Novel & Cerita The Isle Of The Lost Book

Natatarantang lumingon ang magnanakaw sa akin at mas lalong bumilis ang takbo. "Harangin niyo po. Magnanakaw 'yan!" I shouted to the people who can see the current situation. May nagtangkang humarang sa lalaki pero natutulak sila. Buti na lang namuhay ako sa Isla kung saan hindi uso ang mga sasakyan at laging lakad at takbo kaya hindi ako basta napagod. Sakto at mayroong dumaang e-bike sa harap no'ng magnanakaw. Napaatras ito at nawala pa sa balanse.

Unti-unti ko ng nababasa ang mga teksto sa pabalat nito at mas lalo pa itong kumakapal. Habang tumatagal, tuluyan ng nagiging isang grimoire ang libro. Sa aking pagbuklat, bumungad agad ang isang mahabang paliwanag kung paano maibabalik ang tunay na anyo nito.

huling mga salitang binitiwan ko bago ko siya tulalang iniwan roon. Habang lumalayo ako, isang pangako ang binitiwan ko sa sarili ko. Hinding-hindi na ako lilingon o hahabol pa kay Elias. I felt adrift in a labyrinth, uncertain of the path to the exit. We were both ensnared within its confines, lost and unable to reach out to one another. It seemed we were trapped in a pattern where our hands couldn't meet. Is there a possibility that, once lost, we might find each other again? Can we navigate our way out of this maze? Find an exit that leads us back to the embrace of our love?

Kung kalandian nga ang uunahin. Kinuha ni Lost sa kamay ni Jing-Er ang Album. Ayan na. Namula na naman ang pisngi niya pakakita nga ng larawan ni Zendeo, puro naman stolen shot. Galing ko kumuha ng larawan no? Pero sa totoo lang regalo ko yan sa sarili ko. Hindi sayo Lost. Get lost ka na lang at wag mo isama ang baby Zendeo ko. Tipong ang librong yun ang pang-paumay ng kaluluwa ko.

Chapter 2 : The Girl of the Island Maagang sumilip ang araw sa isla. Unti-unting tinabunan ng ginintuang liwanag ang makakapal na dahon ng mga puno habang marahang gumagalaw ang hangin sa pagitan ng kagubatan. Ang malamig na simoy ng umaga ay may dalang halimuyak ng lupa at sariwang halaman. Sa gitna ng isang malawak na taniman, may isang babaeng tahimik na nakaluhod sa lupa.

Inalayan siya nito. Pagtapak niya sa buhanginan, isang malaking kaba ang naramdaman niya na biglang nagpaurong sa kaniya. Halong kaba at pangungulila ang damdaming iyon. Kaba dahil baka nandito ang lalaki pilit niyang kinakalimutan. Pangungulila naman dahil muli niyang nasilayan ang isla na bumuo sa lahat ng panagarap niya. “Bakit, Isabella? May problema ba? Kung ’yung mga gamit mong dala, isusunod na lang nila iyon. Halika ka na.”

tipid niyang sagot saka di na muling nagsalita kaya umahimik na lang din ako. Habang nasa byahe, iniisip ko kung saan kami didiritso bukas ng anak ko. Sa bahay ko ba sa samal island o doon sa bahay ng mga magulang ko? Pero kung doon naman ako sa isla baka maninibago ang anak ko dahil wala kaming makakasama. Private ang bahay ko doon, wala din malapit na mga kapitbahay kasi secluded pa ang island.

I chuckled. Alma Livre is the name of the island Trace bought for his big cats years ago. Isla na niya iyon dati pa, ako lang ang nagpangalan nang dalhin niya ako roon to stay there for months. Ayokong alalahanin pa kung ano ba ang nakakalungkot na nangyari noon—basta iyon ang isang reason kaya dinala ako doon ni Trace. He wanted me to relax and think for the betterment of everything.

[The Island of the Lost] Ang hangin sa Isla de los Perdidos ay amoy nabubulok na asin at lumang bakal. Walang kuryente, walang mga bodyguard, at walang marangyang kama. Ang tanging kanlungan nina Vladimir at Ryella ay isang abandonadong lighthouse na unti-unti nang kinakain ng dagat. Sa labas, ang mga alon ay humahampas sa matatalim na bato, tila mga asong ulol na pilit silang inaabot.

Malapit na ring mapuno ang librong 'to dahil paano bang hindi 'to mapupuno ng sulat, eh, halos araw-araw akong nagtatala. 'Ito na naman ako at magsusulat na naman sa librong 'to. Napapagod na siguro ang librong 'to, 'no? Dahil baka bukas makalawa ay butas na ang papel na 'to dahil pabalik-balik ako sa pagsusulat at pagbabasa. At ngayong araw, nagkasagutan kami ni Ylona dahil na naman kay Gelo. Ewan ko ba kung anong nangyayari sa pagitan namin. Kala ko pa naman habang patagal nang patagal ang pagiging magkaibigan namin nila Ylona ay magiging close na kami sa isa't isa. Pero nagkamali ako dahil patagal nang patagal ay halos nawawala na ang closure naming magkakaibigan.' Mabilis kong isinara an