Novel & Cerita The Time Has Come

"I think this will be enough..." 7:30 kasi ang napili nyang time para maging saksi ang buwan at ang mga bitwin sa kanilang pag sasama. She can't hide her excitement. Kukunin nya na sana ang cake upang maka punta na sa venue ng biglang tumunog ang kanyang cellphone.

Pero sobrang bilis ng takbo, nahilo siya pagbaba. Paglabas niya ng sasakyan, agad na umalis si Cassandra parang walang nangyari. Walang paalam. Walang pasasalamat. Parang ginamit lang siya bilang package delivery. Pero wala na siyang pakialam. Tiningnan niya ang oras: 9:48 AM. May mahigit 40 minutes pa. In time. Still in time. Tumakbo siya papasok sa korte, hawak ang puso at pag-asa.

Binuksan niya ang electronic calendar sa tablet. "Starting tomorrow, ikaw na ang bahala sa breakfast, lunch, dinner, schedule coordination, wardrobe preparations, banquet arrangements, at lahat ng personal matters ni Mr. Hawthorne." Huminto siya sandali. Pagkatapos ay tumingin sa oras. "May lakad ako ng six." "Bibigyan kita ng isang oras." "Kapag hindi ka dumating, hindi mo makukuha ang susi." Bahagyang ngumiti si Jam.

Dumeretso ako sa table ko at nilapag roon ang gamit ko bago nagsimulang magtrabaho, nasa kalagitnaan ako ng ginagawang software design ng mahagip ng mata ko 'yung envelope. Marahan ko iyong kinuha at tiningnan. It looks plain, but the color makes it weird. Nang tuluyan kong makuha ang laman noon na isang card ay agad ko iyong binuksan. 'When the clock strikes at 12, cinderella needs to leave, When your clock strikes at 3, You need to see me, The clock is ticking, your time is running, Choose wisely, see me at the wave or let your flowers wither under the wrath of the bereaved.'

Ito ay hudyat na tapos na ang isang oras na pakikipaglaban sa kani-kanilang mga buhay. “The Death Hour has ended. Congratulations to those who succeeded in this task. You can now enter inside the mansion and wait for the next announcement,” Sabay-sabay na nakahinga nang maluwag ang lahat nang marinig ang anunsyong iyon. Habang hawak-hawak ang tagilirang nadaplisan ng bala at nagdudugo pa ay chineck ni Kobe ang kaniyang mga kasama. “Okay lang kayo?” tanong pa nito sa kanila.

Timè stanðs stiĺĺ, beaùty ìn alĺ shè ìs I wiĺĺ be bravè, I wiĺĺ not ĺet anythìngʻ takè awày Whàt's standìng ìn front of mè Èvery breatĥ, èvery houŕ hàs comè toʻ thìs. Ì havè dièð evèry day wàitingʻ foŕ yoù Daŕling, don't be àfraið Ì havè loveð yoù foŕ a thousànð yèàrs

Take a closer look at that. “Aiden,” sita niya rito. “Seychas ne vremya dlya biznesa i oruzhiya. Pozhaluysta, davayte poyedim v mire.” [translation: Now is not the time for business and guns. Please, let's eat in peace.]

Huminga siya ng malalim at tahimik na naghintay. Mabilis gumalaw ang oras. Tanghali na. Si Kalina nandito, tila nakadikit na sa upuan. Tumingin siya sa cellphone niya. It’s already 12 o’clock. Saktong biglang may natanggap siyang mensahe galing sa unknown number. [I’m busy today. Let’s resched the meet up next time.] Sa context ng message nito, nakilala niya ang sender. Si Cain.

Tumingin siya sa labi ko, then back to my eyes, at ngumiti nang mapanganib. "Your call time tomorrow is nine sharp," sagot niya, boses na parang utos at pangako sabay. Pinulot niya ang isang color pink na naka koryeng parang letter C or L sa isang sosyal na case. "Wear this."