Time Was Up Mga Nobela at Kwento

dagdag pa niya at tila may malalim na iniisip. “What is that?” tanong ko. Gavril sighed and faced me. “The time.” he said. “What about the time?” I asked. I am not actually familiar about the road, the code and the rules about it. “The standard time for coding is from 7 AM up to 8 PM only.” Gavril answered that made me shocked. Kinuha ko naman ang wallet ko kung saan ko tinatabi ang note at tiningnan ang oras sa note.

sagot naman nito. "Sa mahabang panahon na tulog ang iyong ina, alam kong magigising siya. At sa maniwala ka o sa hindi alam ko na ikaw ang tinitibok ng puso niya" nakangiting wika ko at niyakap ang aking apo. HEAVEN'S POV* "Micol, Sorry na hindi ko naman sina--" "Ah! Ulit okay. "Micol! I'm so sorry, ikaw naman kasi---"

Tanong ko. "Don't talk when your mouth is full." Naniningkit na suway ni Tyron kay espren, na agad namang nilunok ang kaninang nginguya. "Anong oras tayo uuwi, kako!" Pag-uulit niya sa tanong. "Alas dos daw ng hapon, kailangan makauwi na tayo." Sagot ni Tyron. "Eh, tara na!" "Madaling madali?" "Kanina pa tayo kumakain dito, anong oras na, oh! 12:16!" Sigaw ni espren.

|DAWN AZURE POV| "We're home." Napalingon ako sa pintuan ng marinig ang boses ni Zero mula roon "Bakit natagalan 'ata kayo? 6 ang uwian niyo at 30 minutes ang byahe pauwi rito mga, 6:30 dapat narito na kayo pero ngayon 6:50 na. Late kayo ng 20 minutes." Seryosong sabi ni Zior kaya napakamot sa ulo si Zero at Zera

Walang nagsasalita ng hindi kailangan. “Time?” tanong ko. “10:00 AM,” sagot ni Leon. “Transmission window.” Yuhei’s POV Tumingin ako kay Arvin. Nakaupo siya sa harap ng laptop. Still shaking. “Remember,” sabi ko. “Same behavior.” Tumango siya. “Yes.” “And Arvin…” Napatingin siya sa akin. “This is your only chance.” Transmission – 10:00 AM Pinindot niya ang send.

Minsan kapag nawawalan pa sila ng sasabihin sa isa’t isa ay pareho silang natatahimik. Dahil sa pag-uusap nilang dalawa ay hindi na nila namalayan ang oras. Inabot sila ng alas tres sa pag-uusap nilang dalawa sa cell phone at ng marealize ni Monique kung gaano katagal silang nag-usap, napapaisip na lang siya kung ano ba ang mga napag-usapan nilang dalawa ni Aidan para umabot ng ilang oras. Hindi pa nila naramdaman ang antok.

(Prisoner of Time) Ang malamig na liwanag ng bukang-liwayway ay sumisilip sa mga bitak ng abandonadong safehouse, ngunit para kay Ryella, ang mundo ay nababalutan ng pulang babala. Sa bawat kurap ng kanyang mga mata, isang timer ang tumatakbo sa kanyang paningin—71:59:58. Tatlong araw. Tatlong araw bago siya maging abo, o bago niya tuluyang iwan si Vladimir para sa isang kalayaang amoy kamatayan.

Sobrang salungat kasi ng pag uugali nilang dalawa. Nag usap pa kami ni Tita Carmen, dahilan para hindi ko na mamalayan ang paglipas ng oras. Nagulat na lang ako dahil nang aksidente akong mapatingin sa orasan na nasa dingding nila, nakita ko na lang na alas otso na pala ng gabi. "Tita, I'm sorry and I don't want to but... I think I have to say good bye already. It's kinda late and---"

Inabot ito kay Mira. "Oh. Salamat kinuha mo." Naappreciate ni Mira ito dahil naisip ng lalaki ang ganito. "Kapag binuksan mo yan may timer na 1 hour mo lang magagamit." Untag ni Rafael. "Anong mangyayari kapag lumagpas sa oras?" Rafael shrugged his shoulder. "Hindi ko alam pero sumunod na lang tayo sa policy." "Okay."

Kate Napatingin ako kay Sir Gary nang makita siyang nag-aayos na ng gamit. Pagkatapos ay tiningnan ko ang wristwatch na suot, nakita kong mag-a-alas dos na ng hapon. Mag-a-undertime ba siya? "Mag-a-undertime ka, Sir Gary?" tanong ko sa lalaki. Tumingin naman siya sa akin. "Hindi. Naghahanda lang ako dahil mamaya ay lalabas na si Sir Trey. Hindi ba may ka-meeting siya mamayang alas tres?" Pagpapaala niya sa akin.