Titanic Picture Novels & Stories

Ang susunod na hakbang ay ang huling paniningil. ​Ang speedboat ay humahataw sa madilim na tubig ng Thames, lumilikha ng matataas na talsik na amoy kalawang at burak. Ang lamig ng hangin ng madaling-araw ay humahagupit sa mga mukha ng mga Titans, ngunit walang sinuman ang nakakaramdam ng ginaw. Ang nangingibabaw sa loob ng maliit na espasyo ay ang amoy ng pulbura, sunog na kuryente, at ang metallic na amoy ng dugo ni Adrian na patuloy na tumutulo sa sahig ng bangka.

“I saw him once in one of our festivals, but like this picture, I never able to see his face. Parati siyang nakatungo.” “Okay. May naalala ka pa bang iba? Bakit ganiyan ang itsura ni Ate Letty habang kausap siya?” Hindi ko maiwasang maramdam ng dismaya ng umiling siya. “Kung hindi mo lang ipinakita sa akin ang larawan na ito, I never know that this exist.” Inabot niya sa akin pabalik ang cellphone ko. “Ganun ba?” malungkot kong pahayag habang inaabot ko pabalik ang cellphone ko. “Pero alam mo ba kung ano ang section niya?”

Mabibigat ang hiningang pinapakawalan ko habang nakatingin pa rin sa dinaanan ni Masson. Napatingin ako sa TV at sa tumingin ulit sa palabas. Ano ba naman kasing palabas ito? It’s a big ship na nag crushed sa malaking mountainous like ice or an iceberg perhaps? Anong palabas ba ‘to? I look at the title na naka program sa ibaba. It says, Titanic.

Nakahinga ako nang maluwag dahil sa sinabi niya. "I really enjoyed looking at these paintings Tita. Hindi ko na namalayan pati family portrait niyo nakita ko." Tumabi sa akin si Tita Beatrix at napatingin na rin sa malaking frame kung saan nakalagay ang family picture nila. "We took this photo for a long time already." Nakita ko kung paano lumambot ang mukha ni Tita Beatrix habang tumitingin sa mukha ni Trevor.