Novel & Cerita Time Was Up

That's how funny people is. *Phone rings* Kinuha ko ang wireless earset ko. "what?" "Hello din, dude." "Isa." "Joke lang, 'to naman." "dalawa." "Pagod ka 'no? Anyare? Panalo k--" "tatl--" "Ito na nga! May laban sa Xground!" natataranta nitong wika. Dapat lang. "Time?" "At exactly 20:00, dude." Napatingin ako sa orasan ko't 19:30 na pala.

“See you in hell.” Before I could say anything, he left the place. Natapos na rin ang mga goons sa pagkabit ng bomba sa 'kin katawan. Yes, it was a bomb. They pressed something and the ticking of the time started. “Kita kits sa kabilang buhay.” Umalis na silang lahat at iniwan akong mag-isa. I bit my lower lip at tinignan ang oras sa aking paanan. An hour and fifty-eight minutes.

Malayong-malayo sa aking ina. Nang magising ako ay madilim na sa labas. May narinig akong kaluskos sa kusina. Justin must be home. Nang i-check ko ang oras ay alas-sais pasado na. Napahaba ang tulog ko pero bumuti naman ang pakiramdam ko. I don’t feel as upset as earlier anymore. I got up to use the washroom and when I got out, Justin walked into the bedroom. “Hey, you’re awake.”

Tila gumuho ang mundo ko nang maya-maya ay marinig ko ang tunog ng isang flat line na isa sa mga kinatatakutan kong marinig mula sa makinang nakakabit sa kaniya. “L-lolo...” “Time of deàth, 3:40 pm.”

Up and down. Mabilis na tumakbo ang oras. Every second felt like a minute. Every minute felt like an hour. The clock on the wall ticked loudly. Each tick was a reminder that time was running out. That soon, Riley would get tired of playing. And then someone would die. Nanginginig ang buong katawan ni Vera. Her tears kept falling. Tuloy-tuloy. Hindi niya alam kung dahil ba sa takot, sakit, o sa katotohanang naririnig niyang isinusuko ni Rico ang sarili nito para sa kaniya.

Sigurado naman na hindi na 'yon mauupuan dahil marami pang bakanteng upuan sa bandang gitna at kabilang dulo. Lumipas ang oras at limang minuto ay out niya na. Nilapitan niya si Lloyd dahil naroroon pa rin ito pero tapos na kumain. "Tapos ka na? Pa-out na ako," ngiting ani niya rito. "Oh, yeah. Here's my credit card and cash for your tip—"

I frowned as I scratched the back of my head. It's already 10:30am. Kaya malamang may hinahabol silang oras para makauwi. Tsk. Pero... hindi man lang nila 'ko ginising? That would be quiet rude if they'll leave just like that without saying any word right?? I grabbed my phone when I heard the message tone. Mas napakunot ang noo ko sa dami ng text messages at missed calls ko. All from my secretary, Mom, Tobi, and mostly were from Vico. I didn't care about the others.

Kumatok si Tatiana sa opisina ng kaniyang boss upang magpaalam na uuwi na. Mula kasi noong lunch ay hindi pa lumalabas ang mga ito at ngayon lamang siya magtatanong kung may ipag-uutos pa ang kaniyang boss. Nauna na ang kaniyang mga kasamahan kaninang alas singko at dahil ayaw niyang masesante, hinintay niya na lumabas ang dalawa ngunit wala na siyang mahintay.

Ngayon lamang niya lubos na naunawaan kung gaano niya ito kamahal. Ngayon lamang niya natanggap ang damdaming matagal niyang ikinukubli. Ngunit huli na ang lahat. Halos mawalan siya ng ulirat nang marinig ang seryosong tinig ng doktor. "Time of death, 7:30 A.M." Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Nanigas si Kiara. Unti-unti niyang iniangat ang namumugtong mga mata at tumingin sa doktor.

"Pagmumukhain mo akong driver kung diyan ka uupo sa likod." Wala na akong nagawa kundi do'n umupo sa tabi niya sa shotgun sit. Almost 30 minutes na walang imikan nakarating rin kami sa pupuntahan namin. Habang nasa byahe kami walang nagsasalita sa aming dalawa. Ba't ko naman siya kek'wentuhin, e hindi naman kami close. Kaya nag-play na lang siya ng music sa phone niya para hindi masyadong awkward.