Novel & Cerita Thoughts In Tagalog

"Kaoree, let's..." "Gosh! My eyes! Anong kalandian ito!" Parehas kaming nanlaki ang mga mata ni Jez. Gusto ko siyang batuhin. Masyadong mabagal magproseso ang utak ko. Ano bang magandang pambato? 'Yung sanga ng puno na nakaharang sa daan o 'yung maliliit na bato na malapit sa paa ko. "Maiwan ko na kayo." Sabi ni T.H. na para bang wala lang yung ginawa niya. Para namang nakawala sa pagkakatali ang puso ko kaya nakahinga ako ng maluwag.

Kakayanin ko ba. Huminga ito ng sobrang lalim at tumingala na nakapikit ang mata. "This is the first time that I run out of plans. Unang pagkakataon na natatakot ako. Nagdadalawang-isip," saad niya at tiningnan ako. Hindi ko kayang salubungin ang kanyang mata. Kailangan kong mag-isip ng paraan para makaalis dito. "La-la-lalabas na po ako Sir," mabuti na lang at naagapan ko pang ituwid ang aking dila para masabi iyon.

sabay awkward kong tawa. Nakakahiya talaga sobra. Mas na una pa kasi nag react ang malibog kong hormones kaysa sa brain cells ko at pinaandar niya ang kotse. Agad naman kaming umalis, habang nasa daan kami nakakabingi ang tahimik. Eh, wala naman akong ibang masabi. Hindi pa naman kami magkilala. “Kaya nga chance mo na!' Pinagalitan ako ng sarili kong utak.

Don't know what to do Whenever you are near Don't know what to say My heart is floating in tears When you pass by, I could fly Napatingin siya sa katabi namin na pinapanood ang kaninang concert. Nang marinig ang kantang pinapakinggan nila ay umiwas ito ng tingin sa akin na para bang nahiya. Every minute, every second of the day I dream of you in the most special ways You're beside me all the time All the time Tumingin siya sa akin. "Kaya mo ba ako pinapupunta dito?" tanong ko. Hindi siya agad nakapagsalita.

"Tama ka nga. Bakit ba ako mag-aalala, alam ko naman na kaya rin niya. Katulad ng ginawa mo sa akin noon, nandiyan ka nang mga panahon na hindi ko na kayang makisalamuha pa sa iba." "Iyan! Iyan ang gusto kong ipaalala sa iyo! Kahit na ganito man ako, asahan mo rin na hindi ko kayang iwan ang taong naging malapit na sa buhay ko. Katulad mo, handa rin akong magsakripisyo para sa taong iyon. Kaya alisin mo ang mga negative thoughts na iyan at gawin ang imposible na mangyari. Do your best to think in a positive ways! Aja!" Nag'gesture pa siya na fighting.

What am I thinking? Pilit kong inabot ang Cognac at nagsalin. Muntik pa nga iyong matapon dahil nanlalabo na ang paningin ko at parang babagsak na ang mga mata ko sa sobrang hilo. Mabilis ko lang iyong inubos at nilasap ang apoy na dumadaloy sa lalamunan ko. “I think that's enough.” Nabigla ako nang mawala sa kamay ko ang sarili kong baso.

Hindi nga ako nagkamali dahil maya-maya'y nagsibagsakan na ang butil ng ulan. Memories bring back Napangiti na lang ako habang pinaglalaruan ang butil ng ulan na nasa palad ko. Napatingala pa ako sa itaas at dinamdam mabuti ang tunog ng ulan na nagsibagsakan sa bubong ng shed. I sometimes refer myself to pluviophile. "May pasok ka pa." Bahagya akong natigil sa ginagawa ko nang marinig ko ang boses niya. Napangiti pa ako ng pilit dahil mismong mga tenga ko ay nagha-hallucinate sa boses niya.

(1 Peter 3:3-4 NIV) I closed my eyes and took a deep breath. Saka ako naglakad papasok ng school gate. Hindi ko pinansin ang mga taong nakakasalubong ko. May sinasabi sila pero hindi ko 'yon pinakinggan dahil wala na akong pakialam sa kanila. Pagkalipas ng ilang minutong paglalakad, narating ko na rin ang Class 10-A. Nasa ika-apat na palapag ito ng Junior High School building. Yay! Narating ko na rin sa wakas!

Mira POV “Hindi pwedeng ganyang ang itsura mo pagnagkaharap kyo. Hindi natin mapipigilan kung isang araw ay magtagpo ulit kayo, kaya pilitin mong maging matatag.” wika ni kuya habang kumakain kami. Katabi na niya si ate Myla na tahimik lang na nakikinig sa amin. “Nagulat lang ako. Hindi ko naman akalain na makikita ko siya. Akala ko okay na ako, masakit pa pala.”

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?