Time Was Up Novels & Stories

“Time’s up.” Pinindot ni Don Victor ang switch. 00:60. Isang red countdown ang biglang lumitaw sa bawat C4 charge sa silid. Isang minuto na lamang. Pero sa gitna ng panic, isang bagay ang napansin ni Aria. Ang remote ni Don Victor ay konektado sa isang signal na hindi lang sa kanya nanggagaling.

Medyo maganda ang ugali ni Jack, para sa isang magandang pagku-kunware. Nang maiwan si Andrea sa kusina ay nag-sandok siya ng isang mangkok ng sopas, kinain niya ito na nakatayo sa mesa. Ang kanyang puso ay sumisipa sa mabilis na pagtibok. Ramdam niya ang ritmo ng mga beats na mabilis na napupulot, ramdam niya ang excitement na nagsisimulang magkarera sa kanyang mga ugat. Muli niyang tiningnan ang orasan, alas dos ng hapon. Pagkatapos sinabihan ang sarili na, "It's time! para maghanda sa pagtakas!"

Tumayo si Amara, kahit nanginginig ang tuhod dahil sa cramps. "Xerxes... anong oras na?" tanong niya, garalgal ang boses. "Oras?" Tinignan ni Xerxes ang Rolex niya, pero parang hirap siyang basahin ito. "Alas-dos? Alas-tres? Does it matter? Time stops when you're having fun, right?" Alas-tres na ng madaling araw. Diyos ko. Magdamag siyang nakakulong.

Don't let your patient wait okay? Napakunot naman ang noo niya sa narinig. Sa huling tingin kasi niya sa wrist watch niya ay ahead pa siya ng lagpas isang oras. 8am dapat ang time-in niya samantalang 6:47 pa lamang.

Nagmadali itong tumayo at kinuha ang bag n'ya. "Anong oras na ba?" Tanong ko sa kan'ya. Niloloko ko lang naman s'ya kasi nga 'di ko talaga alam ang oras. Sumubo ako ng kanin habang hinihintay ang sagot n'ya. "7:06 A.M!" Bigla akong napaubo ng marinig ko ang sagot ni Kent. Muli akong napatingin sa wall clock. "Shems ako pala ang late!" Natataranta kong sabi sa kan'ya.

Tumango si Sir Sol at inilapag sa mesa ang folder na hawak niya bago ito itinulak papunta sa akin. “Galing ito sa isang watch brand na tinatawag na WorldTime.” Nanlaki ang mata ko nang marinig ko ang pangalan. “WorldTime?” ulit ko, hindi makapaniwala. Ngumiti si Sir Sol. “Yes, iyon nga.”

Muli akong napasulyap sa relo na nasa bisig ko at nang mapansin ko na halos alas nueve na ng umaga, seryoso ko itong hinarap "I think, late na yata ako ah? HIndi ba't alas nueve ang call time namin at--- "No! You're wrong! Alas onse ang start ng pictorial. Galing pa daw probensya ang bagong model kaya naman, no choice tayo kundi ang hintayin siya.'" sagot din naman nito sa akin. HIndi ko tuloy mapigilan ang magtaka Kung hindi pala nasunod ang oras, bakit wala man lang nag inform sa akin? "Sorry, late ko na kasi itong nalaman at ang akala ko na inform ka na din ni Miss Queennie." kaswal ang tono ng boses na wika nito.

Dapat ba siyang humanap na babaeng papasa sa standard niya o tatanggapin na lang kung sino ang irereto ng kanyang ama? Ang balak sana nyang umuwi ng alas dos ay hindi na nangyari dahil napahaba ang kwentuhan nilang lima at kung saan saan na napunta ang usapan nila lalo na at si James ang bangka. Out na silang lahat kaya hindi na nila inalala ang oras. Pasado 3:30 PM nang magkayayaan silang umuwi. Niyayaya pa siya ni James na maghappy hours mamaya pero tumanggi na talaga siya.

Nag-isip siya saglit bago ulit nagtanong, “Sinabi mo na tinurukan ka ng gamot bago ka pumunta, at nasa New York ka na paggising mo. Alam mo ba kung gaano katagal kang walang malay?” “Hindi ko alam.” Umiling ang lalaki at sinabi, “Sa kampo ng mga dead soldier, walang pwedeng makaalam ng petsa at oras. Hindi namin nakikita ang pagsikat ng araw o paglubog nito, pero sa halip, pagbukas lang ng ilaw o pagpatay. Bukod dito, palihim kong kinalkula ang pang araw-araw na gawain sa kampo ng mga dead soldier at mukhang hindi nito sinusundan ang 24 oras kada araw. Mukhang sadya silang gumagawa ng maliit na paglihis sa oras araw-araw. Mas mahaba ang ngayong araw kaysa kahapon, at mas mahaba ang kahapon k

AV ➭ 014 ❀ ❀ ❀ LEVANA HEIDIDEA LAMBRIX † Hindi ko namalayan ang oras, inabot na ko ng gabi dito sa opisina. Ang dapat 5 p.m. na out ko sa trabaho naging 8 na ng gabi. Hindi lang naman ako ang ngayon pa lang natapos sa trabaho, ang iba ay ngayon pa lang din uuwi dahil nag over time.