The Rains Novels & Stories

aniya at akmang tatayo na subalit mabilis nitong hinawakan ang kanyang kamay at mariing pinisil. "Please Rain, huwag ka munang umalis. N—natatakot ako. Baka... Baka bigla siyang bumalik at gawan ako ng masama. I'm afraid of him. He's so scary Rain. His smiles are scary. I'm sure he's a psycho. I can see it in his eyes! He's a psycho!"

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.

Rain"...? sagot niya sa akin. Ibinaling niya ang kanyang tingin sa baso na kanyang hawak. Dito ko na nakita ang kanyang paghikbi at hinahayaan na tumulo ang kanyang mga luha. "Bakit ka umiiyak? may masakit ba sa sinabi ko?" pag aalalang tanong ko sa kanya. "Wala" sinabi niya na agad pinahiran ang kanyang mga luha sa pisngi. "Salamat sa oras mo, kailangan ko nang matulog, maaga pa kami pupunta sa palingke bukas" sagot ni Rain. Agad itong tumayo at iniwan ako sa kusina. Ramdan ko na may tinatago siyang hinagpis, sana ay nakatulong ang pag inom ng "Bahal" na palakasin ang tiwala sa sarili niya. Lalo na ngayon na may pangalan na siya.

Watch out. ••• RaineeeNeee

Tumingin si Rain sa kamay ng kanyang Daddy, at pagkatapos ay tumingin pataas sa mukha ng magandang ate sa tabi niya, puno ng pagtanggi ang mukha niya habang nakanguso pa. Hindi niya palagi nakakasama ang magandang ate, kaya naman gusto ni Rain na makasama pa ito ng matagal, ngunit ang daddy niya ay palagi nalang siyang kinukuha. ‘Bakit ganun si daddy, palagi na lamang silang pinaglalayo!’ Lalong humigpit ang kapit ni Rain sa laylayan ng suot ni Rhian. Dumaan ang oras ngunit hindi kumawala si Rain, kaya lalong dumilim ang mukha ni Zack.

Binaba ko ang cellphone at agad akong nagsalin ng tubig dahil pakiramdam ko'y nanuyo ang aking lalamunan. "Happy New Year, Rain!" Muntik na 'kong mabilaukan nang sumigaw si Ate Kim. Nakailang ubo pa 'ko bago ko nilingon si Ate Kim. My eyes widened a fraction. Agad akong napatayo nang makita ko si Rain. Nakasuot siya ng kulay puting sweat shirt at bahagyang magulo ang kanyang buhok. Mukhang wala siya sa mood dahil nakabusangot ang kanyang mukha ngunit nagawa niya pa ring ngumiti at bumati pabalik kay Ate Kim.

Nakadilaw syang swimsuit. "Do you know how sexy Klaire is? That even with robe, she can't keep eyes away from her" Rain told me that kaya mabilis akong napatingin kay Klaire. She slowly walks. This is like a total new version of her. Alam mo yung pinipigilan ko ang hininga ko at feeling ko ganoon din si Rain. Dahan-dahan nyang ibinaba yung robe nya, at bumagsak yun sa lupa.

'' akmang sasampalin niya ko pero mabilis akong nakatakbo palayo sa kanya. ''Catch me if you can.'' I stuck my tongue out at her. Ilang minuto pa ang nagdaan ay patuloy pa rin kami sa paghahabulan sa ilalim ng malakas na ulan. For others, rain symbolizes pain, hurt and sadness. But for us, rain symbolizes our love and happiness. Kasabay ng patuloy na pagbagsak ng ulan ay ang pagbagsak namin sa isa't isa. -----

“Don’t. I want to feel this — every drop of rain, every bit of cold. As long as I’m with you.” Natawa si Abby ngunit hindi na siya umalma. Sa ilalim ng lumalakas na ambon, nagkatinginan sila. Walang salita. But every drop of rain on their skin felt like a reminder of the tears they had long swallowed—only this time, the heavens seemed to be washing everything clean.

Tuluyan nang natawa si Rain. 'He's so funny.'