The Time Has Come Novels & Stories

Napakagat labi ako. “May karapatan pa rin naman tayo sumaya. Tao lang din tayo. Kung ano man ang nagawa natin pareho natin silang haharapin kapag handa ka na. Kapag tama na ang oras. Kapag tama na ang panahon.” “Kailan ba magiging tama ang panahon para sa atin? Para harapin sila?” “Ang tamang panahon ay kapag handa ka na…”

One step closer I have di*d everyday, waiting for you Darling don't be afraid, I have love you for a thousand years I'll love for a thousand more~ Time stands still Beauty and all she is I will be brave I will not let anything take away What's standing in front of me Every breath, every hour has come to this One step closer~ In that fleeting moment, time seemed to stand still, the years of separation melting away in the warmth of our shared gaze. The echoes of our teenage love, once vibrant and untamed, now tempered by the passage of time and the wisdom of experience, resonated in the space between them.

Parang sinabi sa kanya ng liyon na hindi siya magpapagalaw, kahit siya ang hari. “Napaka-noble mo naman, Noah,” tugon nito. “Pero ‘wag mong kalimutan—wala tayong oras para sa damdamin. We are here to move things. Change the board. Tama na ang tahimik mong paghanga. Panahon na para gamitin mo ‘yan. Panahon na para mag trabaho Noah at ikaw din baka hindi nga siya ma papasayo habang may oras pa Noah, habang may Oras pa wag mong aksayahin ito”

Tahimik ang lahat. Hindi iyong uri ng katahimikan na payapa kundi iyong klase na bawat paghinga ay may bigat, at bawat tunog ng pag-click ng mouse ay parang may kahulugan. “NERA is confirmed,” lapit sa akin ni Gary habang hawak ang tablet niya. “They’re arriving in thirty minutes.” Tumango ako. “Good. Enough time.” Enough time to brace ourselves.

Hindi pa lumilipas ang isang segundo, nasagot ko na agad. “Hello, Misis ko. Ang bilis mo atang sagutin ang tawag ko. Wala pang ilang segundo,” swabeng sabi niya sa kabilang linya. “Hindi mo ba alam kung anong oras ngayon, Mr. Lee? Working hours pa. Hindi ba’t professional ka pagdating sa trabaho?” nakangiti kong sagot habang inaayos ang mga rosas. “I remember your motto, Mr. Lee. Time is gold. Mukhang sinasayang mo ata.”

“Bumalik ka. Please.” Nilingon niya ang orasan sa dingding. Alas-otso y media. Bente minutos pa bago ang sinabing pagdating ni Theodore. Pilit niyang ikinumbinsi ang sarili na walang dapat ipag-alala, pero hindi siya mapakali.

I turn on the intercom. "Yes, come in," saad ko. Bumukas ang pinto at iniluwa doon ang matikas at matipunong binata. His eyes bore into mine. Damn it! Tila tumalon sa gulat ang aking puso. What the! "Hi, it's time for lunch. Tara na," saad nito sa seryosong anyo. "Thanks, but —" hindi ko na natapos pa ang sasabihin nang putulin iyon ni Orson.

Nakabukas kasi ang bintana ng aking silid, at sinadya ko 'yon upang marinig ang pagdating nila mom and dad. Bago ako bumaba sa 'king kama upang tingnan kung sino ang dumating ay nag-unat muna ako't tiningnan ang oras sa alarm clock ko. And shock registered on my face when I saw the time. It's exact 12 midnight already! But fvck! Bakit ngayon lang sila dumating? Nakapagtataka!

Lahat ang kakapal pa, singkapal ng mukha niya. “Oh? Bakit? Hindi ba’t sinabi mong hindi pa tapos ang mga ‘yan?” tiningnan ko ang oras sa suot kung wristwatch. “Kailangan mo nang bumalik sa pwesto mo, ilang oras na lang ang natira mo. You still have 4 hours left.”

Dapat noon mo pa 'ko ipinakilala sa kanya. Umangat ang dalawang kilay niya at lihim na lamang na napailing sa nabasa niyang mensahe na iyon ng kanyang pinsan. Maya-maya ay tumayo siya mula sa kanyang kinauupuan at tinapunan ng tingin ang oras. It's 2:50 pm. He cleared his throat. "That's all for today. Ituloy niyo nalang ang review session niyo bukas."