The Kamehameha Wave Novels & Stories

Isang maliit na bahagi ng kalawakan sa dulo ng kanilang sakop ay biglang naging ganap na tahimik. "Imposible," bulong ng technician. "Walang signal. Walang radiation. Walang kahit ano." Ang ulat ay mabilis na umabot sa pinakamataas na antas. Sa war room ng Aegis, na ngayon ay mas malaki at mas advanced, ipinakita ni Kaito Tanaka ang data sa Konseho. "Ito ay isang 'Wave of Non-Existence'," paliwanag niya, ang kanyang boses ay seryoso. "Isang phenomenon na hindi pa natin nakikita. Isang alon na hindi sumisira sa materya. Binubura nito ang materya. Ang mismong espasyo-oras ay kinakain nito. At ito ay gumagalaw."

Workers move in synchronized chaos, their voices blending with the sound of heavy machinery and crashing waves. I remained stoic, standing from a distance, silently observing the steady flow of business. Despite the commotion, my gaze drifted to the sea. The cold breeze and waves seemed to welcome me, their rhythmic motion giving me an odd sense of longing—like an invitation to dive into those captivating, pristine blue waters. "Ms. Isabelle!" Napalingon ako nang marinig ang sigaw ni Viviana mula sa malayo.

Agad niya itong inundayan ng magkakasunod na suntok dahilan upang matumba itong muli sa sahig at umubo ng dugo. Nakikita ni Wave na hindi pa tuluyang nanghihina si Sun. Mas malakas ito sa kaniya dahil may lahi itong salamangkero. Samantalang siya'y isa lamang na manlalakbay o time traveler. 'Di hamak na mas malakas ito sa kaniya.

Inakala nila na ang kanilang atake, na kapag pinagsama, ay madadaig si Fane, na tatalo sa kanya. Yun ang aniniwala nila hanggang sa nakita nila ang wave sa kanilang harapan. Ang mga wave na ito ay mga ilusyon na sumugod sa kanila na galing sa mga kamao ni Fane ng walang humpay. Ang mga wave na ito ay nagsama-sama at naging isang invisible ngunit malakas na pwersa! Thoom!

malambing ang boses nitong saad sa’kin sabay hawi ng mga hibla ng buhok kong nakakalat sa mukha ko. “W-wala? A-ayon oh! Gumagalaw! Paano mong nasabing wala?!” Muling sigaw ko, buong katawan ay nanginginig sa takot. “It’s a wave, baby. We’re in the middle of the sea.”

Bumabalik ang mga alaala noong gabing iyon. Malakas ang buhos ng ulan. Buhat-buhat ako ng isang lalaki. Umiiyak akong sumisigaw ng tulong subalit natatabunan lamang iyon ng tunog ng kulog at kidlat. Pagod na pagod ang buo kong katawan pero mas lalo pa akong naiyak nang marinig ang hampas ng mga alon. Lulunorin niya ba ako? Itatapon sa dagat?

The heat was too intense for her, and though she tried to be useful, her movements were sluggish. As we delved deeper into the desert, the monsters grew more formidable. After the Flame Wraiths came the “Ember Behemoths,” colossal creatures resembling mountains of blazing rock, capable of unleashing waves of fire from their bodies. They were slow, but their attacks were devastating, and their heat made breathing difficult. Tiera led the charge once more, her power like a storm of darkness that doused the flames. At one point, an Ember Behemoth unleashed a massive wave of fire toward us, but Tiera swiftly unleashed a powerful force, extinguishing the flames and melting the behemoth into the a

Hinila ulit ito pabalik sa kanya. "Ilalapag ko na lang naman ito 'e." Hila parin namin ito ng hila sa isa't-isa hanggang sa mahulog ito at mabasag sa lapag. At dahil sa kaming tatlo lang ang nandito sa sala ay ang lakas ng ingay na nilikha nito. Napapikit pa ako dahil sa impact para kasing nuclear fusion ang nangyari o kaya yung kamehame wave ni Guko.

Arthur sa kabilang linya. “Shit!” bahagyang mura ni Sandro nang tumama ang malakas na alon sa speedboat nila. Binagalan niya ang pag-papaandar bago sumagot muli sa intercom. “Tutuloy pa ba tayo? Lumalakas yung alon, kailangan muna siguro nating bumalik. Hindi pa tayo gaano nakakalayo. Mukhang malakas na bagyo ‘to, Kap. Delikado.” Muli silang nakarinig ng static sound mula sa intercom pagkatapos magsalita ni Sandro.

saad ni Aki na parang nagsisimula na mapikon sa mga kapatid niya. Isa-isa nilang kaming binati sa pagkakabalikan namin ni Aki kaya naging masaya ang simpleng salu-salo noong gabing iyon. “I always thought that waves are too destructive and can sink my boat,” mataman ko siyang tinignan sa mga mata habang sinasabi niya iyon. “But I realize that I just have to follow its current. That I just have to follow your waves to understand you... that I just have to jump out of my boat to feel your calmness,” bulong niya sa tenga ko.