The Smile Has Left Your Eyes นิยาย & เรื่องราว

wala sa sariling komento ko. Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig nang mapagtanto ang nasabi. Nasa isip ko lamang iyon ngunit nasambit na ng labi ko. Malcolm smiled, "Thank you, but you have a full pink lips..." Hindi ko na alam kung dapat ba akong mahiya o kiligin na lang. Ngunit sa huli ay nginitian ko na lang siya kapalit ng kanyang compliment.

Natatakot akong makita siyang nalulungkot. Nakita ko ang paglamlam ng kanyang mga mata at ang pagkawala ng kanyang ngiti. Slowly, he nodded his head and smiled. He didn't say anything. He just... smiled. But I know that smile too well. It's not genuine. Alam kong napipilitan lang siya. At parang binibiyak ang puso ko nang makita ang kalungkutan na naglalaro sa kanyang mga mata. He can fake his smiles and all... but his eyes will tell his true feelings and emotions.

Hindi kasi ako interesado sa kanila. "No offense ha, ganyan ba talaga ang mga mata mo?" sabi niya na para bang may mali sa mga mata ko. "Kung gaano yan kaganda, ganun din ang pagiging plain — parang walang emosyon," sabi niya, kaya hindi ko maiwasang matawa sa kanya. My eyes are blue, and yes, they don’t show emotion. Whether I smile, look sad, or cry, they never change.

"I'm afraid na baka may masamang mangyari sa'yo. Mainit ang mata sa'yo ng Yoshanai. You kìlled their mafia boss, Z. I'm afraid na baka pati ikaw kunin nila." Kitang-kita ko sa mga mata niya ang lungkot at takot. I couldn't help myself but to feel sad too. D*mn. Bakit ngayon ko lang nalaman? "I'm afraid, Z. I can't afford to lose you. Z, please. This is for your own safety." And with that, a tear escaped from his left eye. According to the study, kapag ang luha mo ay galing sa left eye, you are in pain. And d*mn, that sh*t ain't lying. I could feel his pain right now.

Si Mira ay may maliit na soft smile lang. Si Ael naman ay neutral expression pa rin. Napansin iyon ni Zai. Then quietly, he said beside her, “You know, smiling won’t destroy your reputation.” Napalingon si Ael sa kanya. At dahil sa timing ng pagkakasabi niya at sa amused expression nito, hindi niya napigilang matawa nang bahagya. Click. Eksaktong nakuha iyon ng camera. Nanlaki agad ang mata ni Lira.

*Smile* dagdag niyang sabi. Mas lalong Nanlaki ang aking mga mata sa gulat ng dahil sa aking narinig mula kay ma'am, hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko, hinihiling ko na sana ay lamunin na lang ako ng lupa. @___@

"Palagi naman akong nakangiti at—" "Yeah, I know... you always smile," sabat niya, malumanay pero matalim, bawat salita ay parang talim na dumadampi sa balat. "But I’ve seen how your smile fades the moment no one’s looking. The way your eyes tremble when you think no one notices. You smile to survive, Seraphina... not because you’re happy." Parang binuhusan niya ako ng malamig na tubig. Doon ko lang napagtanto—matagal na pala niya akong pinagmamasdan.

smiling. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

"It's okay. I-I'm okay. Stop crying. Uhm?" Mas lalo akong naiyak ng makita ko ang mga mata niya. He's smiling but his eyes are not. He's trying to be okay but he's eyes are in pain. He's trying his best, but he can't hide everything. He's sad eyes and fake smile, it's a torture for me. "Why aren't you asking? Why aren't you mad?" Ilang segundo siyang natahimik bago niya naibuka ang bibig niya, ngunit tinikom niya rin ito agad.

bumigay na ang kanyang munting luha. "it's ok Tasha you can let those tears be gotten away," awat ni Nato ng makita nyang itatago sana ni Tasha ang mga matang may ilang butil ng luha. "ano ba to sinalaysay kuna ang buhay bigo kung puso." natatawang wika ni Tasha, "how about you, care to tell the story behind your sad eyes?" di nya napigilang itanong dito.