Time Was Up Novels & Stories

Nagmadali itong tumayo at kinuha ang bag n'ya. "Anong oras na ba?" Tanong ko sa kan'ya. Niloloko ko lang naman s'ya kasi nga 'di ko talaga alam ang oras. Sumubo ako ng kanin habang hinihintay ang sagot n'ya. "7:06 A.M!" Bigla akong napaubo ng marinig ko ang sagot ni Kent. Muli akong napatingin sa wall clock. "Shems ako pala ang late!" Natataranta kong sabi sa kan'ya.

agad kong pinindot ang end call. Hindi ko namamalayan na nakangiti na pala ako habang naninigarilyo. Sabi ng ibang shared quotes sa f******k...nagiging totoo ang isang tao pagsapit ng alas dos o alas tres ng madaling araw, pero eleven twenty-five pa lang. Madalas kasi binabase natin lahat ng pangyayari sa oras na dapat sa sarili natin. Nagvibrate ang phone ko at isang pop-up message mula kay Sining ang lumitaw.

Tumango si Sir Sol at inilapag sa mesa ang folder na hawak niya bago ito itinulak papunta sa akin. “Galing ito sa isang watch brand na tinatawag na WorldTime.” Nanlaki ang mata ko nang marinig ko ang pangalan. “WorldTime?” ulit ko, hindi makapaniwala. Ngumiti si Sir Sol. “Yes, iyon nga.”

Muli akong napasulyap sa relo na nasa bisig ko at nang mapansin ko na halos alas nueve na ng umaga, seryoso ko itong hinarap "I think, late na yata ako ah? HIndi ba't alas nueve ang call time namin at--- "No! You're wrong! Alas onse ang start ng pictorial. Galing pa daw probensya ang bagong model kaya naman, no choice tayo kundi ang hintayin siya.'" sagot din naman nito sa akin. HIndi ko tuloy mapigilan ang magtaka Kung hindi pala nasunod ang oras, bakit wala man lang nag inform sa akin? "Sorry, late ko na kasi itong nalaman at ang akala ko na inform ka na din ni Miss Queennie." kaswal ang tono ng boses na wika nito.

Lahat ang kakapal pa, singkapal ng mukha niya. “Oh? Bakit? Hindi ba’t sinabi mong hindi pa tapos ang mga ‘yan?” tiningnan ko ang oras sa suot kung wristwatch. “Kailangan mo nang bumalik sa pwesto mo, ilang oras na lang ang natira mo. You still have 4 hours left.”

Dapat ba siyang humanap na babaeng papasa sa standard niya o tatanggapin na lang kung sino ang irereto ng kanyang ama? Ang balak sana nyang umuwi ng alas dos ay hindi na nangyari dahil napahaba ang kwentuhan nilang lima at kung saan saan na napunta ang usapan nila lalo na at si James ang bangka. Out na silang lahat kaya hindi na nila inalala ang oras. Pasado 3:30 PM nang magkayayaan silang umuwi. Niyayaya pa siya ni James na maghappy hours mamaya pero tumanggi na talaga siya.

Nag-isip siya saglit bago ulit nagtanong, “Sinabi mo na tinurukan ka ng gamot bago ka pumunta, at nasa New York ka na paggising mo. Alam mo ba kung gaano katagal kang walang malay?” “Hindi ko alam.” Umiling ang lalaki at sinabi, “Sa kampo ng mga dead soldier, walang pwedeng makaalam ng petsa at oras. Hindi namin nakikita ang pagsikat ng araw o paglubog nito, pero sa halip, pagbukas lang ng ilaw o pagpatay. Bukod dito, palihim kong kinalkula ang pang araw-araw na gawain sa kampo ng mga dead soldier at mukhang hindi nito sinusundan ang 24 oras kada araw. Mukhang sadya silang gumagawa ng maliit na paglihis sa oras araw-araw. Mas mahaba ang ngayong araw kaysa kahapon, at mas mahaba ang kahapon k

Ilang oras pa ang lumipas hanggang sa matapos ko nang tuluyan ang proposal ni Manager Miles. Limang minuto na lang ay maghahating gabi na. "Hmm, already this late... Forget lunch and dinner... Kailangan ko nang umuwi at magpahinga. Sa loob-loob ko, nakita ko ang oras sa computer ko bago ko iyon pinatay. Matapos kong masiguro na naka-secure na lahat ng trinabaho ko ay agad akong lumabas. Sumakay ng elevator.

Ngayon lamang niya lubos na naunawaan kung gaano niya ito kamahal. Ngayon lamang niya natanggap ang damdaming matagal niyang ikinukubli. Ngunit huli na ang lahat. Halos mawalan siya ng ulirat nang marinig ang seryosong tinig ng doktor. "Time of death, 7:30 A.M." Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Nanigas si Kiara. Unti-unti niyang iniangat ang namumugtong mga mata at tumingin sa doktor.

"Pagmumukhain mo akong driver kung diyan ka uupo sa likod." Wala na akong nagawa kundi do'n umupo sa tabi niya sa shotgun sit. Almost 30 minutes na walang imikan nakarating rin kami sa pupuntahan namin. Habang nasa byahe kami walang nagsasalita sa aming dalawa. Ba't ko naman siya kek'wentuhin, e hindi naman kami close. Kaya nag-play na lang siya ng music sa phone niya para hindi masyadong awkward.