Haunted House In Baguio Novels & Stories

sabi naman ni Dad when he sat down matapos alalayan si Mommy kaya namula na naman si Almira “Dad, tama na, nahihiya na ang assistant ko!” a playful smile formed on my face habang nakatingin ako sa nakayukong si Almira She is such a shy baby! And man, she looks hotter when she is flustered! We started to talk about the Baguio project na hahawakan ko. May ipapatayo kaming hotel doon, the first branch of the TGC hotels in that area. “I will go there to visit the site Dad. Inaayos pa kasi nung tao natin doon ang mga papeles na kailangan

Malaki din ito katulad ng bahay na bibilhin niya, ang kaibahan lang ng dalawa, ang kamyang nabiling bahay ay mas mukhang buhay, kumpara sa bahay na nasa tapat na nagmistulang haunted house. Nang mapansin ni Roger ang pagtitig ng kaibigan sa naturang bahay ay mahina itong tumawa at nagbiro. "Hindi ka naman sigurado takot sa haunted house? Ang bahay na 'yan ang nagsisilbing boundary ng may ari ng property sa kabila." Tinapik ni Roger sa Mike sa balikat at pabirong nagbabala. "Mag ingat ka na hindi makalaban ang may ari ng bahay na 'yan. Balita ko kasi na hindi lang mayaman ang pamilya ng nakatira sa kabila, magaling din siyang abogado. Kaya mukhang haunted ang bahay dahil kababalik lang daw ga

Bago ako tuluyang makalayo, sumulyap akong muli sa headquarters namin, ang headquarters na naging tahanan ko na rin. Mula rito sa black bridge na tinatayuan ko, makikita mo sa malayong kaliwa ang dalawang magkatabing itim na gusali. Kapag nagawi ka rito sa Manila, imposibleng hindi nito maagaw ang atensyon mo. Ito ang pinakamalaking building sa buong siyudad, ang headquarters ng Westside Dragons. It’s twice- no, thrice as big as the other buildings around.

“Ha? Kelan?” “Ngayon.” “As in right now?” “Yup.” “Teka lang, Levi. Hapon na kaya at saka wala tayong dalang damit.” “Mas mainam.” Turan n’yang may pilyong ngiti sa mga labi. Gabi na nang makarating kami sa Baguio. Hindi kami nag-hotel, tumuloy kami sa isang transient house na pag-aari ng kaibigan ni Levi. Katiwala lamang ang naabutan namin dito. Maliit lamang ‘yong naturang bahay, pero napaka-elegante ng ayos nito. Bilang isang arkitekto, marunong akong kumilatis ng disenyo, kung ito ba’y pinagplanuhan ng maayos o binasta lang.

Mukhang haunted house na siya tingnan. May nakikita akong ilaw sa loob bahay kaya kaagad akong pumasok roon. Binuksan ko na rin ang ilaw ng cellphone ko. Bumungad sa 'kin ang nakakalat na mga lampara na may ilaw sa sahig at isang mesa. "Fatima!!" Sigaw ko sa pangalan niya. Pero wala akong naririnig na ingay kaya sumigaw ako ulit. "Fatima! Fatima!"

Nagtataka na napanganga siya dahil napakalaking mansion ang nasa harap niya. Napalunok siya. Bakit parang pamilyar ito? Pilit na hinukay niya sa isip kung saan niya ito nakita pero hindi niya talaga matandaan. Napailing siya. Sinabi niya na dalhin siya sa lugar na malayo na walang nakakaalam, pero hindi naman niya sinabi na dalhin siya sa isang haunted house. Sa sobrang laki kasi ng bahay ay parang walang nakatira rito. Nasa gitna ito ng gubat kaya naman nagmistula itong haunted house sa paningin niya. Tila wala rin tao sa lugar na para bang isang abandonado ito.

Nasa plano din ang pagpunta sa Baguio, ang lugar na may pinakamalamig na klima at upang makita ang tinaguriang "Summer Capital of the Phillipines" Gusto ko sanang tumanggi dahil uwing-uwi na talaga ako. Nakiusap si Mom na sulitin na daw namin ang bale two days kaya napilitan akong pumayag sa gusto ni Dad. "Maayos lang naman ang mansiyon natin e." Katwiran ni Mommy Cherry Ann. "Wala naman magiging problema doon ke makakauwi man tayo ngayon o hindi. Nandoon naman ang ating guard house at mayordoma kasama ang tatlo pa nating katulong. So why are you rushing to go home back then?" Nagtatakang usisa nito nang nagpumilit akong umuwi na kami.

Sinilip ko siya sa loob pero wala siya roon. Bumaling ako sa bandang hagdanan at nagpasya na bumaba. Baka naroon siya. Kahit pababa ako ng hagdanan, mistulang haunted house ang mansion kasi halos walang ingay. Tanging mga yapak ko lang ang naririnig ko. Dumating ako sa baba nang walang nakikitang tao. Kahit mga kasambahay ay wala. Paanong hindi ka mababagot dito kung walang tao?

O para kay Adrian. Baka para sa aking sarili at sa mga bagay na di ko maipaglaban. The bus continued moving through the dark highway. Hours passed slowly. Unti-unting nagbago ang paligid sa labas ng bintana. The flat roads turned into winding mountain paths. The air felt colder, and a faint fog began to appear along the edges of the road. Baguio. The city I chose because it was far enough–far enough from Adrian, far enough from everything that could destroy him.

panuporta ko sa plano niya. "Sige..," pahuling sang-ayon ni Kuya Bobby. Lingid sa aming kaalaman, nagsimula na mapadpad sa Maynila ang kinatatakutang maganap nila Ian, Marissa, Mang Rodrigo at Pete. Rumatrat man sila ng ubod bilis sa kalsada paluwas, nauna pa rin sa kanila si Hamin. Sa isang Memorial Chapel. Sa kinalalagakan ng pinaglalamayang mag-ina, naghulasan ang ilang bisitang ang pakay lang ay makiramay sa pamilya ng namatayan.