The Lost World Novels & Stories

"Yes. Tubig na daanan sa ilalim ng lupa. Ano sa tingin mo ang ibig sabihin niyan?" Dahil isa itong professor sa GSOL kaya nakakabasa ito ng ancient Greece language pero mahina ang utak nito pagdating sa mga codes. "Tubig na daanan sa ilalim ng lupa," muling banggit niya sa code. "Hindi kaya underground water cave ang tinutukoy sa code?"

[The Island of the Lost] Ang hangin sa Isla de los Perdidos ay amoy nabubulok na asin at lumang bakal. Walang kuryente, walang mga bodyguard, at walang marangyang kama. Ang tanging kanlungan nina Vladimir at Ryella ay isang abandonadong lighthouse na unti-unti nang kinakain ng dagat. Sa labas, ang mga alon ay humahampas sa matatalim na bato, tila mga asong ulol na pilit silang inaabot.

Nang tuluyan niyang buksan ang kanyang mga mata, saka pa lamang niya naramdaman ang matinding pananakit ng kanyang katawan. He closed his eyes again as he recalled the events before he passed out-- the way he secretly followed Charlie and Levi when they went to the supermarket, the time Caleb caught him pleading with the guards at the mansion to let him enter, the blows Caleb had given him, and the desperation he felt when Caleb told him that Charlie wil never forgive him and that he should just leave. Dread clenched his chest once again. There's fear. And then there's the thought of losing his family... forever.

Buong biyahe ay hindi kami nag-iimikan ni kahit mag-usap lamang o magkomento ng kahit ano ay wala. Sa kabila n'un ay hindi ko pa rin mapigilan na hindi mamangha sa lawak ng mundo, sa labas ng lugar na kinamulatan ko. Hindi lamang mga ilog o sapa ang nadaanan namin. May mga matatayog na puno at mga kakaibang hayop na unang beses makita ng aking mga mata. Hanggang sa lumipas ang isa, dalawa at ngayon ay tatlong araw na. Binabaybay na namin ngayon ang malawak na bulubundukin ng Harilac.

Kaya sinugod ako ng kanyang kapatid at binugbog. Kinumpronta ako nito dahil sa nangyari sa resort. Hindi pa din umuuwi si Samantha sa kanila at lahat ay nag-aalala na. Lumipas ang isang linggo at natagpuan nalang namin ang sasakyan na ni Samantha sa ilog pero wala siya.Hindi ko alam ang gagawin ko sa nalaman ko. Sobra akong na depressed sa nangyari. Ako ang sinisisi nila sa lahat ng nangyari. They conclude that Samantha is gone dahil na rin sa nakita ang sasakyan niya sa ilog. Nagluksa ang pamilya niya at hindi din nila ako kinakausap kahit anong pilit ko. Samantha is not dead, she's not.Hindi ako nagluksa because I know she is alive.She is just out there, maybe waiting for me.

mahabang paliwanag ko. "Oh! Yeah, that guy! He's too jolly. I didn't even enjoy my pizza. I was about to bite into it and suddenly, you and Benson... Benben... uhm, Ben Ten? ...I don't know who he is but both of you disappeared. The last thing I know is, I'm walking again ...alone in the streets," tuloy-tuloy niyang sabi sa matatas na ingles. I laughed inside after hearing her having trouble with Benjo's name. Ben Ten pa nga?

Ilang sandali pa ang pagbabalik-balik ko ng tingin hanggang sa matagpuan ang pangalan ko. Welcome to Caged Island, Katriel Laurencio! Isang maliit at magandang babae ang may hawak niyon. Bahagya niya pang kinakaway ang banner para siguro makita ko ng maayos. Lumapit ako roon habang hila-hila ang dalawang maleta. "Hi! I'm Katriel Laurencio!" bati ko sa babae. Her eyes widened as she stare at me. Awkward akong ngumiti dahil sa tingin niya.

That night, a flash of a dream went through her mind. Regina jumped into the water and wandered into the sea. Nang mamatay ang kapatid ay taon taon itong bumabalik sa Coron to unwind, isa pa ay lagi syang sumisisid para hanapin ang isang bagay na nawala ng kanyang kapatid. It was a key necklace that was given to her sister by their late mother, nawala ito ng kapatid bago mangyari ang insidente. She knows it’s not possible for her to find it pero nagbabakasakali ito.

Hindi na nakapag salita pa si Alice, kundi tiningnan niya lang ito ng puno ng lungkot at pighati sa kanyang mukha. Napasugod papasok ang mga magkakaibigan nang makita ang malungkot na mukha ni Alice. Nilapitan nila ito upang tulungan ngunit nagulat sila sa kanilang nakita. Tumambad sa kanila ang nakapanlulumong mukha ng mga katawan nila Tess at Luis. Nakahandusay ang hubo't hubad na katawan ng dalawa sa loob ng banyo at naliligo sa kanilang dugo.

Kinuha ko ito at dahan-dahang binuksan. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan pero patuloy ko pa rin itong binubuksan at inilabas ko ang mga papers na nandoon. Nabasa ko sa isang papel ang napakalaking words na… ‘’CERTIFICATE OF ADOPTION’’… Hanggang sa makita ko ang pangalan ko doon… ‘’JARIA VENTURA SANTILLAN’’ Napalunok ako sa nabasa ko.