And Then There Were None Novels & Stories

Chapter 16: Isang tili... "It's boring," reklamo ni Khalil. Binulong niya pa iyon sa tenga ko dahil sa magkatabi kaming dalawa. Napapagitnaan ako ngayon nila ni Jana at Khalil habang nanonood kami ng Frozen. Iyon ang gustong panoorin ni Jana at itong si Khalil ay kanina pa na nagrereklamo kasi ang gusto niyang panoorin ay yung baril-barilan at mga zombie. Kanina pa siya panay reklamo sa'kin at konti nalang ay masasapak ko na siya dahil sa ang ingay niya. Dahil sakanya ay hindi na ako nakakapag-focus sa pinapanood ko.

Paulit-ulit na parang sirang plakang nagpe-play yun sa utak nya, ni hindi na niya ininda ang ilang tama ng suntok ni Daze sa kanya dahil ang utak niya at nagpokus sa sinabi nito ngayon. ILANG oras na ang nakakalipas nang mawala si Brighton, halos maga-anim na oras na ngunit wala parin silang alam kaya nga ito siya ngayon at hindi padin mapakali dahil sa pag-aalala at pag-iisip. "Let's go Sam." Napatanga lang siya ng hilahin siya ni Killa patayo mula sa kinauupuan niya.

seryosong sambit ni Vien. "P-Please, 'wag niyong sabihin ito ay Mama at Papa... Ayaw kong iisipin pa nila ito, may sakit na si Mama at ayaw ko na maging dahilan ng pagkawala niya. Kaya pakiusap... Wala kayong pagsasabihan tungkol dito... Lalabas ako sa kulongang ito dahil hindi ako ang pumatay kay Tyler..." Nagkatitigan silang tatlo pagkatapos ay bumaling ulit sa akin.

Natapos naman niya ang nobelang sinusulat pero hindi niya akalain magtatapos din ang pagmamahalan nila ni Andrew. Siya ang pumatay kay Andrew! Sigaw sa sarili. Kung hindi siya nagpunta sa Paradise Resort, hindi siya susundan ni Andrew. At kung binigyan lang niya ng oras si Andrew, tiyak niyang hindi ito mawawala sa dagat. May nakita kasi itong batang nalulunod kaya lumangoy ito para iligtas ang bata. Nakaligtas naman ang bata pero may dumating na dambuhalang alon at para raw laruan na tinangay si Andrew.

“That’s the right answer. The world you knew doesn’t exist anymore. You belong here now.” Nina’s pulse spiked. “I don’t belong here.” The smile vanished. “You will.” She flinched at the quiet finality in his tone. After a long pause, he stood. “Come.” “Where—” “Don’t make me repeat myself.” .............. The car was black, sleek, and silent. Two men sat in the front. Hades sat beside her, hands clasped, eyes forward. They drove through the city, the lights blurring by like ghosts. Nina pressed her palms against her lap, trying not to shake.

mariing saad ni tita sa amin. I got to admit it, naapektuhan ako sa sinabi niya sa amin. I really thought that those words are meant for me—someone who’s a little bit selfish. No, I think I really am.This words keep on bothering me, and make me realize my mistakes. Now, it’s better to try and fail, then to do nothing at all. Just like Tita Cassandra said “ “It’s now or never” ***** TODAY is Friday. Huling araw bago mag-weekends.

Pamilya bang masasabi ang isang magkadugo kong hindi naman sila nagmamahalan? Pagkatapos ng tatlumpong minutong paghihintay ay nagsalita si Daiki mula sa earpiece na suot ko. “They are here. Five o’oclock. Midwest, two kilometers. There are five of them.” “Armed?” tanong ko sa kanya? “No, they look normal.” “I see,” sabi ko. “Reid said, they will handle them.” “I will wait then.”

*** Song Used : Better Together by Jack Johnson The epilogue is next :).

This guy is so fine, deserve ko ba itong lalake na ito? "Ema, my men said Hades is coming." biglang saad ng papa ni Abby kay mama na ikinalaki ng mata niya, halata sa kanyang mukha ang takot at pagbalisa ng marinig niya ang pangalan ni papa. She looked at me angrily and said... "Hindi pa tayo tapos." and they quickly left. Nilapitan ko si Dreana na hanggang ngayon ay umiiyak pa.

But the silence persisted, a cruel mockery of my carefully constructed composure. The news finally arrived, not in a phone call, but in a news bulletin flashing across the large screen in my living room. A car accident, a single vehicle, a tragic loss of life. Arnaldo Sy, prominent businessman, dead at the scene. The details were vague, the investigation ongoing. But I knew. I knew exactly what had happened. The serpent had struck, delivering its kiss of death. The suspense was over, replaced by a chilling sense of triumph. The game was won. But the victory felt hollow, a bitter taste on my tongue, a chilling reminder of the price I had paid.