The Man In The Iron Mask Novels & Stories

Halos limang metro lamang distansiya ang kaniyang layo mula sa lalaki. Kung titignan ay maaari siyang makita ng mga tao. Someone might recognize him since he was just wearing a black mask that only covers half of his face. But he doesn't care about it. Mas gusto niya ang ganito, para hindi naman boring ang kaniyang trabaho. Well, he can actually use a long-range kind of gun and stay on a rooftop or farther than that. But there's no thrill if he will do his job on a far distance.

Tinungga ko muna ang bote ng wine bago sumigaw nang malakas. “MEN ARE TRASH!” Umalingawngaw ang boses ko sa buong rooftop. “Lalo na iyong…” muli akong uminom bago napatawa nang mapait. “Mga gwapo!” “Interesting opinion.” Napasinghap ako nang may marinig akong malamig na boses mula sa likuran ko. Paglingon ko, bumungad sa akin ang isang matangkad na lalaki. Naka-black suit siya, nakasuot ng eleganteng masquerade mask, gayunpaman alam kong sobrang gwapo niya. Matalim ang panga niya habang tahimik akong pinagmamasdan, pero ang pinaka-mapanganib sa kanya ay ang mga mata niya. Cold and unreadable, na para bang sawang-sawa na rin siya sa mundo.

You idiot! I automatically laid my eyes on the man standing magnificently in front of me. He spoke his word with a hard but slang and fluent Italian. I'm still having my mask on my face that is why I am confident that he will not identify me. He is wearing a gold three-piece suit and a black mask covering his all face. His feature is so much of an Italian King, and he speaks to power and wealth. The mysterious hombre walks towards Lorenzo, smirking and mocking the latter. Sinipa nito ang nalaglag na maskara niya.

Sa gilid ng mata ko, nakita ko siya. Matangkad. Nakasuot ng dark suit na sobrang simple pero halatang mahal. At ang mukha niya-natatakpan ng mask. Hindi costume mask. Kundi isang minimalist na elegant mask na itim, parang bahagi ng kanyang image. Walang emosyon na makikita, walang bakas ng ekspresyon. Grayson Hale. Ang may-ari ng Velvet Noir. At hindi lang pala ng lugar na ito.

It was the same man who carried Luke. Normally, Luke would try to wriggle or act violently if some stranger holds him, but today, he was just staring straightly at the man. The only thing that I saw from the man is his perfectly sculptured jaw and his pointed nose since half of his face is covered with a black mask. Nang lumingon sa akin ang lalaki ay napaawang na rin ang labi ko.

Maskara man ang suot niya, hindi niya kayang itago ang anyo niyang kilalang-kilala ko—mula sa tikwas ng buhok, sa paraan ng pagkakaupo niya na parang pagmamay-ari niya ang lugar, hanggang sa mga mata niyang alam kong ngayon ay nakatitig ng diretso sa akin. He has an aura that is so intimidating, it sucks the air out of the room. Yet beneath that sharp, dominant energy is a playful smirk. There’s foolishness in him—recklessness, like the entire world is just a chessboard and he’s the bored king knocking over pawns for fun. “I’ll pay thrice,” aniya na nakangiti, at sa bawat salita niya’y ramdam ko ang mapanghamong tono. Siyam na milyon agad. Walang alinlangan. At sinadya niya akong sulyapan ma

Mukhang naramdaman niya rin 'yon. I bit my bottom lip and gazed at him. Pinindot ko na yung fountain pen at pumirma na ako. Tapos biglang tumunog yung phone nung nakasuot na kulay itim na maskara. "Primo, tengo que atender esta llamada. Mi esposa está llamando." the man with black mask said. Tumango yung isa. "No te preocupes. Tengo esto, Asher." "Bueno. Esperame un segundo."

“Ahm. . . Sige po, Don Apollo. Maraming salamat po.” Napatitig naman siya sa akin. Hindi ko pa rin nakikita ang mukha niya sa likod ng golden mask niya. Ngunit halata naman na makisig siya. Maskulado ang kaniyang pangangatawan at hakab na hakab sa suot niyang black tuxedo ang kaniyang maskuladong katawan. Habang ang kaniyang mga kamay ay maugat na at mahaba. Napalunok ako ng aking laway, lalaking-lalaki ang dating niya.

Akmang tatayo ako nang may mabigat at mainit na bagay na bumalot sa balikat ko. Natigilan ako. Naramdaman ko ang amoy ng mamahaling pabango. Napatingin ako sa malaking itim na coat na nakabalot ngayon sa akin. A low, throaty chuckle sounded beside me. Lumingon ako at nakita ko ang isang lalaki na nakatayo sa kaliwa ko. Nasa bulsa ang mga kamay niya, tumutulo pa rin ang katawan niya galing sa pool. Nakadikit sa noo niya ang basa at itim niyang buhok, at may itim na maskara na tumatakip sa itaas na bahagi ng mukha niya. Halos nakalimutan ko na masquerade party pala ito. Pero kahit may maskara, halata naman na napakagwapo niya. The man who had saved me.

Nothing about him would surprise me anymore. "Roxo..." I called out to the figure standing with his back to me. Pero iba ang nakita ko. His physique was so very far from Roxo. His face was also covered by a golden mask! Huli na nang tinakpan niya ako ng panyo sa bibig! Nagkumahog ako at wala pa mang kahigpitan ang pagkakahawak niya nang makawala ako! I was ill at ease when I ran!