The Rescue Novels & Stories

Sinabing isang lalaki mula sa kabilang koponan ang naiwan at muntik nang mapahamak nang malubha. Kalaunan, nanatili ang lahat sa isang tent sa paanan ng bundok sa loob ng ilang araw, at sa pagbabalik, isang helicopter ang sumundo sa kanila kasama ang rescue team. Dose-anyos lamang si Sandra noon, at tumatak sa kanya ang pangyayaring ito.

Kaya naman, nagmamadali siyang tumawag ng malaking bilang ng mga rescuer para tumungo sa bundok para maglunsad ng rescue operation. Sa paanan ng bundok, ang mga mayayamang batang tagapagmana na dumating upang magbigay ng suporta kay Joel ay sunod-sunod ding sumisigaw, hindi makapaniwala. Gayunpaman, nang ang grupong ito ng mga tao ay malapit nang sumugod sa bundok, isa pang nakakagulat na eksena ang lumitaw sa malaking screen.

Hanggang sa huli ay sawi pa rin. Samantala ang sunod namang na-rescue ay si Andrei. "Itong isang ito humihinga pa. Ingatan niyong maigi ang pag-rescue sa isang yan. buhay pa yan." wika ulit ng rescuer matapos i-checked ang pulso ni Andrei. Maswerte siya dahil nakasuot siya ng seat belt kaya siya nabuhay pero duguan din siya at sa ulo ang tama kaya 50/50 din kung siya ay mabubuhay.

Narinig niya ang pagmura ni Drake. "Bumalik tayo sa pinagkahulugan ng sasakyan. Hihingi ako ng tulong sa mga rescuer para mahanap kung nahulog nga diyan si Aedam." Bakas sa tono niya ang matinding takot na nararamdaman.

Sumabog ang isang granada sa likod, nagbigay ng sandaling oras para makalayo sila. Sa gitna ng gulo, si Katey ang nasa unahan, parang mismong sundalo. Wala na ang pagkukunwaring bodyguard lang. Siya ngayon ang lider ng isang rescue op—at ang team niya ay walang iba kundi ang mga kapatid na iniligtas niya. --- Nang makalabas sila sa disyerto at marating ang extraction point, hingal silang tatlo pero buhay.

Mainit ang araw pero nagyeyelo ang damdamin ko. Tumigil ang bangka. Napansin kong may ilang nakadaong na rescue boats sa paligid. “Sir, those are the rescuers. They’re still checking the area. Baka may makita pa po sila...” “NO.” putol kong sagot. Tumitig ako sa kanya, matatag. “Hindi ‘yon si Jessica. Buhay si Jessica! She’s alive! I feel it! I know it!”

Itinaas ko ang communication device at malamig na nagsalita. "Proceed with the rescue." "Priority: the child's safety." "Move." "Copy that, Boss." Kasunod noon ay sunod-sunod nang kumilos ang rescue team. Tahimik silang lumapit sa abandonadong bahay mula sa iba't ibang direksyon. Bawat galaw ay maingat. Bawat hakbang ay planado. Sa loob ng Monteverde Mansion, tahimik na naghihintay ang lahat.

Natutop ko ang bibig ko. "VAN!" Shit! [WHAT'S HAPPENING THERE!? LOCKE!?] Argh! "Baby Tyrant is here! Plan B kayo! Rescue all the victims there! We need back up!" Fuck! We don't know in which door Baby Tyrant was, but we need to save him bago pa may mag-utos!

Basag na ang boses ni Maya at halatang anumang oras ay muli na namang tutulo ang mga luha niya. Hinawakan ng bumbero ang litrato nina Matthan at Hope. Umiling siya. “Pasensya na po, ma’am. Sa dami po ng aming mga ni rescue, buhay at patay, ay hindi ko na po matandaan ang mga hitsura nila. Excuse me po. Kailangan ko na pong bumalik sa serbisyo.”

sigaw nang isang pulis. Dumating naman ang mga rescue team, naglatag ito ng folding streacher ang rescuer at dahan-dahang binuhat si Japeth palabas nang abandunadong gusali.