The Rich And The Poor Man の小説・ストーリー

Muli siyang nakinig kay Diane habang si Ringgo ay dahan-dahan na ring naupo muli na parang batang nagmamaktol at hindi maipilit ang kanyang gusto. "There are many people who proved that there is nothing impossible even when you are poor. They are now owning those tall skyscrapers out there - from rags to riches. Yes, they didn't have enough money when they were still poor, but they had the character which is the best armor in a battle. That is why they are now enjoying life, opposite on what they had experienced in the past. At ang katulad namin ang patuloy na nagpapahalaga sa kung anong meron kami ngayon, natatakot bumalik sa buhay na kinagisnan namin noon. Kaya nga, ngayong hawak na namin

Nagpatuloy si Richard, tila nagsasalaysay ng isang parabula: "May isang puppeteer na mahilig magpasaya ng tao. Araw-araw, pinapagalaw niya ang kanyang mga puppet, nagpapatawa, nagpapaiyak, at lahat ay humahanga. Pero dumating ang panahon… napagod siya. Naubos ang kanyang puppet, napigtal ang mga tali, at naiwang wala siyang hawak. Sa huli, ang taong palaging nagpapagalaw sa iba… siya mismo ang naging pinakamalungkot. At doon natapos ang kanyang palabas—isang trahedya." Tumawa si Richmond, pumalakpak pa, tila humanga sa kwento. "Maganda. Maganda! Parang ako raw 'yung puppeteer, ha?" aniya, nakangisi.

I sighed. " I find it inappropriate because they want to clarify the gap between the rich and the poor. You see? People in Valencia are filthy rich and powerful." I mumbled. " And who is Esteban?" Naubo ako sa tanong nito, kakasabi ko lang sa kanya e.

He’s really observant to his surroundings. “Kung ganoon, why are we still poor?” napahagikgik si teacher Han sa tabi ko na narinig ang tanong ni Sico. “You’re not poor Sico. Papa is rich so why do you think you’re poor?” “Because my brief is butas na. Look!” TG and Richmoon burst their laughter nang tumalikod si Sico, tumuwad at ibinaba bahagya ang shorts na suot.

"Halos kinakain ni Sir Troy ay 'yung nasa chef's menu. Kaya wala siya masyadong alam sa ulam nating mahihirap." Umawang ang bibig ni Hailey sa bahagya niyang pagkagulat, pero nabawi din 'yon ng kaniyang pag nguso. "Yan na nga rin 'yung hula ko dati pa, manang eh. Ma iba kasi talaga pag mayaman. Siguro, 'yun ang kaibahan ng mahihirap at mayayaman." She said as she differentiate the differences of poor and the rich.

Hindi na talaga ako naniniwalang low class sila. Hindi ako makapaniwala pero nandiyan ang ebidensya eh. Parang mga lowkey rich sila ah. Ano kayang kabuhayan nila rito at ang dami nilang pagkain at mga kagamitan. Kanina nga sa sala, may flat screen TV sila at isang set ng sofa. Like what the hell? Ang akala ko ay mga dukha ang nakatira rito. “Paano kayo nagkakilala ni Kuya Rico, ate?” tanong ni Clara habang nilalagyan ng palaman ang tasty bread na kinuha niya kanina sa aparador.

"I'm a lucky bastard, right?" Hinarap ko si Avery at bago pa siya makahabol ng salita, dinukot ko ang wallet ko. Naglabas ako ng dalawang hundred-thousand bills at marahas na inihagis sa ibabaw ng registration table. "Have a good night," malamig kong sabi.