Novel & Cerita Time Was Up

Minsan kapag nawawalan pa sila ng sasabihin sa isa’t isa ay pareho silang natatahimik. Dahil sa pag-uusap nilang dalawa ay hindi na nila namalayan ang oras. Inabot sila ng alas tres sa pag-uusap nilang dalawa sa cell phone at ng marealize ni Monique kung gaano katagal silang nag-usap, napapaisip na lang siya kung ano ba ang mga napag-usapan nilang dalawa ni Aidan para umabot ng ilang oras. Hindi pa nila naramdaman ang antok.

(Prisoner of Time) Ang malamig na liwanag ng bukang-liwayway ay sumisilip sa mga bitak ng abandonadong safehouse, ngunit para kay Ryella, ang mundo ay nababalutan ng pulang babala. Sa bawat kurap ng kanyang mga mata, isang timer ang tumatakbo sa kanyang paningin—71:59:58. Tatlong araw. Tatlong araw bago siya maging abo, o bago niya tuluyang iwan si Vladimir para sa isang kalayaang amoy kamatayan.

Sobrang salungat kasi ng pag uugali nilang dalawa. Nag usap pa kami ni Tita Carmen, dahilan para hindi ko na mamalayan ang paglipas ng oras. Nagulat na lang ako dahil nang aksidente akong mapatingin sa orasan na nasa dingding nila, nakita ko na lang na alas otso na pala ng gabi. "Tita, I'm sorry and I don't want to but... I think I have to say good bye already. It's kinda late and---"

Kate Napatingin ako kay Sir Gary nang makita siyang nag-aayos na ng gamit. Pagkatapos ay tiningnan ko ang wristwatch na suot, nakita kong mag-a-alas dos na ng hapon. Mag-a-undertime ba siya? "Mag-a-undertime ka, Sir Gary?" tanong ko sa lalaki. Tumingin naman siya sa akin. "Hindi. Naghahanda lang ako dahil mamaya ay lalabas na si Sir Trey. Hindi ba may ka-meeting siya mamayang alas tres?" Pagpapaala niya sa akin.

Hindi na nila kailangan pang usisain ang iniisip ng isa't isa. Matapos ang ilang minuto ay bumangon ang dalaga at hinagilap ang mga damit niya. Nahagip ng mata niya ang digital clock sa bedside table ni Nick. And it read 10:30pm. Damn it! Hindi niya na naalalang tawagan ang mga magulang niya, siguradong nagaalala na ang mga ito kung saan na siya napunta! Isa pa, gagabihin nanaman siya ng uwi, maaga pa ang meeting niya with the COO of Tuazon Food Inc. bukas. Shit!

At para wala nang usapan, pumayag na rin siya sa gusto nito. She quickly shot a glance at the clock on the wall. It's just five minutes before 3 o'clock in the afternoon. Maaga ang Daddy niya ng 5 minutes. Military time, she thought. "If you'll excuse me. I have to change," sabi niya kay Tyrone.

Nakatulala lang ako na parang wala ng buhay ang katawan ko dahil habang nakatingin sa nag-iisang linya na lumalabas sa machine, sa paghinto nito ay kasabay din ang pag-anunsyo ng doctor ng oras ng kanyang pagkawala. “Time of death 11:58 pm."

Nag-aalangan pa nga akong bumili, kapag kasi sa tyange ako bumili madami pa ang mabibili ko noon. Nang nasa parking area na kami ay huminto ang sasakyan, napatingin si Sir Yusuf sa mamahaling relo niya. Pasimple din akong tumingin para malaman kung anong oras na. Eleven thirty na pala, ang bilis naman ng oras. “Comeback around 2 pm, Bert.” Bilin niya kay Bert. “Ayos na ayos, Sir!”

agad kong pinindot ang end call. Hindi ko namamalayan na nakangiti na pala ako habang naninigarilyo. Sabi ng ibang shared quotes sa f******k...nagiging totoo ang isang tao pagsapit ng alas dos o alas tres ng madaling araw, pero eleven twenty-five pa lang. Madalas kasi binabase natin lahat ng pangyayari sa oras na dapat sa sarili natin. Nagvibrate ang phone ko at isang pop-up message mula kay Sining ang lumitaw.

"Hindi ko akalaing magagawa niya iyon sa 'yo. I trusted him!" *** Next update will be at 10pm