The Smile Has Left Your Eyes Mga Nobela at Kwento

Maya-maya pa ay gumalaw ang ulo niya hanggang sa tuluyan akong matagpuan ng kanyang mga mata. For a brief moment...the smile she wore for the cameras softened into something that belonged only to me. And somehow that smile was enough to make the tightness in my chest ease. "F*ck..."

Habang pinagmamasdan ko ang kanyang mga mata, bahagya akong ngumiti. A beautiful smile. A perfectly harmless smile. At doon ko siya tuluyang hinayaan. Mahulog sa sarili niyang laro. ***** LMCD22

Pinilit niya ang sariling ngumiti at umiling. “It’s called tears of joy, Mira.” She lied. Mas lalong nangunot ang noo nito. “Is it called tears of joy if your eyes are sad?” Napaiwas siya ng tingin dito. Suminghot na lamang siya at umayos na sa pagkakatayo. Naglibot siya ng paningin sa buong paligid at mariing hinilot ang kanyang sintido. “Let’s go?”

Nakatayo lang si Grace sa aking harapan, namumungay ang kanyang mga mata dahil narin sa kanyang nainom. Tinaggal ko ang suot nyang salamin sa mata. Mukhang hindi sya sanay mag contact lenses kaya sa eyeglasses parin ang bagsak nya. Nobody pays much attention They misuse their time Maybe its better to mention moments passing by A secret to tell, I've got something they don't have And baby its you who is lifting me high Nakatingin lang kami sa isa't isa. I just want to be close to you Cause I understand the strength of your hand

I mean, sino ba kasi ang matinong tao na magbabago ang pakikitungo sa taong kinamumuhian nito overnight unless may nangyaring hindi inaasahan? "Your eyes and smile. They have become strangers in your familiar face." Mapait akong napangiti. Kahit sino pa sigurong tao ang makaranas sa naranasan ko ay magbabago. Minsan... hindi ko na nga kilala ang sarili ko. Para na akong patay na gumagalaw dahil lamang sa pait at galit. "I'll pray for the day when your smile will reach your eyes again. Ngayon ko lang nalaman na iyan pala ang matagal ko nang hinahanap na makita sa iyo. Until then, I'll be by your side, Karina."

Ang unfair kasi ng mundo, ba't gano'n? Ikiniling nito kapagkwan ang ulo bago sumagot. "Nothing. It's just that, I can see that you always smile and laugh a lot. But I can also see that there are times that it never reaches your eyes. Paano mo nagagawa 'yon?" Pinanatili ko ang mata rito at hindi kumibo.

He was staring at me straight to my eyes. "i am happy for you Amber. You have finally found your missing piece" he said smiling vividly. I could feel his sincerity but there was sadness written in his eyes that could actually pinched my heart. Small smile formed in the corner of my lips. Nagbaba ako ng tingin. I bit my lower lip then let it go. And then bit it again its as if it could hide my mix emotions that was running in my veins at the moment.

“Erin?” Nag-angat siya ng tingin kay Adam. Lumaglag ang isang patak ng luha mula sa kaliwang mata niya. Kaliwang mata talaga. Ang sabi sa isang nabasa niya, ang luha raw na dahil sa kalungkutan at sakit, lumalabas sa kaliwang mata. Sumunod na pumatak ’yong sa kanan niyang mata. Ang sabi naman, kapag lumabas na rin sa kanang mata ang luha para maki-combo sa pag-iyak, maaaring dalawang bagay na iyon: Una, tanga kang umiiyak. Ikalawa, malapit ka nang mabigyan ng FAMAS award. Wala siyang makukuhang FAMAS award. Na ibig sabihin, doon lang siya sa option one: tanga siyang umiiyak. Na naman. “Oh no. . . He left you.”

Siya naman ang napaiwas ng tingin. “W-what are you talking about?” “Ngumiti ka diba?! Umamin kana!” Alam kong OA akong magreact pero gusto ko lang talagang makita na ngumiti si Ice, kahit isang beses lang. “So what if I smiled? Is it a big deal? It's just a smile.” sabi nito at tumingala.

And when the chorus started to play, sumabay siya sa pagkanta. "It's your smile, your face, your lips that I miss. Those sweet little eyes that stare at me and make me say I'm with you through all the way 'Cause it's you who fills the emptiness in me. It changes everything, you see when I know I've got you with me."