The Time Has Come Novels & Stories

RHEA Thirty-six hours. Ngayon, thirty-four na lang. Parang may invisible timer na tumatakbo sa likod ng isip ko habang nakatitig ako sa cascading data sa screen. Hindi na lang ito tungkol sa pagtatago. Hindi na rin tungkol sa survival. Ito na yung moment na kailangan naming umatake. “Model,” sabi ko. > Present. “Simulan na natin.”

Maingat na kinumpirma ni Isabella ang oras, "Linggo ng hapon sa alas dos, tama ba?" "Oo, tungkol sa saklaw ng oras na ito." Mabuti. Sa wakas ay hinintay ni Isabella araw na ito. Sabado ng gabi, iyon ay, ang sampung araw na deadline na napagkasunduan nila ni Clifford na mag-expire. Pumunta si Isabella sa club, at inanyayahan si Clifford na pumunta. Pagdating niya, si Isabella ay nakaupo na sa silid ng ilang sandali.

May bahagyang pag-click sa kabilang linya. “Kaya,” sagot niya sa wakas. “Pero kailangan ko ng eksaktong oras.” “7:12 to 7:18 a.m.” “Specific.” “I am.” Tahimik ulit siya. “Nyx,” sabi niya, mas mababa ang tono. “Hmm?” “Hindi ito bahagi ng mission outline.” “Alam ko.” “Then why?”

agad kong pinindot ang end call. Hindi ko namamalayan na nakangiti na pala ako habang naninigarilyo. Sabi ng ibang shared quotes sa f******k...nagiging totoo ang isang tao pagsapit ng alas dos o alas tres ng madaling araw, pero eleven twenty-five pa lang. Madalas kasi binabase natin lahat ng pangyayari sa oras na dapat sa sarili natin. Nagvibrate ang phone ko at isang pop-up message mula kay Sining ang lumitaw.

“Pero malapit na.” Bumangon kami. Maligo. Mag-almusal. Mga simpleng bagay na ginagawa ng magkasintahan. Pero normal pa ba kami? Matapos ang limang taon na puno ng sakit? Parang panaginip lang ang lahat. “Ready ka na ba?” tanong niya habang inaayos niya ang manggas ng damit niya. “Para saan?” “Para harapin ang mundo,” sagot niya. “9 AM, ang pagpirma ng merger. Live ‘yan sa lahat ng news channels. At pagkatapos nun…”

Pagdilat niya, narinig niya ulit ang tik-tak ng orasan. Ngunit ngayon, iba ang paligid. Iba ang oras. Ang araw ay maliwanag. At sa mesa sa harapan niya, may kalendaryong nagmamarka ng petsang matagal nang lumipas—isang taon bago nangyari ang lahat. Hinawakan niya ang dibdib, humihingal. “Impossible…” bulong niya. “Did I… come back?”

This time, I’m not gonna let you slip away This time, I’m gonna let another day go by Without holding you so tight Without treating you so right This time, I’m not gonna let go of your love This time, I promise you that we’ll rise above it all And I will never let you fall I’m gonna give you my all, this time - This Time, Freestyle *** “TAHAN NA, nandito na ako.” Halos kilabutan si April ng marinig ang pamilyar na boses na iyon.

May diin pa talaga ang 'AM'. "3o 'yon, hindi 20!" pagtatama ko pa. Binawasan pa eh kulang na nga ang oras naming gumala. "Basta, dapat 11:20 AM ay nandito ka sa flat mo. 11:25 AM ay magpasundo ka sa kanya, i-text mo o tawagan mo. Sabihin mong hindi ka pupunta ng DH kapag :di ka niya sinundo. Art of pabebe 'yon."

Lumipat ka ng ibang planeta kung saan ka bagay! Erin: Go to hell! Kadiri! Ang oras na nakarehistro ay oras ng nagdaang-gabi. At lahat ng iyon ay nabasa ng lalaki base sa notification na nakasulat. Natutop niya ang bibig. “T-this wasn’t me!”

Tapos na ang oras. Inalis ni Alex ang sigarilyo sa bibig ni Tom, at pagkatapos ay tumawag. “ Ako ito. Oras na para gawin natin ang mga bagay-bagay. Maging handa na gamitin ang lakas ng buong Baltimore Martial Arts Association. At lahat ng konektado sa Moon Palace ay kailangang tawagan at sabihin na gusto kong isara ang Belmont Media sa loob ng limang minuto. Sabihan mo ako kapag tapos na. “