The Rains Novels & Stories

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.

Rain"...? sagot niya sa akin. Ibinaling niya ang kanyang tingin sa baso na kanyang hawak. Dito ko na nakita ang kanyang paghikbi at hinahayaan na tumulo ang kanyang mga luha. "Bakit ka umiiyak? may masakit ba sa sinabi ko?" pag aalalang tanong ko sa kanya. "Wala" sinabi niya na agad pinahiran ang kanyang mga luha sa pisngi. "Salamat sa oras mo, kailangan ko nang matulog, maaga pa kami pupunta sa palingke bukas" sagot ni Rain. Agad itong tumayo at iniwan ako sa kusina. Ramdan ko na may tinatago siyang hinagpis, sana ay nakatulong ang pag inom ng "Bahal" na palakasin ang tiwala sa sarili niya. Lalo na ngayon na may pangalan na siya.

Si Rain, na malapit, ay napansin din na hindi masaya ang magandang babae, nabahiran ng pag aalala ang kanyang mata. Hindi pa siya nagkaroon ng pagkakataon na batiin ang magandang ate…, ngunit ito ay umalis na, at mukhang galit pa. Nang maisip ito, ang bihira na magalit na si Rain ay halatang sumama ang loob, siya ay nagmartsa gamit ang kanyang maiikli at maliliit na binti, kinuha ang kanyang munting notebook, at galit na sumulat ng ilang salita bago itinaas ito sa harap ni Gino..

Binaba ko ang cellphone at agad akong nagsalin ng tubig dahil pakiramdam ko'y nanuyo ang aking lalamunan. "Happy New Year, Rain!" Muntik na 'kong mabilaukan nang sumigaw si Ate Kim. Nakailang ubo pa 'ko bago ko nilingon si Ate Kim. My eyes widened a fraction. Agad akong napatayo nang makita ko si Rain. Nakasuot siya ng kulay puting sweat shirt at bahagyang magulo ang kanyang buhok. Mukhang wala siya sa mood dahil nakabusangot ang kanyang mukha ngunit nagawa niya pa ring ngumiti at bumati pabalik kay Ate Kim.

Nakadilaw syang swimsuit. "Do you know how sexy Klaire is? That even with robe, she can't keep eyes away from her" Rain told me that kaya mabilis akong napatingin kay Klaire. She slowly walks. This is like a total new version of her. Alam mo yung pinipigilan ko ang hininga ko at feeling ko ganoon din si Rain. Dahan-dahan nyang ibinaba yung robe nya, at bumagsak yun sa lupa.

“Don’t. I want to feel this — every drop of rain, every bit of cold. As long as I’m with you.” Natawa si Abby ngunit hindi na siya umalma. Sa ilalim ng lumalakas na ambon, nagkatinginan sila. Walang salita. But every drop of rain on their skin felt like a reminder of the tears they had long swallowed—only this time, the heavens seemed to be washing everything clean.

“Yes. About the marketing revisions for the Valderama pitch. Can you walk me through this?” Tumango siya at lumapit. Lumuhod siya ng kaunti sa tabi ng mesa habang binubuksan ang laptop. Napalunok ako—hindi dahil sa kung anong intensyon, kundi dahil sa kung gaano siya kalapit… and how familiar she still smelled. Vanilla. Rain. And something heartbreakingly her. As she spoke, I barely listened. I was watching her lips move, but my mind was elsewhere—back to that night.

VERONIKKA ELYSE LAURIER I heaved a sigh as soon as the rain poured down on us. Tag-ulan na naman at eto ang pinakaayaw ko sa lahat. Aside sa nakakalimutan kong magdala ng payong, ay may naaalala ako. Hindi naman sa pinakaayaw, ang dami lang naganap nang gabing iyon na hirap parin akong paniwalaan iyon.

Maya stood by the window, watching the rain pour steadily down, the soft light of the late afternoon filtering through the droplets. There was something peaceful about the rhythm of it, something that calmed her unsettled mind. But today, peace was fleeting. After all the decisions she had made in the past few days, today felt like the calm before the storm.

Rain has always been honest with me. It doesn’t pretend. It doesn’t sugarcoat. It doesn’t say “I’m fine” when it’s breaking inside. When it falls, it falls, diretso, walang pasikot-sikot. Tonight, as I sit by the window of my small dorm room, watching the raindrops blur the campus lights, I feel the same way. Parang ako ’yung ulan—heavy, messy, inevitable. I should be studying for midterms. I should be highlighting notes, rereading chapters, pretending my life is perfectly fine. But how am I supposed to focus when all I can see is the message glowing on my phone?