Time Was Up Novels & Stories

Hindi na nila kailangan pang usisain ang iniisip ng isa't isa. Matapos ang ilang minuto ay bumangon ang dalaga at hinagilap ang mga damit niya. Nahagip ng mata niya ang digital clock sa bedside table ni Nick. And it read 10:30pm. Damn it! Hindi niya na naalalang tawagan ang mga magulang niya, siguradong nagaalala na ang mga ito kung saan na siya napunta! Isa pa, gagabihin nanaman siya ng uwi, maaga pa ang meeting niya with the COO of Tuazon Food Inc. bukas. Shit!

At para wala nang usapan, pumayag na rin siya sa gusto nito. She quickly shot a glance at the clock on the wall. It's just five minutes before 3 o'clock in the afternoon. Maaga ang Daddy niya ng 5 minutes. Military time, she thought. "If you'll excuse me. I have to change," sabi niya kay Tyrone.

"Hindi ko akalaing magagawa niya iyon sa 'yo. I trusted him!" *** Next update will be at 10pm

Pero sobrang bilis ng takbo, nahilo siya pagbaba. Paglabas niya ng sasakyan, agad na umalis si Cassandra parang walang nangyari. Walang paalam. Walang pasasalamat. Parang ginamit lang siya bilang package delivery. Pero wala na siyang pakialam. Tiningnan niya ang oras: 9:48 AM. May mahigit 40 minutes pa. In time. Still in time. Tumakbo siya papasok sa korte, hawak ang puso at pag-asa.

Tumingin si Doctor Lim sa mga nurse at malungkot siyang tinignan. “She’s... deàd.” Dahan-dahan itong umiling bago tignan ang orasan. “Time of deàth... 12:51 am.”

Marahang tumango si Tori, “naiintindihan ko po, Mam.” Umikot ang mga mata ni Clover. “Mam na naman?” Muling napakagat si Tori sa ibabang labi niya. “Pero–” Hindi naituloy ni Tori ang sasabihin dahil sa may biglang kumatok sa pintuan. “Oh my! Time’s up na ba?” tanong ni Clover sa sarili, pero ipinagtaka naman ni Tori. Time’s up? Bumaling si Clover kay Tori.

Umorder siya ng isang tasa ng itim na kape. Makalipas ang kalahating oras, natapos niya ito. Sinulyapan ni Avery ang oras, saka nag-order ng isa pang tasa. Alas onse ng umaga, naubos na niya ang pangalawang tasa ng kape. Hindi siya nag- utos ng pangatlo. Inilabas ni Avery ang kanyang telepono at dinial ang numero ni Elliot. Napagkasunduan nilang magkita sa alas- diyes, ngunit bakit wala siyang makita?

Pero … Tahimik kaming nakain at tanging tunog ng kutsara ko at ang paghigop nito ng noodles ang naririnig namin. Pagkatapos naming kumain ay tinulungan ko siyang magligpit ng kinainan. Nang mabalik na ang mga tupperware sa loob ay nagpaalam ito ay nagpaalam na si Karrie. “I will only wait until nineteen hundred from now on.” Napakunot ang noo ko at pinanood na umalis ito. Nineteen hundred? Seven at night? When did she start using military clock?

Don't let your patient wait okay? Napakunot naman ang noo niya sa narinig. Sa huling tingin kasi niya sa wrist watch niya ay ahead pa siya ng lagpas isang oras. 8am dapat ang time-in niya samantalang 6:47 pa lamang.

Nakatanaw lang ako sa kanila hanggang sa makita kong umiling ang doctor at sinabi ang oras na ayaw na ayaw kong marinig. “Time of death, 1:20 AM,” Naramdaman ko ang pagyakap saakin ni Valentine. Hindi ko na napigilan ang mapaiyak ng malakas dahil doon. Wala na siya, wala na si Belle. Wala na ang batang akala ko’y anak ko. Wala na ang batang inalagaan namin ng halos dalawang linggo. Wala na ang batang nagpapasaya saamin. Wala na siya.