The Time Has Come Novels & Stories

"Ah, baka kailangan ko pa ng kaunting oras. Ay... Magsisimula na ba ang lahat? Medyo mabagal ako sa make-up ko ngayon…” “Dahan-dahan lang, Madam. Gawin mo lang ito sa sarili mong bilis. Ang bola ay hindi magsisimula hanggang sa gabi. As soon as we reached the venue before six, we're good. Binigyang-diin ni G. Tremont na dapat kang bigyan ng lahat ng oras sa mundo upang maghanda. Huwag mag-panic, Madam. Hihintayin kita dito sa baba."

tanong ko. “Next week. Kaka-uwi mo lang from Italy, right?” sagot ni Timothy. “Oh, okay. Anything else I should know?” "Call time’s 8 AM. Doors open at 9, close at 10 PM. I don’t tolerate latecomers. If you want a glowing review—earn it." he said, sipping coffee like a proper kitchen villain. "Noted." I stood with a smile. "If that’s all, I’ll head out. I’ve got dinner with the fam."

"Good morning din ho!" "Kumain na po kayo?" Agad naman siyang tumango. He was smiling. "Oo naman chef! Syempre baka magalit ka ho. Na malabo namang mangyari." Tumawa ako dahil sa sinabi niya. Hindi ko talaga nakakalimutang ipaalala sa kanila na kumain sa tamang oras. I would really feel guilty if they forgot to eat just because they were working too hard.

Turan pa niya at ilang saglit lang ay narinig ko na nga ang tugtog after niya mabilisang e-on ang speaker niya. Shit! Dahil paborito ko rin ang kantang iyon. And when the music started ay binalot kami ng katahimikan habang puno ng damdaming nakikinig sa kanta. [ What day is it? And in what month? This clock never seemed so alive I can't keep up And I can't back down I've been losing so much time ]

Napabuntong hininga ako ng malalim at napapikit ng dahan-dahan ko iyong pinutol. 'The time is now running. 5 minutes left.' A robotic voice from a bomb suddenly speaks. My eyes widened as I heard the sound of the clock. Abot-abot ang kaba na nararamdaman ko ngayon dahil maling wire ang naputol ko! "Shit!" Nilingon ko agad sila General at Sir Salazar na ngayon ay nagsimula na rin tumakbo ang oras sa mga bomba na nasa katawan nila.

Si James ay tahimik na sinusubukang hawakan ang Time. Dahan dahan, sa pamamagitan ng paggamit ng cultivation method na natutunan mula sa petal na kumakatawan sa Time, isang surge ng misteryosong kapangyarihan ang lumitaw sa kanyang katawan. Ito ay ang kapangyarihan ng Time.

Wait until he can reap the fruits of his hard labor. At habang naghihintay siya sa tamang oras, it’s time for him to play with his pet. Tama na ang mga panahon at pagkakataon na pumayag siya na tanggihan siya ni Harper. Tama na ang mga oras na sumakit ang puson niya at wala siyang ibang ginawa kung hindi ang mag sariling sikap. The time has come for him to enjoy his time with her.

Hindi nag eexist ang time machine na yan, dahil once lumagpas na tayo ay hindi na natin maibabalik pa ang lahat ng nasayang na oras. Kaya habang nasa sayo pa ang lahat ng pagkakataon, enjoy it, savour it, treasure it, make a happy memories together na kahit bawiin man sa atin ang buhay na ipinahiram sa atin may maiiwan tayong mga masasayang alaala noong nabubuhay pa tayo. "One- two- three- clear!" panabay na sigaw ng dalawang doctor habang sabay na nilalapat ang defibrillator machine sa dalawang tao.

Sa kanyang isipan, nakaplano na ang lahat: hihintayin niya ang tamang pagkakataon, ang panahon kung kailan maayos na ang lahat. Habang nagmamaneho pauwi, sinulyapan niya ang kahon na nakalagay sa upuan sa tabi niya. "Soon," bulong niya. "When the time is right, Dianne. I’ll make sure it’s perfect for you."

Walang magawa ang lahat kundi tumingin sa oras. Sa kasamaang palad, dumating na ang panahon, ngunit hindi nila nasaksihan ang paglitaw ng sampung libong taon halamang gamot. Mapayapa pa rin ang buong kagubatan. Nang mapagtanto iyon, napakunot ang noo ni Marcelo at bumulong, "Ano ang nangyayari? Nagkamali ba tayo ng kalkulasyon ang petsa?"