The Rains Novels & Stories

hinging paumanhin niya pa dito. “No, it’s okay. Why?” tanong ni Rain sa kanya na narinig pa niya ang paghikab. “Hold on, Zy…” ani Rain sa kanya. “Thunder, I’m talking to Zyline. Stop molesting my breast!” mahina lang ang pagkakasabi ni Rain pero dinig na dinig naman ni Zyline iyon. Bigla tuloy nahiya si Zyline na may naistorbo pala siyang ibang gawain ni Rain at Thunder.

*****RAIN***** HINDI NAGING madali ang mga sumunod na araw para kay Rain lalo pa't pakiramdam niya'y pasan-pasan niya ang mundo sa sobrang bigat ng kalooban niya. Imagine Jackie and her were fighting for something she doesn't know, her friend just suddenly changed and built a rage for her for something she wasn't aware of.

Idagdag pa ang mga mata niyang araw-araw yatang may stock ng tubig. Iminulat ni Zein muli ang mga mata niya nang kunin ni Yvette ang mga pipino. Nakita tuloy nito ang pagtulo ng kaniyang mga luha mula sa gilid ng kaniyang mga mata at humalo iyon sa cream na nasa kaniyang mukha. “Dapat nating pag-usapan, Zein. I even took a day-off just to talk to you. You should elucidate yourself because I can’t understand you. You’re crying because you’re in pain. Pinahihirapan mo ang sarili mo. Alam kong mahal mo na si Kuya Amos.”

Dahil sa mga isiping iyon ay napayuko siya at niyakap ang sariling mga tuhod habang hindi na napigilan ang kanyang mga masaganang luha sa pagpatak. Nasa ganoong sitwasyon siya nang maramdaman niyang may pumapatak na tubig sa kanya na nagmumula sa itaas. Nagtaka siya dahil tag-init noong mga panahong iyon pero bakit mayroong ulan? Hinayaan nalang niya na mabasa siya ng ulan. The rain became her comfort in her sorrow that day. Tila nakikisimpatya ang ulan sa nararamdaman niyang takot at pangamba.

sambit niya. “Naisip ko na kung hindi ba umulan no’ng araw na ‘yon, hindi ba magiging gloomy ang pakiramdam mo at hindi mo ba ako iiwan,” saad niya. “Same here. Starting that day, I hated how the rain stop me from everything. I started to see things I should hate about it, just look how ugly the city is kapag umuulan. Maputik, mga stranded na sasakyan, walang kuryente madalas and the list goes on. Ang daming bagay na hindi ko nakita no’ng kabataan ko,” mahinang sambit ko.

Ang tindi ng scene na ’yon, pati si Rain ay nakaramdam ng kuryente sa gitna niya sa sobrang libog. Grabe, nakakabaliw. Kahit na labas na si Rain nang labas kanina, parang may gana pa rin siyang maki-join ulit. Lalo na nung pagkatapos niyang manganak, parang mas tumindi pa yung pagnanasa niya. Hindi niya alam kung dahil ba sa hormones o sa edad niya na rin. Pero kailangan na niyang umuwi, kaya nag-book na lang siya ng ride para ihatid siya sa bah Bago umalis si Rain, nagpaalam muna siya sa dalawa niyang kaibigan na mukhang balak mag-overtime hanggang umaga. S’yempre, pass muna siya dahil may pamilya siyang uuwian.

Tanong niya at patuloy lang na nasa screen ng computer ang atensyon. “Rain,” tawag ni Jam mula sa kabilang linya, marahan at may pag-aalangan. “It’s been a while, it’s me… Jam Aris Gray.” Saglit na natigilan sa pagtipa sa keyboard ang kamay ni Rain dahil sa narinig, hindi niya akalain na tatawag ang isang Jam Aris sa kaniya. Napabuntonghininga siya at napatingin sa oras, bago siya muling nagsalita.

“I didnt know you’re a joker too. That just made me feel a little better.” Kumunot ang kanyang noo nang biglang mag-iba ang senaryo. She frowned and roamed her eyes all over the place. But it was pure black. Madilim ang buong paligid and the only thing she’s seeing right now is… Aiden’s face. The rain was pouring down but she couldn’t feel a single drop of water on her skin. Is she dreaming? “Aiden, it’s raining!” “Get inside! Malapit na ‘to.”

Tinamaan talaga sayo. Tumahimik ka nga akin na yang phone ko. Agaw ko sa cellphone ko na hawak pa niya. Agad na man niya itong inilayo. Teka lang di ko pa nababasa Binasa niya ang chat ni Gael ng malakas Hi good morning Sweet Candy nag agahan ka na ba?

Hindi na siya makapag-isip ng maayos and just wished to dissapear. It was like the sky knew what she was feeling, the color gray looked so depressing just like what she was feeling at the moment. Napatingala siya sa maulap na kalangitan, sakto naman na may naramdaman siyang patak ng tubig na tumama sa kan'yang mukha. It was starting to rain, Madeleine never liked rain but at this time she felt like the rain became her ally, her friend she could share all her pain and feelings.