit parang pamilyar ito? Pilit na hinukay niya sa isip kung saan niya ito nakita pero hindi niya talaga matandaan. Napailing siya. Sinabi niya na dalhin siya sa lugar na malayo na walang nakakaalam, pero hindi naman niya sinabi na dalhin siya sa isang haunted house. Sa sobrang laki kasi ng bahay ay parang walang nakatira rito. Nasa gitna ito ng gubat kaya naman nagmistula itong haunted house sa paningin niya. Tila wala rin tao sa lugar na para bang isang abandonado ito.

Nasa plano din ang pagpunta sa Baguio, ang lugar na may pinakamalamig na klima at upang makita ang tinaguriang "Summer Capital of the Phillipines" Gusto ko sanang tumanggi dahil uwing-uwi na talaga ako. Nakiusap si Mom na sulitin na daw namin ang bale two days kaya napilitan akong pumayag sa gusto ni Dad. "Maayos lang naman ang mansiyon natin e." Katwiran ni Mommy Cherry Ann. "Wala naman magiging problema doon ke makakauwi man tayo ngayon o hindi. Nandoon naman ang ating guard house at mayordoma kasama ang tatlo pa nating katulong. So why are you rushing to go home back then?" Nagtatakang usisa nito nang nagpumilit akong umuwi na kami.

Sinilip ko siya sa loob pero wala siya roon. Bumaling ako sa bandang hagdanan at nagpasya na bumaba. Baka naroon siya. Kahit pababa ako ng hagdanan, mistulang haunted house ang mansion kasi halos walang ingay. Tanging mga yapak ko lang ang naririnig ko. Dumating ako sa baba nang walang nakikitang tao. Kahit mga kasambahay ay wala. Paanong hindi ka mababagot dito kung walang tao?

Chanda’s POV. I feel sleepy behind the wheels. But I tried to stay awake and alert. It’s past three in the morning at ramdam ko ang hamog habang naglalakad pabalik sa mansion. I need to find Miley before sunrise. I’m sure this place will be swarmped with authorities in the morning so I need to find her by then. Para ng haunted house ang lugar dahil sa nakabibinging katahimikan na sumalubong sa ‘kin. Still, there are dead bodies everywhere.

O para kay Adrian. Baka para sa aking sarili at sa mga bagay na di ko maipaglaban. The bus continued moving through the dark highway. Hours passed slowly. Unti-unting nagbago ang paligid sa labas ng bintana. The flat roads turned into winding mountain paths. The air felt colder, and a faint fog began to appear along the edges of the road. Baguio. The city I chose because it was far enough–far enough from Adrian, far enough from everything that could destroy him.

panuporta ko sa plano niya. "Sige..," pahuling sang-ayon ni Kuya Bobby. Lingid sa aming kaalaman, nagsimula na mapadpad sa Maynila ang kinatatakutang maganap nila Ian, Marissa, Mang Rodrigo at Pete. Rumatrat man sila ng ubod bilis sa kalsada paluwas, nauna pa rin sa kanila si Hamin. Sa isang Memorial Chapel. Sa kinalalagakan ng pinaglalamayang mag-ina, naghulasan ang ilang bisitang ang pakay lang ay makiramay sa pamilya ng namatayan.

"HELLO, Caressa?" Bumungad sa akin ang boses ni Ate Lena sa kabilang linya. Mula sa bintana ng hotel ay natanaw ko ang malakas ng buhos ng ulan. Mahigit isang oras nang umuulan sa Baguio subalit hanggang ngayon ay hindi pa rin iyon humihinto. Sa halip ay lalo pa iyong lumakas. Ang sabi sa balita ay mayroon daw thunderstorm na maaaring tumagal ng apat na oras.